Posts Tagged ‘pregnancy’

“பரவாயில்ல மனோஜ் நான் பின்னாடியே உக்காந்துக்கறேன்”, என கூறியபடி, மகிழுந்தின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தான் சதிஷ்.
இருக்கைப் பட்டியை போட்டுக்கொள்ள நினைவு படுத்தியபடி, வண்டியை கிளப்பினான் வருண்.

“காதல் தாய்மை இரண்டு மட்டும் பாரம் என்பதை அறியாது;
உன் பளிங்கு முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டால்…”, என ரட்சகன் படப்பாடல் வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
“போச்சுடா திரும்பவுமா…???”, என அலுத்துக்கொண்டான் சதீஷ்.
“என்ன ஆச்சு பாஸ்…நல்ல பாட்டு தான? infact ஸ்ரீனிவாஸ் பாடினதுல, என் favorite இதுதான்”, என கூறினான் மனோஜ்.

“காலைல டீ கடைல இருக்கும் போது, “அம்மான்னா சும்மா இல்லடா…அவ இல்லனா யாரும் இல்லடா” பாட்டு.
அப்பறம் பக்கத்து டெஸ்க் ல இந்த தினேஷ்…”நானாக நானில்லை தாயே…”, பாட்ட போட்டு மெய்மறந்து ரசிச்சிட்டு இருந்தான்.
அதுல நடுவுல ஒரு வரி…”கோயில் தொழும் தெய்வம்…நீ இன்றி நான் காண வேறில்லை”

போதும்டா சாமினு டெஸ்க் ல இருந்து எஸ்கேப் ஆனா…இப்ப கார்லயும்!!! பாட்டுக்கு situation எதுவும் சரியா அமையலனா, உடனே “தாய்ப்பாசம் தீம் தான்ப்பா”னு எழுத ஆரம்பிப்பாங்க போல”, என புலம்பி முடித்தான் சதிஷ்.
“நீங்க இப்பிடி பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பாக்கல. ஒரு குழந்தைய பெத்து வளக்கறது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா…அத தனி ஆளா நம்ம அம்மாக்களும் மனைவிமார்களும் செய்யும் போது, அத புகழறதுல என்ன தப்பிருக்கு?”, என ஒரு வருத்தத்துடன் தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினான் மனோஜ்.

“தனி ஆளா எல்லாத்தையும் செய்யறா”னு சொல்றீங்கல…அதுதான் பிரச்சனையே! ஒரு கொழந்தை உருவாக தேவையான உடல் அமைப்பு பொண்ணுக்குத்தான் இருக்கு; அந்த வேலைய அவ செய்யும் போது, நம்ம society அவளோட உடல் தளர்வ மட்டும் தான் பாக்குது. அவங்களால முடிஞ்ச ரெண்டு மூணு வீட்டு வேலைய பண்ணிட்டு, இது மாதிரி, “சூப்பர் மா நீ…”, “நான் கண்ட தெய்வம்”னு மெலடி பாடிட்டு, அவங்க அவங்க வேலைய பாக்க போய்டுறாங்க”, என சதீஷ் கூறி முடிப்பதற்குள்,

“வேற என்ன பண்ண முடியும் சொல்றீங்க…நாலு மாசம் பொண்ணு சொமக்கட்டும், அப்பறம் ஒரு 5 மாசம் அவ புருஷன் சொமந்தா சரியா இருக்குமா?”, என புத்திசாலித்தனமாய் பேசியதாய் நினைத்து, கொள்ளென சிரித்தான் மனோஜ்.

