Posts Tagged ‘life partners’

வாய தொறந்து கேக்கணும்

Posted: செப்ரெம்பர் 16, 2019 in சிறுகதை
குறிச்சொற்கள்:, ,

“Good Morning வளர்மதி”, என முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்றாள் குமுதா.

“தேய்மதினு வேணும்னா பேர மாத்திக்கணும் போல…weekend முடிச்சிட்டு வரேன்னு தான் பேரு…ரொம்ப terrible ஆ feel பண்றேன் குமுதா. வேலைக்கு வந்துட்டாவது Good Morning ஆ இருக்கானு பாப்போம்”, என அலுத்துக்கொண்டே பைய்யை தன் மேசையில் வைத்தாள் வளர்மதி.

“ஏன்ப்பா …இன்னிக்கி பையனா பொண்ணா?”, என குமுதா வினவ,

“பசங்க, புருஷன், gas cylinder, பால், 21G பஸ்…ஏதோ உலகமே பிளான் பண்ணி எனக்கு வஞ்சனை செய்யுதோனு தோணுதுப்பா”, என தனக்கே உரிய நகைச்சுவை புலம்பலை கொட்டித்தீர்த்தாள் வளர்மதி.

சிரிப்பை கட்டுப்படுத்தியபடி, “அந்த உலகத்துல தான் உன் friend இருக்கேன். ஒரு coffee க்கு போலாம் வா” தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள் குமுதா.

காபியுடன், சுட சுட இரண்டு சமோசா வாங்கியபடி, உணவக மேசையில் அமர்ந்தனர் தோழிகள்.
“seriously மதி…இப்பிடி stress ஆறது உனக்கு நல்லதில்ல. புலம்பி vent out பண்ணிட்டா போயிடும்னு நெனைச்சா, உன்ன நீயே ஏமாத்திக்கற. நவீன் கிட்ட நீ இன்னும் பேசல. சரிதான?”, என குமுதா அக்கறையுடன் தன் ஆதங்கத்தை முன்வைத்தாள்.

“இன்னிக்கு சமோசா நெஜமாவே நல்லா இருக்குல்ல?”, என வளர்மதி தலைப்பை திசைத்திருப்ப எத்தனிக்க,

“பாத்தியா …திரும்பவும். This is not helping வளர். உன் பொண்ணுக்கு ஒரு bad example set பண்ற. Actually உன் பையனுக்கும்தான். நீ சமோசா சாப்பிடற moodல இருக்கனா, நான் வேற எதுவும் பேசல கெளம்பறேன்”, என அக்கறை கலந்த வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள் குமுதா.

“ஓய்…நீயே இப்பிடி பேசினா எப்பிடி? எனக்கு மட்டும் என்ன, இப்பிடி எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டு செய்யணும்னு ஆசையா? சொல்லலாம்னு முடிவு செஞ்சு, “நவீன்”னு கூப்பிட்டா, “சொல்லு வளர்”னு கேப்பான்.

அப்ப பயமா, தயக்கமா…என்னனு தெரியல..”ஒன்னும் இல்லப்பா”னு சொல்லி வேற ஏதாவது சொத்த விஷயத்த பேச ஆரம்பிப்பேன்.

“I am not prepared to handle his questionsனு தோணும். அதுவும் சரிதான், வேற என்னிக்காவது பேசலாம்னு அசரீரி மாதிரி ஒரு voice. அவ்வளவுதான் I move on to சமைக்கறது or பசங்க homework”, என தன் இயலாமையை வார்த்தைகளால் கொட்டி முடித்தாள் வளர்மதி.

