Posts Tagged ‘Globalisation’

இவ்வாக்கியத்தை ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும், அதை கூறுபவர் நிஜமாகவே வருந்தித்தான் சொல்கிறாரா அல்லது அது போலித்தனம் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு வாக்கியமா என சந்தேகங்கள் எழுந்ததுண்டு. அது பற்றி ஒரு பதிவு எழுதவும் நினைத்ததுண்டு.

அன்று மீண்டும் அந்த வாக்கியத்தை கேட்கும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் கூறியவர் வருத்தத்தில் சொல்லவில்லை…மாறாக, அவ்வாறு சொல்பவர்களை கடிந்து கொண்ட ஒரு தோரணையில். வேலை விஷயமாக அன்று வேறொரு ஊருக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. வேலை முடிந்து வீடு திரும்ப taxi யில் விமான நிலையத்திற்கு பயணம் செய்தேன். taxi ஓட்டுனர் பஞ்சாப் மாநிலத்தை சேர்ந்தவர். இந்தியாவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஊழல், பஞ்சாபி butter chicken, சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘Bhaag milkha bhaag’ என பல்வேறு விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர் ஓரிடத்தில்…10 வருடங்களாக ஆஸ்திரேலியாவில் இருப்பதாகவும், இவ்வூர் மிகவும் பிடித்துள்ளதாகவும் கூறினார்.

“செய்யற வேலைக்கு இங்க மதிப்பிருக்குங்க…வேலைக்கு தகுந்த ஊதியம்; நல்லா வேலை செஞ்சா அதுக்கு ஏத்த சம்பள உயர்வு அவங்களே பாத்து செய்யறாங்க. நம்ம ஊர் மாதிரி bossக்கு சலாம் போட்டாத்தான் வேலைல வளர்ச்சி…மாதிரி எதுவும் இல்ல இங்க. என் கூட இந்தியால வேலை செஞ்ச ரெண்டு பேர் கூட இங்க வந்துட்டு அந்த நிலைமைல தான் இருக்காங்க…ஆனா”, திடீரென அவர் முகத்தில் ஒரு வெறுப்பு தோன்றுவதை கவனிக்க முடிந்தது.

“என்ன தான் சொல்லுப்பா நம்ம ஊர் மாதிரி வராது”னு அவனுங்க சொல்லும் போது, அவ்வளவு கோவம் வருதுங்க. அங்க ஊர்ல எந்த வேலையும் இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டிருந்த நிலைமை மாறி, நாங்க நல்லா இருக்கோம், பசங்க நல்லா படிக்கிறாங்க, நல்ல ஒரு மரியாதையான வாழ்க்கை வாழறோம். இது தானங்க வேணும் மனிஷனுக்கு”…என யதார்த்தை புட்டு புட்டு வைக்கும் போது, ஒரு பெண் குடு குடுவென கார் வருவதை கூட பார்க்காமல் சாலையை கடந்தாள். ஓட்டுனர் brake அழுத்தி வண்டியின் வேகத்தை குறைத்தார். “horn அடிச்சிருக்கனும் நீங்க..ஏதோ நீங்க slow செஞ்சதுனால சரி…வேற யாராவது வேகமா வந்திருந்தா”, என நான் பதற, அவர் மிகவும் நிதானமாக,
“அவங்களுக்கு என்ன அவசரமோ…அத விடுங்க. உங்களுக்கு எப்படி…இங்க புடிச்சிருக்கா…இல்ல இந்தியாக்கு திரும்பனும்னு ஆசையா?”, என என்னை கேட்டார்.

“எனக்கு இங்க தாங்க…என் விருப்பத்துக்கு தகுந்தபடி வாழ முடியுது. “அத ஏன் செய்யற…இத ஏன் பண்ற”னு 1008 கேள்வி கெடையாது. மொத்ததுல…ஒரு adultஆ என்ன மதிக்கிறாங்க. எனக்கு கூட மக்கள் சொந்த ஊர் புகழ பாடிகிட்டே இருந்தா கொஞ்சம் அலுப்பு தட்டுது”, என எனக்கு மனதில் பட்டதை சொன்னேன்.

