Posts Tagged ‘tamil cinema’

இன்று….அதேதான் வெட்டியாய் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் இந்த கர்ணகொடூரமான ப(ப்)டத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

நல்ல வேளையாக…30 நிமிடத்திற்கு மேல் பார்க்கவில்லை!

பணம் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ உதயநிதி ஸ்டாலின், வெள்ளை தோல் இருக்கும் ஒரே காரணத்தினால் ‘நடிக்கும்’ ஏமி ஜக்சன்..என நடிப்புக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத நாயகனும் நாயகியும்! படம் பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடமும்…இதற்கு 120 ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்த்த மக்களை நினைத்து வருத்தம் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இந்த நிறவெறி ததும்பும் காட்சியில், நூலகத்தில் இருந்து திருடிய புத்தகங்களை திருப்பிக் கொடுக்க குழையும் கதாநாயகி; 3 புத்தகங்களை தன் தோழியிடம் கொடுத்திருப்பதாகவும், அவள் ‘கும் ‘ என இருப்பாள் எனவும் சொல்லி, அவளை பார்க்கச் செல்கின்றனர்..கதாநாயகன், கதாநாயகி மற்றும் கதையில் ‘காமெடி’க்கென உலாவரும் கருணாகரன்.

அந்த தோழி வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறாள். தமிழ் திரைப்படங்களின் ‘காமெடி கலர்’ என பட்டம் வாங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாள்.

அவளை பார்த்த உடன் இடம்பெறும் வசனங்கள் பின் வருபவை…

“இதுதான் உன் கும்மா??? பாக்கறதுக்கு ட்ரம் மாதிரி இருக்கா”

அந்த தோழியிடம் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கி, தலைப்பை நாயகன் படிக்க, counter அடிக்கிறார் நம் ஆணழகன் கருணாகரன்….

புத்தகப் பெயர்: ‘தலையணை மந்திரம்’
கருணாகரன் – “தலகாணி மாதிரி இருந்துட்டு தலையணை மந்திரம் கேக்குதா”

புத்தகப் பெயர்: ‘கணவனை கைக்குள் வைத்திருப்பது எப்படி’
கதாநாயகன் – “ஏன்மா உனக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா”
தோழி – “இன்னும் ஒரு தடவை கூட ஆகலங்க”
கருணாகரன்: “ஒருவாட்டியாவது ஆகுதான்னு பாப்போம்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு சட்டென தோன்றியவை….

“ஏன்டா டேய்…அந்த பொண்ணு உன் கலர் தான் தெரியும் ல; இது காமெடி னு பேசற உனக்கும் வெக்கம் இல்ல; அத பக்கத்துல இருந்து பாத்துகிட்டு நிக்கற ஆணழகனுக்கு(நம்ம கதாநாயகன்..யப்பா அதுவும் ஒரு பூனை கண்ணு மாதிரி ஏதோ வச்சுக்கிட்டு!!!) வெக்கம் இல்ல; உங்கள வச்சு படம் எடுக்கற இயக்குனருக்கும் வெக்கம் இல்ல; இந்த கோஷ்டிய வச்சு படம் எடுக்கற தயாரிப்பளார்….ஓ அதுவும் கதாநாயகன் தான்ல…”

“உங்கள எல்லாம், “நீ கருப்பா இருந்தா என்ன செவப்பா இருந்தா என்ன…நீ ஆண் சிங்கம் டா!”, “பொட்டச்சிங்க நீ கிண்டல் செய்யறதுக்கும் அடக்கி ஆளறதுக்கும் பொறந்தவங்க; கருப்பா இருந்தான்னுவை, இன்னும் சூப்பர்…காமெடி செஞ்சு கூத்து அடி டா”, னு வளத்து ரோட்ல திரிய விட்ட சமூகத்த சொல்லணும்”

இந்த படத்தின் இன்னொரு ‘சிறப்பம்சம்’….”கருப்பானவன் தான் வில்லனாய் இருக்க மிக தகுதி ஆனவன்” என்ற தமிழ் திரைப்படத்திற்கே உரிய உண்மையை நிலைநாட்டியது!!!

அதன் காரணமே, கால்பந்து வீரர் விசயனுக்கு அடித்த ஜாக்பாட்…படத்தின் கொடூரமான வில்லன் பதவி!!!!

இந்த இடத்தில் என் கணவன் கூறியது தான், பதிவுக்கு தகுந்த முடிவாக இருக்கும்…

இதையெல்லாம் பார்க்கும் எமி ஜாக்சன் கட்டாயம் நினைப்பாள், “நம்ம ஊருல நிறவெறினு பேசறதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல போலவே! இந்த ஊரு என்னடா இப்படி நிறவெறி ல ஊறி கெடக்கு???”

 

 

வருடத்தின் கடைசி வாரங்கள்… ஊர் சுற்றுவது, படங்கள் பார்ப்பது என செலவு செய்ய முடிவு செய்திருந்தேன். அவ்வாறே நகர்ந்தும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஓரிரு வாரங்களாக பல தமிழ் திரைத்துறை சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்கள், “எடுறீ பேனாவ….எழுதுறீ பதிவ” என எனக்குள் இருந்த வெறுப்பையும், கடுப்பையும் வெளிக்கொணரத் தூண்டியது.