“sorry ன…நான் ஒரு குட்டி விரக்தில பேசிட்டேன். எல்லாம் ‘easier said than done’னு எனக்கும் புரியுது. But யோசிச்சு பாரு. உன் பொண்ணு உன்ன பாத்து வளரும் போது, “கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் இப்பிடி தான் போல…வீட்டு வேலைகள்ல husbands help எல்லாம் எதிர்பாக்கக் கூடாது”னு அவளே ஒரு பாடத்த கத்துப்பா. உன் பையன், on the other hand, “வீட்டு வேலைகள் எப்பவும் ஒரு பொண்ணோட department தான்”னு assumption ல வளருவான். அவனோட wife இவன் கிட்ட இருந்து ஏதாவது help எதிர்பாக்கும் போது, “what do you mean…வீட்டுவேலை எல்லாம் ஒரு woman’s department தான?”, னு சொல்லி திருதிருனு முழிப்பான். நம்ம பசங்க பாக்கற முதல் grown-ups நாம தான். so நல்லத நாம சொல்லி கொடுக்கும் போது, செஞ்சு காட்டும் போது, அவங்க மனசுல அது சட்டுனு பதியும்”
“யோசி…இப்பிடி விழுந்து விழுந்து வேலை செய்யறதெல்லாம், just not worth it”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன்வைத்தாள் குமுதா.

ஆழ்ந்த யோசனையில் மூழிகி இருந்த வளர்மதியை, தோளில் தட்டி நிகழ்நிலைக்கு இழுத்து வந்தாள்.

“இல்ல குமுதா…this will be it. நாளைக்கு ரெண்டு பசங்களுக்கும் swimming இருக்கு. நாலு பேரும் சேந்து தான் போவோம். பசங்க swimming session போது, நாங்க ரெண்டு பேரும் phone அ நோண்டிட்டு இல்லாம, will talk over a coffee; Thanks ன. உன் அந்த perseverance தான் உன் கிட்ட எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது குமுதா”, என கைய்யை பிடித்தபடி புன்னைகைத்தாள் வளர்மதி.

(மெலிதாய் சிரித்தபடி) இதுல என்ன இருக்கு வளர். நீ இத மட்டும் successful ஆ முடிச்சிட்டு வா…Treat…உன் shout”, என கண்ணடித்தாள் குமுதா.

“கட்டாயம்”, என கூறியபடி உணவகத்திலிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் வளர்மதி.

“சரி…30 minutes ல ஒரு மீட்டிங் இருக்கு. அதுக்கு கொஞ்சம் prep work பண்ணனும்”, என நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தாள்.

“கெளம்பு, நான் lunchக்கு ஒரு takeaway வாங்கிட்டு மேல வரேன்”, என உணவகத்தின் கல்லா நோக்கி நடந்தாள் குமுதா.

அடுத்த நாள்:

ஒரு பளிச் புன்னகையுடன், “Good Morning குமுதா”, என தன் இருக்கைக்கு வந்தாள் வளர்மதி.

“பார்றா…ஏதோ அதிசயம் நடந்திருக்கு போலவே வீட்ல…I am all ears”, என ஆவலாய் நடந்ததை அறிய, நாற்காலியை நகர்த்தி வளர்மதியின் இருக்கை அருகே வந்தாள் குமுதா.

பைய்யிலிருந்து மதிய உணவு பெட்டியை வெளியில் எடுத்து வைத்தபடி, ஒரு மிட்டாய்கள் நிறைந்த பொட்டலத்தை குமுதாவிடம் நீட்டினாள் வளர்மதி.

“இப்பிடியே ஊமைச்சாமியாரா இருக்க போறியா…suspenseல தல வெடிக்கிறா மாதிரி இருக்கு”, என கூறியபடி, மிட்டாய் ஒன்றை வாயில் போட்டுக்கொண்டாள் குமுதா.