வேறு யாரும் காரில் சிரிக்கவில்லை எனக்கண்டு, சிரிப்பதை நிறுத்தினான்.
“seriously சதிஷ்…நீங்க சொல்ற வேலைகள தவற husbands என்ன ஹெல்ப் செய்யணும்னு சொல்றீங்க? என் wife pregnant ஆ இருந்த போது, பாத்திரம் தேய்க்கறது or வேற எந்த கஷ்டமான வேலையா இருந்தாலும் நான்தான் செய்வேன். அத தவற, அவ டாக்டர்/scan appointments க்கு கூட்டிகிட்டுப் போவேன். ஏதோ சொல்ல வரீங்கனு தெரியுது. ஹோட்டல் வந்தாச்சு. சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசுவோம்”, என அமைதியாய் பதிலளித்தான் வருண்.

உணவகத்தில், அவரவர் விருப்பத்துக்கேற்ப, மதிய உணவை உத்தரவிட்டனர்.
“சாரி பாஸ்…நீங்க ஏதோ சீரியசா பேச வரும் போது, நான் அப்பிடி சிரிச்சிருக்கக் கூடாது…நீங்க சொல்லுங்க”, என மீண்டும் உரையாடலை தொடங்கினான் மனோஜ்.

“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மனோஜ். ‘Post natal depression’ பத்தி நீங்க யாராவது கேள்வி பட்டிருக்கீங்களா?”, என்ற கேள்விக்கு, அமைதி மட்டுமே பதிலாய் வர, தொடர்ந்தான் சதிஷ்.
“கர்ப்பிணி பெண்களுக்கு usual ஆ டெலிவரிக்கு அப்பறம் வரும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அது என்ன, எதுனால வருதுன்னு தெரியாது…தெரிஞ்சிக்க ஆசைப்படவும் இல்ல. ஆனா போன வாரம், என் schoolmate ஓட மனைவிக்கு, அந்த கண்டிஷன் ரொம்ப மோசமாகி, ஹாஸ்பிடல் ல அட்மிட் பண்ணினாங்க.
அதுக்கு அப்பறம் internet ல அத பத்தி படிக்கும் போது தான், அது ஒரு சீரியசான கண்டிஷன்னு புரிஞ்சது”, என சதிஷ் ‘பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மனஅழுத்தம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தான்.

“இந்த மாதிரிதான் ஒரு கண்டிஷன் பத்தி மலரோட டெலிவரிக்கு அப்பறம் டாக்டர் பேசினாங்க. சாரி மனோஜ், மலர் என் மனைவி. அது postpartum depression னு நினைக்கறேன்”, என தனக்கு தெரிந்ததை கூறினான் வருண்.
“அட…ஆமாம். ஒரு form குடுத்து fill up பண்ண சொன்னாங்க. மலரோ நானோ அத பெருசா பொருட்படுத்தல”, என சட்டென நினைவுக்கு வந்ததையும் உரையாடலில் இணைத்தான்.

“ஆமாம் வருண்…அத postnatal இல்ல postpartum depression சொல்லுவாங்க. கர்ப்பமா இருக்கும் போது வர்ற மனத்தளர்ச்சிய antenatal depression னு சொல்லுவாங்க. இந்த கண்டிஷனுக்கான அறிகுறிகள் நெறையா இருக்கு…ஆனா எல்லா அறிகுறியும் எல்லா பெண்களுக்கும் ஏற்படறது இல்ல. உதாரணத்துக்கு ஒரு காரணமும் இல்லாம அழுவாங்க, தூக்கம் சரியா வராது; சில சமயங்கள்ல ரொம்ப அதிகமா தூங்குங்க, ரொம்ப சோர்ந்து போய் இருப்பாங்க, காரணமே இல்லாம சுத்தி இருக்கறவங்க கிட்ட எரிஞ்சு விழுவாங்க. இதெல்லாம் அந்த மனத்தளர்ச்சியோட வெளிப்பாடுனு டாக்டர்ஸ் சொல்றாங்க”, என PPD யின் அறிகுறிகளை எடுத்துரைத்தான் சதீஷ்.