பதிவை பிரசுரிப்பதற்குள் புது வருடம் பிறந்து விட்டது. புது வருடத்தை ஒரு புலம்பல் பதிவுடன் ஆரமிக்க வேண்டுமா என நினைத்தேன் …பின்னர், “பொலம்பனும்னு முடிவெடுத்தாச்சு….அப்பறம் புது வருஷம் என்ன பழசென்ன என்ன”, என பிரசுரிக்கிறேன்!

ஒவ்வொன்றாக இனி…

Beep சாங் + இளையராஜா

சமீபத்தில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்ட மழை வெள்ளத்திற்கு நிவாரண நிதி வழங்கும் ஒரு விழாவில் பேசுகிறார் இளையராஜா…
“இயற்கை ஆண்டவனின் வேலை ஆள்; “அவங்க மனசெல்லாம் சரியில்ல..சரி செஞ்சுட்டு வா”ன்னு இயற்கைய அனுப்பிச்சு நமக்கு ஒரு தண்டனைய கொடுத்தான் இறைவன்”.

மழை வெள்ளத்தில் இறந்த 300 க்கும் மேற்பட்டப் பேரில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் இருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேவலமான ‘தத்துவத்தை’ சபையில் பேசியிருப்பாரா?

மக்களுக்கு சரியான சாலைகளையும், வடிகால் வசதிகளையும் செய்து கொடுக்காத அரசாங்கத்தை தண்டிக்காமல், அவதிப்படும் மக்களை, மேலும் தண்டித்த அந்த வேலை ஆள் துப்புகெட்டவனென்றால், அவனை வேலை ஆளாக வைத்திருக்கும் அந்த ஆண்டவனை என்னவென்று சொல்லுவது???

“நான் அவதிப்படல….வேற யாரு எப்படி போனா எனக்கென்ன…ஏதோ எனக்கு கைத்தட்டல் கெடைச்சா சரி”, என்ற கீழ்த்தனமான எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இது.

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கேள்வி எழுப்பிய பத்திரிக்கையாளரும் இளையராஜாவும்

‘Beep ‘ சாங் பற்றி கருத்து கூற விரும்பவில்லையெனில், ‘விருப்பமில்லை’, எனக்கூறி அடுத்த கேள்விக்கு நகர்ந்திருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, “உனக்கு அறிவு இருக்கா?”, “முதல…நீ வந்து என் கூட பேசறதுக்கு…”, போன்ற செருக்கு நிறைந்த விடை அளித்தார்.
“இந்த தெனாட்டு எல்லாம் எப்ப சார் உங்களுக்கு வருது?”, என கேட்கத் தோன்றுகிறது.


“கோபம் இருக்கற எடத்துல குணம் இருக்கும்”, “சரக்கு இருந்தா கொஞ்சம் செருக்கு இருக்கத் தான் செய்யும்”, போன்ற உப்புச் சப்பற்ற சப்பக்கட்டுகள் தேவையற்றவை.
ஒருவருக்கு பணிவோ தன்னடக்கமோ இல்லாத போது, அவர் மீது இருக்கும் மரியாதை குறைவதோடு, அவர் மீது ஒரு வெறுப்பும் தோன்றுகிறது.

இளையராஜாவின் ஆணவ பதிலுக்கு கங்கை அமரினின் விளக்கம்:

‘Beep ‘ சாங் – இளையராஜா சர்ச்சை பற்றி கங்கை அமரனிடம் கேட்ட போது,

“பிரேமானந்தா கிட்ட கேக்க வேண்டியத இளையராஜா கிட்ட கேட்டா என்ன நியாயம்?”
“அவர் பொது நிகழ்ச்சிகள்ல கலந்துக்க மாட்டாரு. இனிமே நீங்க இளையராஜாவ பாக்க முடியாது”
என சரமாரியாக உளறல்களை உமிழ்ந்தார்.

கட்டடம் ஒன்று இடிந்து விழுந்து, பல கோடி பண சேதம் நிகழ்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது, கட்டடக் கலை வல்லுனர்கிட்ட கருத்து கேக்காம, கணக்கு வாதியார் கிட்டயா கருத்து கேப்பாங்கப்பு???

“இனிமே அவர பாக்க முடியாது”….இதை கேட்டவுடன், என் மனதில் தோன்றியதை அப்படியே எழுதினால்…

“சார் சார் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! ஒரு கலைஞரா இளையராஜா தன்னோட கலைய மக்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு. என்னமோ அவர் கோவிச்சிக்கிட்டு வீட்ல அடைஞ்சு கெடந்தா, இசைக்கு வேற வழி இல்லாம மக்கள் தவிப்பாங்கனு நீங்களே தப்பு கணக்கு எல்லாம் போடாதீங்க. நீங்க இப்படி பேசினது அவருக்கு தெரியுமா?? அடுத்த வாரம் கூட ஒரு கச்சேரிக்கு கை நீட்டி காசு வாங்கி இருக்காரு போல”

‘Beep ‘ சாங்:

தாமரை எழுப்பிய அதே கேள்விகள் தான் என் மனத்திலும் தோன்றியது. வழி வழியாக பெண்ணை இழிவு செய்வதை ஒரு சாதரணமான விஷயமாக பார்த்து வரும் தமிழ் திரைத் துறையில், சிம்புவின் இன்னொரு இழிவான வெளிப்பாடுதான் இந்த ‘Beep ‘ சாங்.

அடக்கம், அச்சம், மடம், நாணம் என்ற பெயரில் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் சமூகத்திற்கு இனிதே துணைப் போகும், தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு….இது ஒன்றும் புதிதில்லையே!