“எப்பிடி thanks சொல்றதுனே தெரியல குமுதா. swimming class க்கு போனோம். நானும் நவீனும் chatted over a coffee. ஒரு குருட்டு தைரியத்த வரவச்சு, ஆரம்பிச்சேன்…
“நவீன்…stressful work day முடிஞ்சு வந்தா, வீட்டு வேலை செய்ய energy சுத்தமா இல்லப்பா. பசங்களோட wants ரொம்ப அதிகம் ஆகியிருக்கா இல்ல நான் ரொம்ப drain out ஆகிடறேனான்னு தெரியல…I so feel like a failure”னு சொல்லி வாய்மூடல…
நவீன் ஒரு குட்டி கோவத்தோட,
“எவ்வளவு தடவ சொல்றேன், ஏதாவது help வேணும்னா கேளுனு. நீ எதுவும் கேக்கலேனா, you are managing them fine னு தான நான் நெனைப்பேன். ரெண்டு தடவ நான் help offer பண்ணினபோது, நீ கோவிச்சிக்கிட்ட. அதுல இருந்து, “சரி…அவ கேட்டா, we will step in”னு விட்டுட்டேன். இப்ப நீ இப்பிடி சொல்றது, எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு வளர். But good that you finally voiced it out. உன் அளவுக்கு சமையல் செய்ய மாட்டேன் but மத்த வீட்டு வேலைகள்ல, I can give a hand”னு சொன்ன போது, ஒரு ரெண்டு மூணு தடவ, I pinched myself”, என காபி குடித்த போது நடந்தவற்றை ஒலிச்சித்திரமாய் முன் வைத்தாள் வளர்மதி, ஒரு பெருமிதம் கலந்த புன்னகையுடன்.

“பாத்தியா…so sometimes வாய தொறந்து கேக்கணும். கூட இருக்கறவங்க எல்லாரும் mind readers கெடையாது. by the way, இது office லியும் applicable ஆகும்”, என குமுதா கூற,

“புரியுது…எல்லா வேலையும் இழுத்து போட்டு செஞ்சு, ஒன்னும் achieve பண்ணினா மாதிரி தெரியல. ஆனா அந்த ‘புருஷன வேலை வாங்கறோமே’னு ஒரு உருத்தல் மட்டும் இருந்துட்டே இருக்கு. போக போக சரி ஆகிடும்னு நினைக்கறேன்”, என கூறியபடியே, மேலாளருடனான சந்திப்பு ஒன்றிற்கு தயாரானாள் வளர்மதி.

“so happy to see the cheerful வளர் again தெரியுமா! Get going…lunch போது, continue பண்ணலாம்”, என தன் மடிக்கணினியில் வேலையை தொடர்ந்தாள் குமுதா.

“சொல்ல மறந்துட்டேன் பாரு..இன்னிக்கி lunch என்ன தெரியுமா?? carrot துருவல், frozen peas போட்டு, Maggi Noodles…and சமைச்சது….நவீன்”, என குதூகலத்துடன் மேலாளர் அறைக்கு விரைந்தாள் வளர்மதி.

பதிவின் ஒலிவடிவம்:

“எனக்கு நினைவில்ல…தினேஷ் அவன் கல்யாணத்துக்கு பார்ட்டி குடுத்த போது வந்த நியாபகம். அது 201ல தான?”, என வினவியபடி மதுபானக் கடையில் வீற்றிருந்த நண்பர் கூட்டத்தில் சேர்ந்தான் இளங்கோ.
“5 வருஷத்துக்கு ஒரு மொறை ஆஜர் ஆற உனக்கு…இந்த ‘மலரும் நினைவுகள்’ எல்லாம் ரொம்ப அவசியமா??”, என ஒரு கடுப்பில் வரவேற்றான் பிரபாகர்.
“என்ன பிரபா…இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வந்திருக்கான்…இதெல்லாம் தேவையா? சொல்லு இளங்கோ Facebookல பாக்கற updates தான். வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது”, என சூழ்நிலையின் சூட்டை தனித்தான் சுகுமார்.
“வேலை கொஞ்சம் மந்தமாத்தான் இருக்குப்பா. இன்னொரு 6 மாசத்துல contract renew செஞ்சா…இந்த கம்பெனி; இல்ல திரும்ப கோட் சூட் எல்லாம் தூசு தட்டி போடா ஆரம்பிக்கணும். ஆமாம் பிரபா ஏன் இன்னிக்கி இவ்வளவு கடுப்புல இருக்கான்?”, என பதிலளித்து கேள்வி எழுப்பினான் இளங்கோ.
“யாராவது அந்த பேச்ச ஆரம்பிக்க மாட்டாங்களான்னு வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான்…இன்னிக்கி நீ மாட்டிகிட்ட; நம்ப நண்பன் ‘இல்லற வாழ்க்கையில’ நொழைய போறான். அதுதான் எல்லாருகிட்டயும் எரிஞ்சு விழறான்”, என பிரபாவின் வெறுப்பிற்கு ‘செயல் விளக்கம்’ அளித்தான் சுகுமார்.
“வாழ்த்துக்கள் மச்சி! பொண்ணு பாத்தாச்சா…இல்ல இனிமே தானா?”, என மகிழ்ச்சியில் பிரபா கையை குலுக்கினான் இளங்கோ.