“என்ன பாஸ் சொல்றீங்க?? காரணமே இல்லாம அழறதெல்லாம் இந்த depression ஓட symptoms ஆ??மாசமா இருந்த போது, என் wife அப்படி இருந்து பாத்திருக்கேன். “ரொம்ப பயமா இருக்குங்க”, னு சொல்லுவா. அப்பறம் திடீர்னு ‘ஓ ‘னு அழுவா. நான் ஒவ்வொரு தடவையும், “சும்மா மனச போட்டு வருத்திக்காத…எல்லாம் டெலிவரி ஆனா சரி ஆய்டும்”, னு அவ வாய அடைச்சிடுவேன்.
எங்க அம்மா கூட, “புள்ளத்தாச்சி பொண்ணு சும்மா சும்மா அழக்கூடாது. கண்ண தொடைச்சுக்கோ”, னு தான் சொல்லுவாங்க. அவ்வளவுதான்”, என சோகம் படர்ந்த முகத்துடன், தன் மனைவி கற்பித்திருந்த போது இருந்த நிலைமையை பற்றி விவரித்தான் மனோஜ்.

“அந்த நேரத்துல பயத்துக்கு நெறய காரணம் இருக்கும்…தாய்ப்பால் சரியா சுரக்குமான்னு இருக்கலாம், இல்ல இந்த குழந்தைய ஒழுங்கா பாத்துப்போமான்னு அவங்க மேலயே ஒரு சந்தேகம் ஏற்படலாம். கொழந்தை வர்றதுக்கு முன்னாடி நல்லா active ஆ இருந்திருப்பாங்க…திடீர்னு வீட்லியே அடைஞ்சு கெடக்கறதுனால ஏற்படற விரக்தி கூட பயமா உருவெடுக்கலாம்”, என தனக்கு தெரிந்த சில காரணங்களை முன்வைத்தான் சதிஷ்.

“கொஞ்சம் பயமா இருந்த விஷயம்னா, இந்த மனத்தளர்ச்சிய கண்டுபுடிச்சு சரியா சிகிச்சை செய்யலைனா , ரொம்ப severe நிலைமைக்கு போக வாய்ப்புகள் இருக்காம். அந்த மாதிரியான depression ல அம்மா தவிக்கும் போது, பொறந்த குழந்தையோட எடை, அறிவுத்திறன் கூட பாதிக்கப்படுமாம்”, என சதிஷ் கூறி முடிக்க,

“இதெல்லாம் எனக்கு புதுசா இருக்குங்க சதிஷ். இப்ப கொழந்தை பொறந்து ரெண்டு வருஷம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அவளுக்கு உடல் தளர்ச்சி, கோவம் எல்லாம் தலைத்தூக்கத்தான் செய்யுது. அதுவும் இந்த postnatal depression ஓட தொடர்ச்சியா இருக்குமோ?”, என ஆர்வத்துடன் வினவினான் மனோஜ்.