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-1

சமூகப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ்  சினிமா-2

சமூகப் பிரச்சனைகளிலிருந்து விலகியே இருக்கும் தமிழ் சினிமா – 3

இது மாதிரியான ‘கலைநயம் மிகுந்த’ வெளிப்பாடுகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் சமூகமும்….இதை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை.

இப்படி இருக்க…இந்த அனைத்து சர்ச்சையும், போராட்டமும் ….செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது!

அப்படியே இந்த சர்ச்சைகளைப் பார்த்து, தமிழ் திரைத்துறை திருந்துமானால், ‘item’ பாடல்களும், பெண்களை இழிவு படுத்தும் இரட்டை அர்த்த ‘நகைச்சுவைகள்’, போன்ற ‘சுவாரசியமான’ விஷயங்களும்…சுவடின்றி அழிய வாய்ப்புண்டு.

அஜித் பற்றி…

“இதெல்லாம் எதுக்கு எழுதிகிட்டு..,ரொம்ப offensive comments எல்லாம் வரப்போகுது”, என ராஜ் கூறிய போதும், புலம்ப ஒரு பதிவு எழுத முடிவு செய்துவிட்டேன்…வெகு நாட்களாக புலம்ப நினைத்த இதைப் பற்றியும் எழுதுவோமே என…

சமீபத்தில் வேதாளம் திரைப்படம் பார்த்தேன் (அதே தான்…வெட்டியாய் இருந்த போது, காட்சிகளை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தது!!)

அவரின் முந்தையப் படங்களைப் போல், இதிலும் அஜித் நடிக்க எத்தனித்து, அபாரத் தோல்வி அடைந்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை அஜித் திரையில் வரும்போதும், “நம்ம ஊரு ஜார்ஜ் க்ளூனி (George Clooney)” என்ற ‘பாராட்டு’ தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஜார்ஜ் க்ளூனி மாதிரி சால்ட் & பெப்பர் நிறத்தில் முடி இருந்த ஒரே காரணத்தினால், இந்த ஒப்பீட்டை செய்தவர், ஒன்று ஜார்ஜ் க்ளூனியை பார்த்திருக்க மாட்டார் அல்லது வயதான தோற்றத்தில் இருந்த அஜித்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டி ஜார்ஜ் க்ளூனி என யாரோ அவரை ஏமாற்றி இருக்கிறார்.

சரமாரியாக அஜித்க்கு வழங்கப் படும் இன்னொரு ‘பாராட்டு’, “அவர் ரொம்ப நல்லவர்”

(இங்கு ‘நல்லவன்’ என்பதற்கான அளவுகோல் என்ன என்பது இன்னொரு புறம்)

அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லவராகவே இருக்கட்டும்…ஆனால் அது எப்படி அவரின் தடுமாற்றம் நிறைந்த ‘நடிப்பை’ நியாயப்படுத்தும்?
இது எப்படி இருக்கிறதென்றால்…ஒருவர் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், செய்யும் வேலை, பிழைகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது; இதனால் வேலையில் கணிசமான பண நஷ்டமும் ஏற்படுகிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்கப் படும் போது , ‘என்னங்க நான் எவ்வளவு சமூக சேவை செய்யறேன் தெரியுமா…எனக்கு ‘நல்லவன்’ ன்னு ஒரு பட்டப் பெயர் கூட இருக்கு தெரியுமா?”, எனக் கூறுவதுபோல் உள்ளது.

“இப்படி புலம்புவதால்…என்ன நடக்கப் போகிறது?”, என பின்னூட்டமிட விரும்புபவர்களுக்கு…
“இந்த பதிவுல விமர்சிக்கப் பட்டவங்க இத படிப்பாங்களா, படிச்சிட்டு ஏதாவது change ஆகணும்னு யோசிப்பாங்களா, சரியான பேத்தல்னு தூக்கி எறிவாங்களா, இங்க எழுதப் பட்ட பிரமுகர்களின் ரசிகர்கள் என்ன நினைப்பாங்க, என்னனு பின்னூட்டம் இடுவாங்கனு யோசிச்சு இந்த பதிவ எழுதல. ரொம்ப நாளா புழுங்கிகிட்டு இருந்த விஷயங்கள பதிவா தொகுக்க ஆசைப்பட்டேன். அவ்வளவுதான்!

வெளிவந்து பல வாரங்கள் ஆன போதிலும், இதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியே ஆக வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.
இந்த பீடிகை 36 வயதினிலே படத்தில் இடம் பெறும் ‘வாடி ராசாத்தி’ பாடலுக்குத்தான்.