“இல்லப்பா…இன்னும் பொண்ணு பாக்கல; சினிமால வர்றா மாறி தான் பொண்டாட்டி அமைய போறா…திரும்பவும் தண்ணியும் கையுமாத்தான் நிக்க போறேன்னு ஒரு வாரமா பொலம்பிகிட்டு இருக்கான்”, இது ஜோதிபிரகாஷ்.
“இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்…இன்னும் பொண்ணையே பாக்கல, அதுக்குள்ள இப்படித்தான் இருப்பான்னு முடிவு செஞ்சிட்டியா? உங்க அம்மா-அப்பாவ எனக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும், “நாங்க பாக்கற பொண்ணத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்”னு சொல்ற மாதிரி தெரியலியே”, என இளங்கோ கூற,
“அதையே தான் நாங்களும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கோம். “பேசி பழகு பொண்ண புடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்கோ”னு சொல்றோம். “நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிச்சு, கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பஜாரியா மாறிடுவா”னு புதுசு புதுசா கவலை படறான்”, என ஜோதி அலுத்துக்கொண்டான்.
“என்ன பிரபா ரொம்ப விவரமானவன்னு நினைச்சேன்…இப்படி ஒன்னும் நடக்கறதுக்கு முன்னாடியே பயப்படற; என்ன மாதிரி பொண்ணு எதிர்ப்பாக்கறனு கிளியரா இரு. compromise பண்ணாத…அப்பறம் compromise ஆப்போறது உன் life தான்”, என கூறி முடிக்கும் போது சுடசுட சிக்கன் 65யும், வறுத்த மசாலா கடலையும் மேசைக்கு வந்தது.
“சாரி மச்சி, இவ்வளவு நாள் கழிச்சு வர…ரொம்ப கேவலமா பேசிட்டேன். என் expectation என்னனு எனக்கே தெரியல. Homelyயா வந்துட்டு அப்பறம், எங்கயாவது வெளில போலாம்னா….”இல்லங்க வீட்லியே இருக்கேன்”னு சொன்னா எனக்கும் BP ஏறும். வேலைக்கு போகணும்னு சொன்னா அப்பறம் “பையன் என்னடா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு கறாரா இருக்கான்”னு சொல்லுவாங்க”, என அடுத்த குறையை கூற முயன்றபோது, இளங்கோ பிரபாவிடம் “கொஞ்சம் மூச்சு விடப்பா”, என செய்கை செய்தான்.
“தமிழர் வாய்ல மாட்டிகிட்டு முழிக்கிற பல இங்கிலீஷ் வார்த்தைல இந்த ‘homely’யும் ஒன்னு. வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணுன்னு நினைச்சிகிட்டு எல்லாரும் அந்த வார்த்தைய use பண்றாங்க. அன்னிக்கி வெட்டியா dictionary ய பொரட்டிகிட்டு இருந்தேன். Homelyனா ‘unattractive’ அதாவது அழகற்ற, ‘lacking in physical attractiveness’ அதாவது பார்க்க கொஞ்சம் ரொம்பவே சுமார், ‘not having elegance or refinement’ அதாவது நாகரீகமற்ற. சத்தியமா இது நம்ம ஊர் பசங்களோட விருப்பமா இருக்காது. சரி matterக்கு வரேன்…இந்த matrimonial columnsல பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேக்காததையா நீ கேட்டுட…ரெண்டு பேர் சேந்து குடும்பம் நடத்தும் போது , ரெண்டு பேரும் சம்பாதிச்சா வசதியா இருக்கும்னு நீ நினைக்கற. அதுல என்ன தப்பு இருக்க போகுது. அப்பறம் யாரு தப்பா நினைச்சா என்ன…அந்த பொண்ணுக்கு ஓகே வா …perfect. இல்லையா…நீங்க ரெண்டு பேரு சேர்றது சரி பட்டு வராது.