“நான் கூட அதப்பத்தி யோசிச்சேன். ஒரு குழந்தை வளர்ப்புல பெருசா யாரோட பங்கும் இல்லாத போது, உள்ளுக்குள்ளேயே போட்டு புழுங்கறதோட வெளிப்பாடுதான் இந்த கோவம், எரிஞ்சு விழறது எல்லாம் போலனு. அது உண்மையா மட்டும் இருந்தா, மனைவிய திட்டற மாதிரி சினிமா ல வர்ற பாட்டுகளும், கோவப்படற மனைவிய நக்கல் அடிக்கறா மாதிரி social media ல வர்ற forwards எல்லாம் ரொம்ப தப்புங்க”, என பதிலளித்தான் சதிஷ்.
ஒரு நிமிடத்திற்கு காரில் நிசப்தம்.
“ரட்சகன் பாட்டுல ஆரம்பிச்சு, இவ்வளவு serious ஆ போகும்னு நான் எதிர்பாக்கவே இல்ல. சாரி guys”, என உண்மையான வருத்ததுடன் அமைதியை உடைத்தான் சதிஷ்.
“இல்ல சதிஷ்…இந்த topic கொண்டு வந்ததுக்கு, நாங்க தான் உங்களுக்கு thanks சொல்லணும். Honestly ரொம்ப நல்ல கணவனா, மலரோட எல்லா தேவைகளையும் புரிஞ்சு நடக்கறதா ரொம்ப நாளா நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். வாங்கிக்கொடுக்கற நகை, துணில வர்ற அந்த புன்னைகைய பாத்துட்டு, எல்லாம் சுமூகமாத் தான் போயிட்டு இருக்குனு நினைச்சிருக்கேன். அவ இன்னிக்கி working from home. முடிக்க வேண்டிய ரெண்டு வேலைய finish பண்ணிட்டு, இன்னிக்கே போய் பேச ஆரம்பிக்கறேன். once again thanks சதிஷ்”, என ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினான் வருண்.
“ப்ளீஸ்…thanks எல்லாம் எதுக்கு வருண்எ; னக்கு தெரிஞ்சத ஷேர் பண்ணிக்கிட்டேன்”, என சதிஷ் விடையளிக்க,
“ஆமாம் சதிஷ்…thank you. but நான் வருண் மாதிரி திடுதிப்புனு பேச ஆரம்பிச்சா, என் wife, “என்னங்க உடம்பு ஏதாவது சரியில்லையா…டாக்டர் கிட்ட போகணுமா”, னு கேப்பா. நான் இதை பத்தின வீடியோ ஏதாவது play பண்ணி, அவ கருத்த கேக்கப்பாக்கறேன்”, என கூறிக்கொண்டே கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்த மனோஜ், “சரி…எனக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு…அப்படியே கிளம்பறேன்”, என கார்பார்க்கில் வண்டி நின்ற உடன் விடைப்பெற்றுக்கொண்டான்.
“ஆமாம் நானும் கிளம்பறேன் வருண்”, என விடைபெற சதிஷ் எத்தனிக்க,
“வந்துட்டேன்…ஒரு நிமிஷம்”, என கூறியபடி வண்டியை வருண் அணைக்கும் போது,
“ஆழம் எது அய்யா…அந்த பொம்பள மனசு தான்யா”, என்ற பாடல் வானொலியில் ஒலித்தது.
இரு நண்பர்களும், ஒரு புன்னைகையை பகிர்ந்தபடி, அலுவலகம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

*************************************************************************************

சிறுகதை ஒலிப்பதிவு வடிவில்: 

பிரசவத்திற்கு பிந்தைய மன அழுத்தம் பற்றிய என் கருத்துக்கள், ஒலிவடிவில்: 

PPD பற்றிய ஆவணப்படம்:

PPD பற்றிய துண்டு வெளியீடுகள்: 

http://www.healthtranslations.vic.gov.au/bhcv2/bhcht.nsf/PresentDetail?Open&s=Sad_feelings_after_childbirth_-_a_hidden_problem_

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அந்த இனம் புரியாத பயம்:

“எங்க அனு …கொழந்தை எல்லாம் ஆனதுக்கு அப்பறம் பார்ட்டி எல்லாம் no chance. மனிஷனுக்கு குளிக்க டைம் கெடைச்சா…அதுவே பெரிய விஷயம்”
“இல்லப்பா நான் வரல…கொழந்தைக்கு பால் ரெடி பண்ணனும், நேரத்துக்கு தூங்க போடணும். இன்னொரு 5 வருஷம் கழிச்சு வேணும்னா பாக்கலாம்”
“தண்ணியா…காமெடி கீமடி பண்றியா அனு? கொழந்தை எப்ப வந்ததோ, அப்பவே என் ‘கொ.மு’…அதாவது கொழந்தைக்கு முந்தைய லூட்டி எல்லாம் மூட்டை கட்டியாச்சு”
இவை தாய் பதவி ஏற்ற என் தோழிகளின் புலம்பல்கள். பலவேறு காரணங்களுக்காக குழந்தையின் வரவை ஒத்தி வைத்திருந்தாலும், கூடுதலாக இந்த புலம்பல்கள் ஒரு இனம் புரியாத பயத்தை நிச்சயம் உண்டாக்கியது.
குழந்தையின் சிரிப்பு, அதன் மழலை போன்ற அழகு நிறைந்த விஷயங்களை பார்க்க, எனக்கு பிடித்தமான விஷயங்களில் நேரம் செலவழிப்பதை குறைத்துக் கொள்ள அல்லது முற்றிலுமாய் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என யோசித்த போதே வயிற்றை பிரட்டியது.