படத்தின் பாடல்கள் வெளிவந்த போதே, என் மனத்தைக் கவர்ந்த பாடல் இது. சிறிய பாடல் என்ற போதிலும், பளிச்சென தென்பட்டு, கேட்பவரை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும் வரிகள் இவை…

“தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்
டிண்டுகல்லு பூட்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்”

“பொட்ட புள்ள போக உலகம் பாத போட்டு வைக்கும்
முட்டு சந்து பாத்து அந்த ரோடு போய் நிக்கும்
படம் காட்டும் ஏமாத்தி; கலங்காத ராசாத்தி”

இந்த வரிகள் கேட்கும் போதெல்லாம், கண் முன் வந்து நிற்பவை என் கல்லூரி நாட்களும், வேலை செய்ய தொடங்கிய நாட்களும் தான்.
சிறிது நன்றாகவே படிப்பேன்; நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பேன். மதிப்பெண் பட்டியலை வீட்டில் காட்டிய போதெல்லாம், பாராட்டுகளை தொடர்ந்து, பெரும்பாலான நேரம் இடம் பெரும் ஒரு வசனம், “எவ்வளவு பெருமையா இருக்கு தெரியுமா அனு. கல்யாணம் கட்டி குடுக்கும் போது, பொண்ண நல்லா வளத்தோம்னு ஊரே மெச்சிக்கும். படிப்புல காட்டற இதே ஆர்வத்த, போற வீட்லயும் காட்டி, நல்ல பேர் வாங்கணும்”. இது என் அம்மா மட்டும் அல்லாது, அந்த தருணத்தில் உடன் இருக்கும் பெரியம்மாக்களும், மற்ற பெண் உறவினர்களும்.
“இது மாதிரியே மார்க் எடுத்து மேலும் மேலும் படிச்சு, உனக்கு பிடிச்ச வேலைல உக்காரணும்”, என்ற வசனத்தை அன்று எதிர்பார்த்தேனா தெரியவில்லை…அனால் இன்று யோசிக்கும் போது , ஏன் ஒருவர் கூட அதை சொல்லவில்லை என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
இப்படி பெண்ணடிமைத்தனத்தை தவறாமல் புகட்டிய, புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘அனுபவம்’ நிறைந்த பாட்டிகளும், அம்மாக்களும் நிறைந்திருக்கும் சமூகத்தில், மூதாட்டிகள் சேர்ந்து,
“ஊரே யாருன்னு கேட்டா, உன் பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமி காட்டு”, எனப் பாடுவது, ஒரு மருமலர்ச்சியாகவே எனக்கு தோணிற்று.
“ஆமாம்ல…ரொம்ப கேவலமான சிந்தனைகளோட நாங்க எங்க வாழ்க்கைய கழிச்சிட்டோம். இனியாவது யாரும் எங்கள மாதிரி கெணத்து தவளையா இருக்காதீங்க”, என இந்த தலைமுறை பெண்களுக்கு சென்ற தலைமுறையினர் கூறுவது போல் இப்பாடல் அமைந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஓரிரு முறை அவ்வரிகள் ஒலிக்கும் போது, என் கண்கள் கலங்கியது மறுக்க/மறைக்க முடியாத உண்மை.

36 vayathinile

என்னை பெரிதாக மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அடுத்த விஷயம், இப்படத்தின் பாடலாசிரியர். விவேக் என்ற ஒரு புதிய கலைஞர். முதலில் கேட்ட போது, தாமரையின் கைவண்ணமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். இப்பொழுதுதான், ஓரிரு வாரங்கள் முன்னர் விவேக்கின் வரிகள் என தெரிந்தது.
பெண்ணியம் பேச ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே, “பெண்ணடிமைத்தனத்தை அகற்ற, ஆண்களின் பங்களிப்பு மிக அவசியம்”, என்ற எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது. “புத்திசாலி பொண்டாட்டியா…ஆள விடுப்பா“, “பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க பிரச்சனை பாஸ்“, “புருஷலட்சணமா…Bullshit” போன்ற பதிவுகள் கூட அவ்வெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே.
அதனாலேயே பெண்ணியம் அல்லது பெண் விடுதலை பற்றி பாடல் வரிகள் எழுதும் பாடலாசிரியர்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.
இந்த பாடலில், ‘பெண்ணே விழித்திடு’, ‘முன்னேறிச்செல்’ என்ற வரிகளை, சமூகத்தின் ஏமாற்று வேலையை முன்வைத்து அழுத்தமாக கூறியது…அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் இருந்தது.

இந்த இரு அம்சங்களை பாராட்டும் அதே நேரத்தில், இந்த பாடல், பட்டி தொட்டிகளில் ஒலிக்க வைத்த சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், இப்பாடல் இடம் பெற 36 வயதினிலே என்ற ஒரு அழகிய படத்தை இயக்கிய ரோஷன் ஆண்ட்ரூஸையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

இப்பாடலும், படமும் குறுஞ்சி மலர் போல் இல்லாது, இன்னும் பல பெண் எழுச்சி திரைப்படங்களுக்கு அடிக்கல் நட்டால், பெருமகிழ்ச்சி அடையும் கூட்டத்தில், நானும் நிச்சயமாய் இருப்பேன்.

சமீபத்தில் பார்க்க ஆரம்பித்த தொலைக்காட்சித் தொடர்களில், என் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்தது ‘Orange is the Black’. பெண் கைதிகளால் நிரம்பிய ஒரு அமெரிக்க சிறைச்சாலையே இத்தொடரின் கதைக்களம்.

ORANGE

பெண்ணியத்திற்கும் தமிழ் ஊடகங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் இடைவெளி அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. கணவன்(அ) காதலன் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் ஏங்கித் தவிக்கும் அல்லது குடும்பங்களின் அடுத்த வாரிசை சுமக்கும் கருவியாகவும் மட்டும் உலா வரும் பெண்கள் சரமாரியாகக் கொட்டிகிடக்கும் ஊடகம் தமிழ் சினிமா. தொலைக்காட்சி தொடர்கள் ஒரு படி மேலே சென்று, சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மாமியார் மருமகள் சண்டைகளை புகுத்தி விட மறப்பதில்லை. இது கூட பரவாயில்லை என நினைக்க வைப்பவை, இவூடகங்களின் பெண்ணியம் சம்பந்தமான கருத்துக்களும் கதாபாத்திரங்களும்.