“அடுத்த மொறை அது எரிச்சலா இருந்ததுனா…கெளம்ப சொல்லுங்க. நான் அப்படித்தான் “பாஸ்போர்ட் தான் இருக்குல..கெளம்ப வேண்டியதுதான. இங்க உக்காந்துகிட்டு அந்த ஊர் பெருமையா பாடறதுக்கு பதில்…அங்க போய் இருக்க வேண்டியதுதான”, னு ஒரு தடவை சொன்னேன். அதுல இருந்து ஒருத்தன் வாயில இருந்தும் அந்த வார்த்தை வர்றதே இல்ல. மனிஷன் எவ்வளவு நாள் தான் இவங்க பேசறத எல்லாம் அமைதியா கேட்டுகிட்டு இருக்கறது சொல்லுங்க”, என சரமாரியாக பேசி முடித்தார் ஓட்டுனர்.
பேசிக்கொண்டே விமான நிலையமும் வந்து சேர்ந்தோம். ஓட்டுனரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டு, நான் கிளம்பினேன்; விமான பயணம் கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்த போதிலும், அவர் பேசிய விஷயங்கள் நினைவிற்கு வந்த வண்ணமே இருந்தது.

என் நண்பர் கூட்டத்திலும், ஒரு சிலர் இவ்வாறு பேசிக் கேட்டுள்ளேன்; வார்த்தைகளில் வருத்தம், ஏக்கம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி.. அது ‘fashionable’ஆக மட்டும் தென்பட்டுள்ளது. மேலும் அப்படி பேசுபவர்கள் அனைவரும் நம் நாட்டவர்கள் மட்டும்தான். இத்தாலிய, கிரேக்க, கென்ய அல்லது ஆப்கான் நாட்டு நண்பர்கள் இப்படி பேசிக்கேட்டதே இல்லை. தம் நாட்டில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை பற்றி பேசும்போது கூட…அவை தான் தலை சிறந்தவை, அவற்றிற்கு ஈடு இணை இல்லை போன்ற வாக்கியங்கள் உரையாடலில் இடம் பெற்றதில்லை.

இந்தியாவின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும்,அங்கு கிடைக்கும் சுவையான உணவு வகைகளையும் மிஸ் செய்வதாக சொல்லும் போதெல்லாம், மாசு கலக்காத இவ்வூரின் சாலைகளும், உயர்ந்து நிற்கும் மலைகளும், காடுகளும், அவற்றை பாதுகாக்க அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகளும் நினைவுக்கு வரும். இவ்வூரில் உள்ள வேலைவாய்ப்பு வசதிகள், மருத்துவ வசதிகள் அனைத்தையும் பார்த்து, அதனால் பயனடைந்த பின்னரும், ‘என் நாடு மாதிரி வராது’ என சொல்லும் மனப்பாங்கு எனக்கு புரியாத புதிரே! எங்கு திரும்பினும் பரவி இருக்கும் இவ்வூரின் செழுமையையும், குடி இருக்கும் இடங்களில் இருந்து பல கி.மி. தொலைவு சென்றால் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் நம் ஊரின் பச்சை பசேல் புல்வெளிகளையும், ஒரே தளத்தில் வைத்து என்னால் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியவில்லை.

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, மண் சட்டியில் சமைக்கும் மீன்குழம்பும், தெருவோர கொத்து பரோட்டாக்களும், தமிழ் மக்கள் பரவி இருக்கும் உலகின் எந்த மூலையிலும் கிடைக்க துவங்கி உள்ளன
மனதிற்கு பிடித்த அனைத்து விஷயங்களும் வெளி நாட்டில் கிடைக்கும் போதும், “எங்க தெரு மூலைல கெடைக்கற வாழக்காய் பஜ்ஜி மாதிரி ஒன்னு இந்த உலகத்துல கெடையாது’னு அடம் பிடிக்க போகிறீர்கள் எனில், ஊருக்கு திரும்பி போவதும் போகாமல் இங்கே புலம்பிக்கொண்டே இருப்பதும் உம் விருப்பம், ஆனால் பொதுச்சபையில்…இப்படி பேசி, உம் ‘தேசப்பற்றை’ வெளிப்படுத்துவதாக நினைத்துக்கொண்டு, உம்மை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில் நீங்கள் அந்த தூய(??) காற்றை சுவாசிக்கவோ, அன்னாச்சிக்கடை எள்ளுருண்டையை தின்னவோ யாரும் இந்தியாவிற்கு டிக்கெட் எடுத்துக்குடுக்கப் போவதும் இல்லை…உம் அம்மாவையோ, பஜ்ஜி போடும் ஆயாவையோ இந்த ஊருக்கு அழைத்து வரப்போவதும் இல்லை.