பெண்ணியம் பற்றி எல்லாம் பேசுவதற்கு முன்னமே, பள்ளி படித்த காலத்தில், ஒரு பொருளற்ற நெருடலாய் இருந்த விஷயம்…நம் ஊரில் தாய்மார்கள் அழைக்கப்படும் விதம். எங்கள் காலனியில் பரணியின் தாய் பரணி அம்மா, என் தாய் அனு அம்மா, ஜவஹரின் தாய் ஜவஹர் அம்மா என்றும் அழைக்கப் பட்டனர். மேலோட்டமாக பார்த்தால், “இதுல என்ன இருக்கு” என தோன்றிடினும், ஒரு பெண்ணின் அடையாளம் இன்னொரு முறை அவளிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டு விட்டதோ என தோன்றுகிறது. திருமணம் முடிந்த பின் ‘திருமதி.பழனிச்சாமி’, திருமதி.முருகன் என அழைக்கப்படும் பெண், குழந்தை பிறப்பின் பின், ‘இன்னாரின் அம்மா’, ‘இன்னாரின் தாய்’ என அழைக்கப்படுவது, அந்த பெண்ணை, கூட இருப்பவர்களை சார்ந்த ஒரு பொருளாய் மட்டுமே பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறது.
என் திருமணத்திற்குப் பிறகு, பெயருக்குப் பின் கணவன் பெயரை இணைக்கவோ, பெயருக்கு முன் ‘திருமதி’ பட்டத்தை இணைத்துக் கொள்ளவோ நிர்பந்தம் ஏற்படவில்லை.
அப்படி இருக்க, தாய் என்ற பொறுப்பு வந்த உடன், என் அடையாளம் தொலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் மட்டும் பின் மண்டையில் ஓடிய வண்ணமே இருந்தது.

திறனின் வருகை:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், திறனின் வருகை நடந்தது. குடும்பத்தில் புது வரவாக இருந்த போதிலும், வந்த இரண்டு மூன்று நாட்களிலேயே, பசக்கென எங்களில் ஒருவனான். அவன் வருகைக்கு காத்துக் கொண்டிருந்த போது, வேலையில் இருந்தவர்கள், குழந்தை வளர்ப்பு டிப்ஸ் கொடுத்ததோடு, ‘காரணம் எதவும் இன்றி கூட குழந்தைகள் அழும்’ என ‘heads up’ வழங்கினர். இருந்த போதிலும், சில சமயங்களில் அவனின் அழுகையை பார்த்து, “இல்லங்க…நல்லா பாருங்க, பையன் பொறக்கும் போது , கூடவே ஏதாவது குறிப்பு புத்தகம் வந்திருக்கும். எடுக்க மறந்துட்டீங்களா?”, என மருத்துவமனையை தொடர்பு கொண்டு கேட்கலாமா என தோன்றியதுண்டு.
ஆனால்….அழுகை என்னும் புரியாத புதிருக்கு, திறனின் அம்மா அப்பாவாக விடை கண்டுப்பிடிப்பது, அழகிய பொழுதுபோக்காக மாறியது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி!
முதல் 3-4 வாரங்கள், குழந்தையின் தேவைகளை புரிந்துக் கொள்வது, தாய்ப்பால் கொடுத்து பழகுவது என நகர்ந்தது.