இந்த புளித்துப்போன சுற்றத்திலிருந்து ஒரு விடுதலையாய், தொலைக்காட்சியில் ஒரு வெளிச்சமாய் என் கண்ணில்பட்டது இந்த ‘Orange is the Black’ தொடர்.
பெண்கள் நிறைந்த கதைக்களத்தை உருவாக்கியது ஒரு பாராட்டுக்குரிய விஷயமெனில், தத்ரூபமாக நடிக்கும் நடிகர் நடிகையரை தேர்ந்தெடுத்து நடிக்க வைத்தது, படைப்பாளியின் படைப்பாற்றலுக்கு கிடைத்த வெற்றியே!

முதன்முறையாக பெண்விழை பெண்களின் உறவினை, ஒரு யதார்த்த சூழலில் பார்க்க வழிவகுத்தது இந்த தொடர். சமூகத்தின் கேவலமான பார்வைகளை பொருட்படுத்தாமல், தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு திருநங்கையின் கதை விவரிக்கப் படும் விதம், அந்த கதாபாத்திரத்தின் மேல் ஒரு மரியாதையை வரவழைக்கிறது.
நான் பார்த்த சிறந்த அமெரிக்கத் தொலைகாட்சித் தொடர்கள் போலவே இதிலும் ஒரு பிழையற்ற திரைக்கதை.
கதையின் நாயகி, திருமணம் நிச்சயமான தருணத்தில், சிறையடைக்கப் படும் ஒரு நிலை. அவளுக்கும் அவளின் காதலனுக்கும் இடையிலான சிக்கல்களும் உணர்வு போராட்டங்களும் மிக அழகாக வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தன.
இந்த கதாப்பாத்திரங்கள் அனைத்தின் உருவாக்கத்திலும், தெளிவாய் ஒரு விஷயம் மட்டும் ஓங்கி நிற்கிறது. ‘இவ நல்லவ’, ‘இவ கெட்டவ’ என யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது. ஒருவரிடம் நற்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் பாத்திரம் இன்னொருவருடன் வெறுப்பை உமிழும்.
மனிதர்களின் யதார்த்த போக்கும் இதுதான் என்பேன்.

பெரும்பாலான தமிழ் திரைப்படங்களிலும், தொலைகாட்சி தொடர்களிலும், ஏதாவது ஒரு பாத்திரம்…ஊருக்கு நல்லது மட்டுமே செய்வது போல் அமையும் அல்லது பார்ப்பவரிடமெல்லாம் கடிந்து கொள்ளும் பாத்திரமாக இருக்கும். இதனாலேயே வில்லன்களாய் தொடர் படங்களில் உலா வந்தவர்கள், திடீரென ஒரு படத்தில் நல்லவானாய் நடந்துகொள்ளும் போது , கடைசியில் இவன் தான் கேட்டவன் என்பது ரசிகர்களுக்கு தெரிந்துவிடும்.
அந்த விதத்தில் இத்தொடரில் ஒரு அத்தியாயத்தில் ‘கெட்டவளாய்’ நடந்துக்கொள்ளும் பெண்ணை கடிந்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கும் போது, அடுத்த அத்தியாயம் அவளின் நல்குணம் ஒன்றை வெளிக்கொணரும்.

இத்தனை புகழ் பாடும் போது, நிச்சயம் பதிவு தலைப்பின் காரணத்தையும் முன்வைக்க வேண்டும்.
இந்த தொடரை என் கணவனுடன் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அவனுக்கும் வெகுவாக ஆரம்பத்தில் பிடித்திருந்தாலும், அத்தியாயங்கள் நகர நகர கொஞ்சம் கதையே இன்றி நகர்வது போல் உள்ளது என விமர்சித்தான். எனக்கும் அதே கருத்து தோன்றிடினும், முடிந்த வரையில் தொடருக்கு வக்காளத்து வாங்கியபடி இருந்தேன். “பாத்தியா…பொண்ணுங்க base பண்ணின கதைனால biased ஆ இருக்க பாரு; பெருசா twists எதுவும் இல்லாம கதை நகருது. உனக்கும் அது தெரியும்”, என யதார்த்தமாய் விமர்சித்தான். அந்த பதிலே பதிவின் தலைப்புக்கு வழி வகுத்தது. எனது அந்த பாரபட்சத்தில் தவறொன்றும் இல்லை என்பதே என் கருத்து.

சமீபத்தில், பெண்கள் மட்டும் கதையை நகர்த்துவது போன்ற ஒரு திரைப்படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்ததாய் நினைவில்லை. ‘கல்யாண அகதிகள்’ என்ற பாலச்சந்தரின் திரைப்படம் ஒன்று சமீபத்தில் பார்த்திருந்தாலும், அதில் வரும் ஒவ்வொரு பெண் கதாப்பாத்திரமும், சமூகத்திற்கோ, காதலனுக்கோ, கணவனுக்கோ…அடங்கி இருப்பதைத்தான் தலையாய கடமையாக பார்த்தனர்.