இன்னொன்னு ரொம்ப முக்கியம்னு நான் நினைக்கறது…
என்ன தான் அம்மா அப்பா சொல்றத கேட்டு நடக்கற பொண்ணா இருந்தாலும், தான் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள்ல சுயமா சிந்திக்கிற பொண்ணு தான் உனக்கு சரிப்பட்டு வரும். அட்லீஸ்ட் காலேஜ்ல இருந்து எனக்கு தெரிஞ்ச பிரபாக்கு”, என விளக்கி முடித்தான் இளங்கோ.
“புத்திசாலி பொண்ணா?? சரி பட்டு வரும்னு எனக்கு தோணலப்பா; எதித்து பேசுவானு பயம் எல்லாம் இல்ல….ரெண்டு பேர் சேந்து முடிவு எடுக்க வேண்டிய விஷயதிலயும்…எனக்கெல்லாம் தெரியும்னு சொன்னா ஒரு healthy conversation இல்லாம போய்டும்”, என ஒரு சோகம் கலந்த குரலில் விடையளித்தான் பிரபா.
“அதுவும் கரெக்ட் தான் மச்சி….வீட்டு finance பாத்துக்க நாம வேலைக்கு போறோம், வீட்டு வேலைய பாத்துக்கறதுக்கும், கொழந்தைன்னு ஒன்னு வந்தா, அத பாத்துக்கறக்கும் புதிசாலித்தனம் எல்லாம் எதுக்குப்பா”, என வழி மொழிந்தான் ஜோதி.
“புத்திசாலித்தனம்னா நல்லா படிச்சிருக்கணும், வேலைக்கு போகணும்…அதெல்லாம் சொல்லலப்பா .அது ஒவ்வொருத்தரோட தனிப்பட்ட விருப்பம். street smart சொல்லுவாங்கல …அதத்தான் சொல்றேன். வீட்லியே இருந்தா கூட விவரம் தெரிஞ்சு நடக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க….நல்லா படிச்சு வேலைக்கு போனா கூட…எந்த விஷயத்துக்கும் புருஷன் தான் முடிவு எடுக்கனும்னு இருக்கற பொண்ணுங்களும் இருக்காங்க. வீட்டு வரவு செலவ தெரிஞ்சிக்க ஆர்வம் காட்டனும், ஏதாவது பிரச்சனைனா, காது குடுத்து கேக்கணும், தன் கருத்தையும் சொல்லணும்; நம்ம பாத்து செலவு பண்றா மாதிரி அவங்களும் வீட்டு வரவுக்கு ஏத்தா மாதிரி செலவு செய்யனும். என்ன பொருத்தமட்டும், இது தான் street smartness. இதுக்கு ஒரு டிகிரி படிச்சிருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல”, என நீண்ட நெடும் பதிலை முன் வைத்தான் இளங்கோ.
“கேக்க சூப்பரா தான் இருக்கு….ஆனா அப்பறம் வீட்ல நமக்கு அந்த குடும்ப தலைவன் கெத்து கொறைஞ்சிசிடும்ல”, என ஜோதி மற்றும் பிரபா ஆமோதிக்க, குரலை உயர்த்தினான் சுகுமார்.
“அப்ப நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்…ஆபீஸ் டென்ஷன் கூட வீட்டு பிரச்சனையும் சேத்து , ஸ்ட்ரெஸ், BP எல்லாம் ஜாஸ்த்தி ஆறது betterஆ…இல்ல life partnerஅ எல்லாத்திலயும் partner ஆக்கி டென்ஷன பகிர்ந்துக்கறது பெட்டரா?”, என இளங்கோ சட்டென விடையளிக்க, பட்டென அமைதி ஆனது நண்பர் கூட்டம்.