திறனின் வரவுக்குப் பின் நான்…

வேலை, நண்பர்களுடன் வெளியில் சுற்றுவது, கணவனுடன் திரையரங்கில் படங்கள் பார்ப்பது என வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், வெளியில் சுற்றித் திரிந்த நான், 3 வாரங்கள் வீட்டிலியே அடைந்து கிடந்தது…சற்று நெருடலாகவே இருந்தது. அந்த நெருடல் ஓரிரண்டு முறை….கண்ணீராகவும் வெளி வந்தது (ஆனால் எதற்கு அழுகிறோம் என்று புரியாமலே!)
இந்த மனப் புழுக்கத்தை சரியாய் உணர்ந்த ராஜ் (என் கணவன்), திறனை என் பெற்றோரிடம் விட்டுவிட்டு, மகிழுந்தில் ஒரு சுற்று அழைத்துச் சென்றான். வெளியில் வந்த அந்த தருணம்….4 வாரங்கள் எதை தவற விட்டேன் என்பதை உணர்த்தியது. அந்த நேரம் என் அம்மா கூறிய நம் ஊரின் ஒரு வினோத பழக்கம் நினைவுக்கு வந்தது. குழந்தை பெற்றெடுத்த உடன், அந்த தாயானவள், குழந்தையுடன் 6 மாதங்களுக்கு வீட்டினுள் அடைந்திருக்க வேண்டுமாம். அவளுக்கு வீட்டில் உள்ளவர்கள், வேளைக்கு உணவு அளிப்பார்களாம். அவளும் அதை உண்டுவிட்டு ,குழந்தைக்கு தாய்ப்பால் குடுத்துக் கொண்டு, காலத்தை கழிக்க வேண்டுமாம். 6 மாதங்கள் முடிந்து வரும் போது , அந்த பெண் ஒரு 3 மூன்று சுற்று பெருத்திருப்பாளாம். நம் ஊரில் இருந்த வரை ‘Post natal depression ‘என்பது ஒரு புரியாத ஒன்றாகவே இருந்தது. இங்கு மகப்பேறு வகுப்புகள் போனதின் விளைவாகவும், குழந்தை பெற்றெடுத்த காரணத்தினாலும், இதன் பொருள் நன்றாகவே புரிந்தது.
குழந்தைப் பிறப்பிற்கு பின், இப்படி ஒரு மனரீதியான பிரச்சனை பெண்ணுக்கு நிகழும், சரியான குடும்பச் சூழல் அமைந்து, அந்த பெண்ணின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படும் போது , அந்த பிரச்சனை விலகி ஓடும், என்ற பல விஷயங்கள் எனக்கு விளங்கியது. அவைப் பற்றிய ஒரு பதிவு நிச்சயம் எழுதுவேன்.
அதுவரை…

அன்று மகிழுந்தில் சென்று வந்த உத்வேகமா தெரியவில்லை, சில பெற்றோர் கூறுவது போல், “ஒரு குழந்தை வந்த உடன், வாழ்க்கை அதைச் சுற்றித்தான்”, என்ற கருத்து எனக்கு ஏற்றதில்லை என முடிவு செய்தேன். midwifes எனப்படும் மகப்பேறு செவிலியர்கள் உதவியுடன், குழந்தை வளர்ப்பை சீர் படுத்த எடுக்க வேண்டிய முயற்சிகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். ‘குழந்தையை நிதமும் அதே சமயத்தில் தூங்கப் போடவேண்டும்’, ‘எல்லா அழுகையும் பசிக்கான அழுகை இல்லை’, ‘உணவு-விளையாட்டு-தூக்கம்’ என்ற வழக்கத்தை கடைப் பிடிக்கவேண்டும்’ போன்ற குறிப்புகள் கேட்கும் போது எளிமையாக இருந்த போதும், செயல் படுத்தும் போது, “என்னடா இது”, என கடுப்பாய் இருந்தது. ஆனால் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அதை செயல் படுத்திய உடன், எனக்கென செலவழிக்க நேரம் மெதுவாய் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தை பிறப்பிற்கு முன்னிருந்த அளவிற்கு இல்லை எனினும், இதோ இப்பொழுது இந்த பதிவு எழுத நேரம் கிடைத்தது. ராஜ் வீட்டில் இருந்த ஒரு நாள், முடியை குட்டையாய் வெட்டிக்கொள்ள செல்ல முடிந்தது. 3 வாரங்களுக்கு முன், திறனையும் அழைத்துக் கொண்டு, திரையரங்கில் ‘தனி ஒருவன்’ பார்த்தோம்.