அனால் ஒரு ஆண் நண்பர் கூட்டம் சமூக அநீதிகளால் அவதிப் படுவதையும், அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்புவதையும், பல படங்களில் பார்த்துள்ளோம். அப்படங்களில் எல்லாம், பெண் கதாப்பாத்திரங்கள், வெறும் காட்சியை நிரப்ப மட்டும் உலா வருவர். ‘சத்யா’, ‘கோலிசோடா’, ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’, ‘பாய்ஸ்’ என அடுக்கிக் கொண்டே செல்லலாம்.
அதனாலேயே ‘Orange is the Black’ ஒரு பரிச்சயமற்ற களத்தை அறிமுகம் செய்த போது, என் மனதை கவரத் தவறவில்லை.
இன்னும் ரெண்டு மூன்று அத்தியாயங்கள் நத்தை வேகத்தில் நகர்ந்தால், இது நான் பார்க்கும் ஒரே தொடர் என்பது மாறி, பார்க்கும் 5 தொடர்களில் இதுவும் ஒன்றாய் இருக்கும். ஆனால் ஏதாவது கடுப்பேற்றும் தமிழ் படத்தையோ, தொலைக்காட்சித் தொடரையோ பார்த்துவிட்டு….அந்த சித்திரவதையில் இருந்து, தப்பிக்கத் தவிக்கும் போது , ‘Orange is the Black’ இன் சமீபத்திய அதியாயமோ அல்லது பழைய அதியாயன்களோ துணை இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

என் பாரபட்சத்தில் தவறே இல்லை என திரும்பத் திரும்ப உணர்த்துபவை…இது போன்ற காட்சிகள்…

‘அஞ்சான்’ தான் இந்த பதிவு எழுத தூண்டுதலாய் இருந்தது எனக் கூறுவதில் தவறொன்றும் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.
பதிவெழுதத் தூண்டியது வேண்டுமெனில் அப்படத்தினால் நிகழ்ந்த நல்ல காரியமென கூறலாம்….ஆனால் இதில் ஒரு வரி கூட அஞ்சான் புகழ் பாடாது 😦 பீடிகை கொஞ்சம் ‘too much’ ஆகத்தான் உள்ளது!! மேட்டேர்க்கு வரேன் 😉

இந்த திரைப்படங்களில், மது அருந்தும் காட்சியோ அல்லது புகைப்பிடிக்கும் காட்சியோ வரும் போதெல்லாம், கூடவே நந்தியாய் வந்து நிற்பது, ‘புகைப்பிடித்தல் உடல் நலத்திற்கு கேடு; மது அருந்துதல், உடலுக்கு நல்லதில்லை’ மாதிரியான வாசகங்கள்.

vip still showing warning

இந்த வாசகம் எந்த காட்சியிலெல்லாம் வர வேண்டும் என யார் முடிவு செய்வார் என தெரியவில்லை (ஆராயவும் ஈடுபாடு இல்லை). ஏதாவது புகை போல் காட்சியில் இடம் பெற்றாலே, இவ்வாசகம் வர வேண்டும் என விதிமுறை இருக்கும் போலும்; எந்த திரைப்படம் என நினைவில்லை….ஆனால் அன்று பார்த்த ஒரு படக் காட்சியில் ஒரு அம்மணி சம்பராணி புகைப்போட, ‘புகைப்பிடித்தல் உடல் நலத்திற்கு கேடு’ என்ற வாக்கியம் சட்டென தோன்றியது! சம்பராணி புகை உடலுக்கு நல்லதென, பண்டிகை தினங்களில் என் வீட்டில் போட்டதுண்டு..அந்த விதத்தில் இந்த எச்சரிக்கை கொஞ்சம் இடிக்குதே!!

இந்த வாசகங்கள் அவசியமா, ஏதாவது பயன் உள்ளதா போன்ற கேள்விகளுக்கு இப்பதிவு விடை அளிக்காது. புகைப்பிடிக்கும் என் நண்பர்கள் யாரும் இவ்வாசகங்களை பார்த்து புகைப்பிடித்தலை நிறுத்தியதாய் தெரியவில்லை.
இவ்வாசகங்களை பார்த்த பின், எனக்கும் மது அருந்தும் போது, குற்ற உணர்வு வந்ததாய் நினைவில்லை. பல முறை சரக்கு பார்ட்டிகள் நடந்த போது கூட, ‘மங்காத்தா’, ‘அயன்’ போன்ற படங்களின் மது/போதைப் பொருள் பயன்படுத்தப் படும் பாடல் காட்சிகள் இடம்பெற்றதுண்டு; அதனுடன் அந்த எச்சரிக்கை வாசகங்களும் வந்த வண்ணமே இருக்கும்.

‘மங்காத்தா’ எனும் போது , நினைவிற்கு வரும் இன்னொரு ‘செயல் பிழை’ இது. ‘இது அம்பானி பரம்பரை’ பாடல் இடம் பெரும் போது, ‘மது பழக்கம் உடல் நலத்திற்கு கேடு’ என்ற வாசகம் தோன்றும். அதுவே ‘விளையாடு மங்காத்தா’ பாடலில் போதைப் பொருள் வசப்பட்டு அஜித் நடனம் ஆடும் போது , எச்சரிக்கை வாசகங்கள் இடம் பெறவில்லை.
இதே போதைப் பொருள் பயன்பாடு, பயப்படும் அளவிற்கு ‘வாரணம் ஆயிரம்’ படத்திலோ, பாடல் காட்சிகளிலோ வரும் போது கூட எச்சரிக்கைகள் ஒளிபரப்பாவதில்லை.

smoking surya and ajith

‘போதைப்பொருள் எல்லாம் அவ்வளவு ஈஸியா கிடைக்கறதில்ல சார்’அல்லது ‘தண்ணி, தம் அளவுக்கு இது ஒன்னும் பெருசா தீங்கு செய்யாது’ அல்லது ‘இப்ப வர்ற எச்சரிக்கையே சல்லி காசுக்கு பயனில்ல…இதுல இன்னொன்னு புதுசா கொண்டு வரணும்னா…பட்ஜெட்ல துண்டு விழும்பா” மாதிரியான ஏதாவது அபத்தமான காரணங்கள் இருக்குமோ எனத் தோன்றும்.