“முன்னாடி எல்லாம் ஒரு பொறந்த நாள், anniversary மாதிரியான விசேஷங்கள celebrate பண்ண குடிப்போம். இப்ப என்னனா…டென்ஷனா இருக்கு, கடுப்பா இருக்குனு குடிக்கறீங்க. இந்த டென்ஷன wife கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கும் போது , உங்க மூளை கொஞ்சம் clear up ஆகும்.
ஆனா இதெல்லாம் கேக்கறதுக்கு wife நல்ல listenerஆ இருக்கணும். “அம்மா சொன்னங்க இதெல்லாம் தப்புன்னு…நீங்க பண்ணக் கூடாது”, “பக்கத்து வீட்ல வாங்கும் போது , நம்மளால முடியாதா”னு ஊர் சொல்றத வேத வாக்கா நினைக்கற பொண்ணு ஆட்டத்துக்கு ஒத்து வர மாட்டா”, என கூறியபடி பிரபாவை பார்த்தான் இளங்கோ. ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது.
“சாரி மச்சி…உன்ன confuse பண்ணனும்னு இந்த lecture குடுக்கல. நெஜமாவே கல்யாணம் ஒரு பெரிய பொறுப்பு தான். ஆனா வர்ற wife உம் அந்த பொறுப்ப உணரும் போது, ரெண்டு பேருக்கும் சுமூகமான உறவா இருக்கும். பட் இது எல்லாம் நடக்கணும்னா, அதுக்கு மொதல் படி ரெண்டு பேரும் ஓப்பனா பேசறது”, என சொற்பொழிவை முடித்துக்கொண்டான் இளங்கோ.
“அடிச்சதெல்லாம் தெளிஞ்சே போச்சு…நக்கலா சொல்லலப்பா. partner எப்படி இருக்கணும், எப்படி இருக்கக்கூடாது, பொண்ணு கிட்ட என்ன பேசப் போறேன் ஒன்னும் idea வே இல்ல. ஆனா இது சும்மா பொண்ணு பாக்க போய் , பஜ்ஜி சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு பொருத்தம் பாத்து முடிக்கிற விஷயம் இல்லன்னு மட்டும் தெளிவா புரிஞ்சு போச்சு. எனக்கு ஒரு தெளிவு கெடைச்சத கொண்டாடறோம்….அடுத்த ரவுண்டு என் treat “, என 32 பல்லும் தெரியும் படி, சிரித்தான் பிரபா.
“மச்சி இங்க முடிச்சிட்டு, அந்த பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்துல ஒரு மெஸ் இருக்கமே….இன்னும் இருக்கா? ஒரு பிரியாணியோட நாள முடிக்கலாம்னு நினைச்சேன்”, இது இளங்கோ.
“ஆனா இந்த டைம் account வைக்கக் கூடாது…நம்ம பழைய பாக்கியையும் செட்டில் பண்ணனும்”, என ஜோதி கண்ணடித்தபடி கூற, கூட்டத்தில் குபீர் சிரிப்பு சத்தம் வெடித்தது.
அருகில் இருந்த மேசைகளில் இருந்து கோபக்கணைகள் வருவதைப் பார்த்து, சிரிப்பொலி அடங்கியது; பில் செட்டில் செய்யும் வேலையில் இறங்கினர் நால்வரும்.