அன்று மீண்டும் அந்த சின்ன வயதின் நெருடல் நினைவிற்கு வந்தது. என்னையும் மற்றவர், ‘திறன் அம்மா’ என அழைத்தால் கோபித்துக் கொள்வேனா என நினைத்தேன். இல்லையே…குழந்தை வரவின் பின், என் வேலையானது குழந்தை பரமாரிப்பு மட்டுமே என மாறி இருந்தால்….இந்த ‘பட்டம்’, நான் பயந்ததில் தவறே இல்லை என நிரூபித்திருக்கும். ஆனால், குழந்தை பிறப்பிற்கு முன் இருந்த வேலைப் பட்டியலில், இன்னொன்றாய் குழந்தை பராமரிப்பு சேர்ந்திருப்பதால், ‘திறன் அம்மா’…என்ற பட்டம், ஒரு பெண்ணாய் நான் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் பலவேறு பணிகளில், ஒன்றிற்கு கிடைத்த முகவரியாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். மிகுந்த பெருமையுடன்!

“நல்லா பேச ஆரம்பிச்சிட்டாங்க..ஸ்கூல்க்கு இப்ப அனுப்பினா சரியா இருக்கும்”, என ஒரு குடும்பத் தலைவியின் ‘To do ‘ பட்டியலில் இருந்து ஒன்றை அவிழ்த்து விட்டாள் அம்மா.
“அம்மா ஸ்கூல்க்கு போ வேணாம்…விளையாடனும்”, என மழலை மொழியில் அடம்பிடித்தேன்.
“ஸ்கூல்ல நிறைய பேர் இருப்பாங்க; நல்லா விளையாடலாம்”, என கனிவான பேச்சால் கப்பலை கவிழ்த்தாள்.
கப்பல் கவிழ்ந்ததோடு கேளிக்கை கூத்து அனைத்திற்கும் முற்று புள்ளியும் பிறந்தது.

“ஓடி விளையாடு பாப்பா”, என்ற பாரதியின் வரிகளை நன்று படித்தேன்.
“படித்து தேர்வெழுது பாப்பா…நீ ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா”, என்ற வரிகளை பின்பற்றினேன்.

“ரொம்ப பெருமையா இருக்குமா…இந்த மார்க்குக்கு இன்ஜினியரிங் கட்டாயம் கிடைக்கும்”, சந்தேகம் தேவையில்லை…’To do ‘ பட்டியலின் தொடர்ச்சியேதான்.
“உனக்கு எங்க போச்சு புத்தி”, என்ற உங்களின் ஆவேசக்குரல் கேட்கிறது.

“நீ தனி மரமல்ல; பரந்துவிரிந்த தோப்பின் ஒரு அங்கம். அத்தோப்பின் விதிப்படி நடப்பாயாக”, என்றது ‘சமுதாயம்’.
அச்சமுதாயம் செய்த மூளை சலவையின் காரணமாக சில பல பத்தாம் பசலி சிந்தனைகளை உள்வாங்கினேன்… பொறியியல் படித்தேன்!

“நிறைய மதிப்பெண்களின் பலன் யாதெனில் கண்மூடி
பொறியியல் மருத்துவம் படித்தல்”
“நற்பள்ளி நாடி மதிப்பெண் பெறத்தள்ளாடி அங்கிங்கோடி
பொறியியல் படிப்பதே நற்செயல்”

இத்திருவாசகங்களை மீறி பொறியியல் தவிர வேறொரு படிப்பா…? சமூகத்தின் வெட்டிப்பேச்சுக்கு ஆளாக அன்று நான் தயாராக இல்லை!
விரும்பி படித்தேனா, படித்ததை விரும்பினேனா என்ற கேள்விகளுக்கு இன்று வரை விடையுமில்லை!