சரி எது எப்படியோ இருக்க, ஒரு கற்பனை. இந்த புகைப்பிடித்தல், மது அருந்துதல் போன்ற பழக்கங்களைப் பற்றி எச்சரிப்பது போல், திரைப்படங்கள் எதைப்பற்றி எல்லாம் எச்சரிக்க ஆரம்பிக்கலாம்?

//வெளையாட்டுப் பசங்க” என சிரித்தபடி தட்டிக்கழிக்கும் பெற்றோரா நீங்கள்? ஊர் உங்களை பார்த்து காறித் துப்புவதற்கு முன், குட்டிச்சுவற்றில் அமர்ந்து ‘விளையாடிக் ‘ கொண்டிருக்கும் உங்கள் மகனிடம் உரையாடுவது நல்லது//

//தலைவர் சொல்லிட்டாரு…நாமும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என சபதம் எடுக்கும் முன்,நினைவில் கொள்க: வெட்கப் பட்டு தலை குனிந்து அடக்கத்தின் சொரூபமாய் நீங்கள் நடக்கும் போது, எதிரில் வருபவர் மீது இடிக்கும் அபாயத்துடன் சேர்த்து, எதிர்காலத்தில் வரும் பிரச்சனைகளை எதிர் கொள்ளும் துணிவையும் வளர்த்துக் கொள்ள தவறுகிறீர்கள்//

//இதற்கு பதில்…உங்கள் குழந்தைக்கு புரியும் படி, வீட்டின் பண நிலைமையை விளக்கினால், உங்கள் மன உளைச்சல் குறைவதுடன், அக்குழந்தைக்கும் சிறு வயதிலேயே சமூகப் பார்வையை கற்றுத் தருகிறீர்கள்//

//இது போன்ற படங்களை நீங்கள் ஹிட் ஆக்கும் வரையில், இப்படிப்பட்ட ‘தரமான’ படங்கள் உங்களை தொடர்ந்து ‘ஹிட்’ செய்துக்கொண்டே இருக்கும்//

//இது தான் புது ஸ்டைல் என உங்கள் குழந்தைகள் ஈர் குச்சியை வைத்து முயற்சி செய்து, தொண்டைக்குள் சிக்கிக் கொண்டால், சூர்யாவோ லிங்குவோ உதவிக்கு வரமாட்டார்கள்//



//இப்படி பேக்கு மாதிரி நடந்து கொள்வது தான் பசங்களுக்கு பிடிக்கும், அதுதான் ‘cute’ என நீங்களும் copy அடிக்க ஆரம்பிக்கும் போது, பசங்க என்ன, ஊரே உங்களை அப்படித்தான் பார்க்க ஆரம்பிக்கும்//

//இவரின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அவரே உருவாக்கி இருக்கலாம்…அதற்காக அவர் ‘நடிக்கும்’ மொக்கை படத்தை எல்லாம் பார்க்க, கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த உங்களின் ஒவ்வொரு காசையும் வீணாக்க வேண்டுமா என யோசிப்பது நன்று//

“கேக்க எல்லாம் சூப்பராத்தான் இருக்கு. இத எல்லாம் எவன் படிக்கப் போறான்”, என கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கு,
திருந்த வேண்டும் என நினைப்பவன், எச்சரிக்கை வாசகம் எதையும் படிக்காமலே உணர்ந்து செயல் படுவான். “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்”, என நினைப்பவன், ஒரு வரியோ, 10 வரிகளோ, எது வந்தாலும், கண்டுக்கொள்ள மாட்டான்.

அதனால் சினிமாக்களில் வரும் எச்சரிக்கைகளால் திருந்தியவர் எண்ணிக்கை கணிசமானதாக இருந்தால்…அந்த உக்தியை பயன்படுத்தி, இன்னும் நிறைய ‘மெசேஜ்’ களை நம் சினிமாக்கள் வழங்கலாம். அப்படி ஒரு திட்டம் அமலுக்கு வருமெனில், நல்ல சினிமாக்களின் ரசிகையின் பரிந்துரைகள் இவை.

நகைச்சுவை காட்சிகள் போன்றே, தமிழ் படங்களுக்கு ‘மெருகேற்றும்’ இன்னொரு அம்சம்…படங்களில் இடம்பெறும் பாடல்கள். தமிழ் திரைப்பட பாடல்களின் பெரிய விசிறி ஆன போதிலும், சில பல பாடல்கள் கேட்கும்போது, தமிழ் மொழி தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அப்படி இருக்குமெனில் பாடல் வரிகளிலுள்ள நெருடல்கள் புரிந்திருக்காது; பாடல் இசையை மட்டும் ரசித்திருப்பேன்.