“குங்குமம் எடுத்துக்கோ…அம்மனுக்கு இன்னிக்கி பட்டு பொடவ கட்டி இருந்தாங்க”, என கையை நீட்டினாள் அனு

“எங்க…குங்குமம் மட்டும் குடுக்கற…விபூதி எங்க”, என குங்குமத்தை விரலில் எடுத்தபடி வினவினாள் அனு.

“சிவன் கோயில்ல இருந்து என்னிக்கி விபூதி கொண்டு வந்திருக்கோம்…’சிவன் சொத்து குல நாசம்’னு தெரியும்ல”, என அனுவின் தலையில் கொட்டினாள் அனு.

“ஏய்…அப்பனா யாருக்கும் தெரியாம சொத்துல ஒரு 0.1 % சுட்டியா? நெத்தில வச்சிருக்கறதுக்கு கணக்கு காட்டினியா?”, என கண்ணடித்தாள் அனு.
“ஜோக்கா…எனக்கு சிரிப்பே வரல”, என முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் அனு.

“கோவிச்சுக்காதடீ…இன்னிக்கி என்ன விசேஷம்…கோயில் பக்கம்?”, என அனு கேட்க,
“தம்பிக்கு exam …first rank எடுக்க prepare பண்ணீட்டானாம் …ஆனா ஒரு பொண்ண நினைச்சாத்தான் பயமா இருக்காம். “போயும் போயும் ஒரு பொண்ணுக்கு போய் பயப்படற”னு சொன்னேன். சரி சாமி கிட்டயும் ஒரு கோரிக்கை வச்சிடலாமுனு…”, என கோயில் விஜயத்திற்கான காரணத்தை விளக்கினாள் அனு.

“ஏன்டீ இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல ஒனக்கு. நீ first rank வாங்கின போதெல்லாம், “பையன்னா…ரெண்டு கொம்பு மொளைச்சிருக்கா என்ன…நல்லா படிச்சா யாரு வேணும்னாலும் first rank வாங்கலாம்”னு வாய் கிழிய பேசுவ..உன் தம்பிக்குனா…கதை அப்படியே about turn …பாவம்டீ உன் சாமி…confuse ஆக மாட்டாரு?”, என ‘சீரியஸ்’ஆக முகத்தை வைத்தபடி கேள்வி எழுப்பினாள் அனு.
“அய்யியே…இந்த பொண்ணு நடவடிக்கையே சரி இல்லியே. இத்தனை வருஷம் கழிச்சு மீட் பண்றோம், ஏதாவது sensational விஷயங்கள பேசுவான்னு பாத்தா…சாமி சானி போடுமா, சாமி சாயம் பூசுமான்னு கேட்டுகிட்டு இருக்கே”, என சிறிது அதிகமாகவே குரலை உயர்த்தினாள் அனு.

“சரிடீ நீ சொல்லு…சூடான நியூஸ் ஏதாவது படிச்சியா”, என அமைதியாய் அனு கேள்வி எழுப்ப, சாலையில் மிகுந்த சத்தத்துடன் கடந்து சென்ற மோட்டார் வாகனத்தை பார்த்து முகம் சுழித்தாள் அனு.
“இதோ இத பத்தி ஒன்னு படிச்சேன். பைக்குக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு சின்ன கொழந்தைய கழுத்த நெறிச்சு கொன்னிருக்கானுங்க ரெண்டு பாழாப்போன பசங்க…teenage அதுவும்”, என தலையில் அடித்துக்கொண்டாள் அனு.