“புரிஞ்சுக்கோங்க… urgent மீட்டிங் இருக்கறதுனால தான கேக்கறேன். நீங்க விஜயன கூட்டிட்டு வந்தா…நான் வேலைய முடிச்சிட்டு காய்கறி வாங்கிட்டு வந்திடுவேன்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் பார்வதி.
“ஆமாம் பெரிய மீட்டிங்…ஏதோ நாங்க சும்மா ஆபீஸ்ல seat தேச்சுட்டு வர்றா மாதிரி பேசற; இன்னிக்கி ஆபீஸ்ல ஒரு farewell பார்ட்டி இருக்கு…அத முடிச்சிட்டு வரவே
8 -8 :30 ஆகும்; சாப்பாட்டையும் முடிச்சிட்டு வந்திடுவேன்”, என துளியும் அக்கறையின்றி மகிழுந்து நோக்கி நடந்தான் திருக்குமரன்.
“இது இந்த மாசத்துல மூனாவது தடவை…மேனேஜர்கிட்ட இதுக்காக கொழையனும், அவன் மேலும் கீழும் பாக்கறான்; crecheல மாசம் 200 ரூபாக்கு கூட்டிகிட்டு போய் கொண்டுவந்து விடற வசதி இருக்காம்”, என கூறி முடிப்பதற்குள்,
“அது சரி…உங்க அப்பாவ மாசம் அனுப்ப சொல்லு….பேச வந்துட்டா”, என கூறியபடி, மகிழுந்தை தொடக்கினான் திரு.

போக்குவரத்து தடைகளையும், கூட்ட நெரிசல்களையும் கடந்து ஒரு வழியாக அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தான். வந்த மாத்திரத்தில், அலுவலக உணவகத்தில் தன் நண்பர்கள் சத்தம் கேட்டு அங்கு விரைந்தான்.
“என்னப்பா..வேலை எதுவும் இல்லியா…காலைலியே கூத்தும் கும்மாளமும்”, என ஒருவரின் தோளில் தட்டியபடி கூட்டத்தில் இணைந்தான் திரு.
“வாங்க திரு…தினாவோட wife கேக் செஞ்சிருக்காங்க…கன்னாபின்னான்னு இருக்கு…அதுதான் ஒரு நாள் அவங்க வீட்ல ஒரு வெட்டு வெட்டனும்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தோம்”, என நண்பர் ஒருவர் கூச்சலின் காரணியான கேக் துதி பாடினார்.
“தினா..உங்க wife வேலை பாக்கறாங்கனு நினைச்சேன்…வேலைய விட்டுட்டாங்களா?”, என உயர்த்திய புருவங்களுடன் கேள்வி எழுப்பினான் திரு.
“நல்லா சொன்னீங்க…ரெண்டு பேர் வேலைக்கு போகலைனா வீட்ல புதுசு புதுசா சாமான் வாங்க எங்க துட்டு சொல்லுங்க; வேலைக்கு போயிட்டு தான் இருக்காங்க…நேத்து பையன் ரொம்ப கேட்டதுனால கேக் செஞ்சாங்க”, என விளக்கினான் தினா.
“பரவாயில்லை..கலக்கறீங்க! எங்க வீட்டுல இப்படி பையன் ரகளை பண்ணினா…ஒன்னு அவன அதட்டி உக்கார வைப்போம் இல்ல நான் தான் கடைல போய் வாங்கிட்டு வரணும்.அப்ப நேத்து நான் சொன்ன ஹோட்டலுக்கு போனீங்களா?”, என திரு வினவ,
“ஹோட்டலா…வெளில எல்லாம் போகல திரு…வீட்ல தான்”, என்றான் தினா.
“கொழப்பறீங்களே…வேலை விட்டு வந்து, கேக் பண்ண உக்காந்துட்டாங்கனா…சமையல் எப்படி?”, என திரு திருவென விழித்தான் திரு.
“எல்லாம் அவங்களே எப்படி…அவங்க கேக் செஞ்சிட்டு இருக்கும் போது, நான் காயெல்லாம் நறுக்கி, பாத்திரங்களை கழுவி வச்சேன்; கேக் ஓவன்ல வச்சுட்டு சமையல முடிச்சாங்க; வக்கனையா சாப்பிடனும்னு மட்டும் ஆசை பட்டா போதுமா சொல்லுங்க…ஏதோ நம்மால முடிஞ்சது”, என யதார்த்தமாய் பதிலளித்தான் தினா.
“அப்ப வீட்டுக்கு போன உடனே லுங்கிய வரிஞ்சிக்கட்டி பாத்திரம் கழுவறது, துணி துவைக்கறதுனு வேலை ஆரம்பம் சொல்லுங்க”, என ஒரு நண்பர் கேலி செய்தார்.
“என்ன தப்பு சாமி. இருக்கற வேலைய ரெண்டு பேரும் பங்கு போட்டு செஞ்சிடுவோம்…சீக்கிரம் முடியும். வேலைக்கு ஆள் வச்சா அது ஒரு 500 ரூபா…இப்ப அது மிச்சம் தான. ஒவ்வொரு தடவையும் புதுசா ஏதாவது சாப்பிடனும்னா ஹோட்டலுக்கு போக முடியாது; அவங்க இன்டர்நெட்ட பாத்து புதுசா செய்வாங்க. அப்ப நாம ஒத்தாசையா இல்லாம திங்கறதுக்கு மட்டும் போனா நல்லா இருக்குமா சொல்லுங்க”, ‘பளிச்’ என வந்தது தினாவின் பதில்.
“அப்ப நேத்து கொண்டு வந்த பிரியாணிக்கும், போன வாரம் கொண்டு வந்த பணியாரத்துக்கும், உங்க wifeக்கே credit கொடுத்து தப்பு பண்ணிட்டோமே தினா!!! அவங்ககிட்ட இருந்து ஒரு 20% நீங்க வாங்கிக்கோங்க”, என சாமி கூற, கூட்டத்தின் சிரிப்பொலி இருமடங்காக பெருகியது; உணவகத்தில் இருந்த சிலருக்கு எரிச்சலையும் உண்டாக்கியது.