பிறகு? பிறகென்ன திரும்பவும் அந்த ‘சமுதாயம்’ திருப்தி அடையவும், சமுதாயத்திற்கு பயப்படும் பெற்றோர் திருப்தி அடையவும் படித்தேன்… 4 வருடங்கள் படித்தே கழித்தேன்!
படித்து முடித்தேன், வேலை தேடி அலைந்தேன், நல்ல வேலையில் அமர்ந்தேன், மண வாழ்க்கையினுள் நுழைந்தேன்…நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டது சமுதாயமும், அதன் சொல் படி நடக்கும் என் பெற்றோரும்!

திருமணம் முடிந்தது…இனி எனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை அமைந்தாயிற்று; என் விருப்பப்படி அதை கழிப்பேன் என்று நினைத்து முடிப்பதற்குள்…
“கல்யாணம் நல்ல படியா முடிஞ்சது…ஒரு குழந்தையும் கையோட பெத்துட்டா முழுமை(??) அடைஞ்சிடும்”, மீண்டும் அதே குரல்…சமுதாயமும் அதில் அங்கம் வகிக்கும் என் பெற்றோரும்!!

“செல்வத்துள் செல்வம் மழலைச் செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்துள் எல்லாம் தலை”
“பூப்படைதல் மணமுடித்தல் குழந்தை சுமத்தல் இவையனைத்தும்
ஒரு பெண்ணுக்கு சேர்க்கும் சிறப்பு”
“தாய் ஆகும் பொழுதுதான்…ஒரு பெண் முழுமை அடைகிறாள்”
“அந்த மழலையின் சிரிப்பில் உன் துக்கம் அனைத்தும் மறையும்”

அய்யோ இந்த சமுதாயத்தின் வாயை மூட இங்கு யாருமே இல்லையா??
குழந்தையின் சிரிப்பு, சினுங்கல், ஏன் அழுகைக்கூட அழகு தான்….அதுக்கு??
தாய் தந்தையுடன் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர்களின் விருப்பதிற்கிணங்க நடந்துக்கொண்டேன்;
இப்பொழுது எனக்கென ஒரு தனி வாழ்வு அமைந்தாயிற்று; இப்பவும் வந்து ‘நொய் நொய்’னா எரிச்சலா இருக்காது??

“சமையலறை என்பது பெண்ணின் சொத்து; ஆண் பங்குக்கு வருவது என்பது வெட்டி பேச்சு”
“அச்சம், மடம், நாணம் என்பவை ஒரு பெண்ணானவள் வாங்கி வந்த வரங்கள்; அவற்றிற்கு பங்கம் ஏற்படாமல் பார்த்து கொள்வது அவளின் தலையாயக் கடமை”, இது போன்ற சில பழமையான ‘பொன்மொழிகளின்’ வரிசையில்,
“24 வயதில் திருமணம், மணம் முடித்த 1 வருடத்தில் கையில் குழந்தை”, என்ற ஒன்றும் சமூகத்தினால் திணிக்கப்பட்டது என்பது என் கருத்து.

‘பிதற்றல்’ என முதல் இரண்டை ஒதுக்கித்தள்ளிய எனக்கு….மூன்றாவது மட்டும் எம்மாத்திரம்!

“சமூகமே! என் வாழ்வினை முழுமையடையச்செய்யவும், என் துக்கங்கள் மறையவும், குழந்தை அல்லாத பற்பல வழிமுறைகள் என் கைவசம் உண்டு; மழலைச் செல்வத்தின் வருகைக்கான தருணத்தை நான் முடிவு செய்துக்கொள்கிறேன். உன் அக்கறைக்கு நன்றி! கிளம்பு காத்து வரட்டும்!!”