“என்ன சொல்ல வர…அப்ப ஒரு 30-40 வயசு இருந்திருந்தா பரவாயில்லையா…அந்த கொழந்தைய கொலை பண்ணினது கொடூரம் தான்…ஆனா அந்த பசங்கள அப்படி செய்ய தூண்டறது…சமுதாயம் அவங்க மேல செலுத்தற pressure தான? ஏற்றத்தாழ்வு நம்ம சமூகத்துல இருந்திருக்கு தான்….ஆனா globalization வந்ததுக்கு அப்பறம் அது பன்மடங்கா பெருகிருச்சே”, என கவலையுடன் பதிலளித்தாள் அனு.
“என்னடி சொல்ற…பிஞ்சு கொழந்தைய ஒருத்தன் கொலை செய்யறான்னா…எவ்வளவு ஒரு காட்டுமிராண்டியா இருக்கணும் அவன். நீ என்னடான்னா…சமுதாயம் அது இதுனு சப்பகட்டு கட்டற”, என சிறிது கோபத்துடன் சீறினாள் அனு.

“சரி விடு…இத பத்தி எல்லாம் இன்னொரு நாள் நிதானமா பேசலாம். எங்க வீட்டுக்கு தான”, என பேச்சுத்தலைப்பை மாற்றினாள் அனு.
“இல்லடீ…மனசே காலைல இருந்து சரி இல்ல. எல்லாமே அபசகுனமா நடந்துகிட்டு இருக்கு. காலைல என்னனா உடைச்ச தேங்காய் அழுகி இருந்துச்சு. தூசி தட்டிகிட்டு இருக்கும் போது, டிவி மேல வச்சிருந்த flower vase கீழ விழுந்து ஓடைஞ்சிடுச்சு. அதுதான் ஜோசியர பாத்துட்டு போலாமுன்னு..”, என முகத்தில் கவலை ததும்ப விடையளித்தாள் அனு.
“அடி பாவி…ஏதோ சின்ன வயசுலதான் யாரு சொன்னாலும் நம்பிகிட்டு இருந்தனா…இன்னும் அதத்தான் கட்டிகாத்துகிட்டு இருக்கியா? தேங்காய் அழுகினதுக்கும், flower vase ஒடைஞ்சதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் டீ…இந்த ரெண்டுத்துக்கும் உன் life க்கும் என்ன சம்பந்தம்??? கோயில்ல இருந்து தான வர…நிம்மதி கெடைக்கற ஒரே இடம் அது இதுனு கதை விடுவ…ஒன்னை பாத்தா எதுவும் கெடைச்சா மாதிரி தெரியலியே”, என அக்கறையுடன் வினவினாள் அனு.

“யம்மா தாயே ஆள விடு…நீயும் வேணும்னா என்னோட வா…பக்கத்துல இருக்கற முருகன் கோயில்ல தான் அந்த ஜோசியர் இருக்காரு. மந்திரிச்சு விட்டா எல்லாம் சரியா போயிடும்” , என கிளம்ப எத்தனித்தாள் அனு.
“ஏய்…இரு டீ…எதுக்கெடு சுருக்கு சுருக்குனு கோவம். நான் வீட்டுக்கு போகணும்…போற வழிலதான் கோயில். நான் drop பண்றேன். மயில் வாகனன பாக்க இந்த மயிலோட வாகனத்துல வரலாம்ல”, என கிண்டலான புன்னகையுடன் தன மோட்டார் வண்டியில் ஏற செல்லக் கட்டளையிட்டாள் அனு.

பின்குறிப்பு : சென்ற வாரம் ‘Looper’ என்ற ஆங்கில படம் பார்த்தேன். அப்படத்தில், கதையின் நாயகன் (Joseph Gordon), 30 வருடத்திற்கு பிறகான தன்னையே (Bruce Willis) சந்திக்கும் நிலை ஏற்படும். அப்பொழுது அவர்கள் இருவர் (Joseph மற்றும் Bruce) நடுவிலான உரையாடல் அமைப்பு, படம் பார்த்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகும், என்னை தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. அதே போன்ற ஒரு அமைப்பில் நான் இருந்து, 5 வருடத்திற்கு முன்னதான என்னையே சந்திக்க நேர்ந்தால்….உரையாடல் என்னவாக இருக்கும் என நினைத்தேன்….பதிவாய் இங்கே.