“இன்னிக்கும் ரசம் தானா; வேற எதுவும் உனக்கு சமைக்க தெரியாதா; அவன் அவன் புதுசா புதுசா சாப்பாடு கொண்டு வரான்..நான் மட்டும் தினமும் அதே புளிச்சு போன ரசம் இல்ல பாழாப்போன சாம்பார்”, என வீட்டில் தினம்தினம் செய்யும் அர்ச்சனை திருவின் நினைவுக்கு வந்தது.
அலைப்பேசியில் பார்வதியின் எண்ணை சுழற்றினான்.
“சொல்லுங்க”, என பார்வதி கூற,
“பாரு…நீ வேணும்னா மீட்டிங் முடிச்சிட்டு வா…நான் விஜயன கூட்டிகிட்டு வரேன்”, என்றான் திரு.
“ஹலோ நீங்க யாருங்க…என் கணவரோட போன் உங்க கைல எப்படி கெடைச்சது; யாரோன்னு நினைச்சு என் கிட்ட பேசறீங்க”, என சிரிப்பை அடக்கியபடி குழப்பம் கலந்த குரலில் கேலி செய்தாள் பார்வதி.
“ஒய்…திரு தான் பேசறேன்; வரும்போது காய்கறி ஏதாவது வாங்கிவரணும்னா சொல்லு”, என திரு கூற,
“ஆமாம் என் புருஷன் குரல் எனக்கு தெரியாது பாருங்க…இங்க ஆபீஸ் பக்கத்துல ஒரு புது காய்கறி மண்டி துறந்திருக்கு. ஆபீஸ்ல ஒரு பொண்ணு ‘baingan bartha ‘னு ஒரு கறி கொண்டு வந்தா…கத்திரிக்காய் வாங்கி அத ட்ரை பண்ணலாம்னு இருக்கேன்”, என களிப்பு ததும்ப இரவு உணவுப்பட்டியலை அறிவித்தாள் பார்வதி.
“I am sorry பாரு”, என திரு வழிய,
“என்னங்க இது…”, என பார்வதி நெளிய, அடுத்த 15 நிமிடங்கள் இணைப்பில், ஒலி அலைக்கு பதில் தேனலை பாய்ந்தது.