அது சாத்தியமில்லாத காரணத்தினால், இந்த பதிவு எழுத தூண்டப்பட்டேன்.
ஆணாதிக்கத்திற்கு சற்றும் பங்கம் விளைவிக்காத வண்ணம், திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும்போது , திரைப்பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருப்பது மட்டும் நியாயமில்லையே.

ஒரு ஆண்மகனின் ‘பெருமையை’யும், அவன் பூமியில் பிறந்து நிகழ்த்திய ‘சாதனையை’யும் போற்றும் பாடல்கள் எண்ணிலடங்காதவை. மிச்சம் மீதி உள்ளவையும், அவனுக்கு துணையாய் (மட்டும்) இருக்கும் பெண்ணானவள், கட்டிக்காக்க வேண்டிய கலாச்சாரத்தை சுட்டிக்காட்டுபவை.

பெண்ணாகப் பிறந்தவள், சமூகம் விதித்துள்ள நியதிகளுக்கு ஏற்பவே உடை அணிவதும், பொது இடங்களில் நடமாடுவதும் அமைய வேண்டும். மீறும் தருணங்களில், ‘சமூக சீரழிவினை’ தடுத்து நிறுத்த எழுவான் ஒரு ஆண்மகன்!

இந்நியதியினை பறைசாற்றுபவை, ‘வண்டிசோலை சின்னராசு’ படப் பாடல்கள்,

//கற்பு என்பது பிற்போக்கு இல்ல…கவசம் என்றே தெரிஞ்சிக்கணும்
காற்றில் மிதக்கும் கார்குழல் பின்னி, கனக பூக்கள் அணிஞ்சிக்கணும்
பழமை வேறு பழசு வேறு வேறுபாட்ட அறிஞ்சிக்கணும்
புரட்சி எங்கே, மலர்ச்சி எங்கே, புரிஞ்சி நீயும் நடந்துக்கணும்”

இதே கருத்தை கொண்டாடும் வரிகள், ‘சீதனம்’ படத்திலிருந்து…

//வந்தாளப்பா வந்தாளப்பா வந்து ஜன்னலுல நின்னாளப்பா
சொன்னாளப்பா சொன்னாளப்பா சொக்குபொடி போட்ட கண்ணாலப்பா
ஊருமெச்சுற குணம் மட்டும்தான் சொத்து சுகமுனு சொன்னாளப்பா//

‘ஒரு குடும்ப விளக்கின்’ கடமைகளை புட்டு புட்டு வைக்கும் வரிகள், எல்லாமே என் ராசாதான் படத்திலிருந்து…

//வீட்டை நல்ல ஒரு கோவிலென
வஞ்சி மகள் ஆக்கி வைத்தாள்
கோவில் மணி தீபம் என்று
பிள்ளை ஒன்று ஈன்றெடுத்தாள்//

அனால் இங்கு ஒரு சின்ன சிக்கல். இப்படித்தான் என் வீட்டுக்கு வரும் குடும்ப விளக்கு இருக்க வேண்டும் என ஆண்மகன் முடிவெடுத்தாலும், பெண்ணானவள் வெகு விரைவில் வளைந்து கொடுக்க மாட்டாளல்லவா …அவளின் கட்டளை விதிகள் பின்வருமாறு

//கழுத்துல ஏறனும் தாலி
அடுத்தது அணைக்கிற ஜோலி
அத நெனக்கையில் நாக்குல தேன் ஊறுதே//

//give me my தாலி …my life ஏ jolly jolly //

//காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
உன் கையால மூணு முடிச்சு
கட்டிக்கொள்ள காத்திருப்பேன்//

“நான் உனக்கு தான் சொந்தம்..ஆனா என்ன அடைய ஒரு மூக்கணாங்கயிறு…sorry ஒரு தாலி கயிறு போடணும்”, என கதையின் நாயகிகள் பாடுவது பெண்ணடிமைத்தனத்தை திரும்ப திரும்ப பறைசாற்றும் மனப்பாங்கு

இவ்வரிகளை நினைவு கூறும் போது, ‘மௌன ராகம்’ திரைப்படத்தில், ரேவதி கூறும் ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது (22:30-23:30)

திருமணம் முடிந்தவுடன் அடுத்தென்ன, அந்த பெண்ணானவள் ‘முழுமையடைய’ ஒரு தாயாக வேண்டும்
கதையின் நாயகன், எனக்கொரு சிங்கக்குட்டி வேண்டும் என முன்மொழிய, ஒன்றென்ன… பத்து குழந்தை பெற்றுப் போடுவேன் என அவனின் நாயகி வழி மொழிகிறாள்.

அவன் – “கட்டிலிடும் சூட்டோடு தொட்டில் கட்டு அன்னமே
முல்லைக்கொடி தரும் அந்த பிள்ளைக்கனி வேண்டுமே”
அவள் – “ஆரீராரோ நீ பாட ஆசை உண்டு மானே
ஆறு ஏழு கேட்டாலும் பெற்றெடுப்பேன் நானே”

‘பத்தெல்லாம் போறாதுப்பா …சும்மா தான இருக்கேன், நூறு புள்ள பெத்துக்கலாம்’, என தாராளமய கொள்கையை வெளிப்படுத்தும் வரிகள்…

அவள் – “வாஸ்த்து பாத்து கட்டில் போடு முறையா
ரெட்ட புள்ள பொறக்கும் அப்போ சரியா?
அதிகம் இல்ல ஆச கொஞ்சம்தான்
நூறு புள்ள மட்டும் போதும் ஐயா
அவன் – அத்தனையும் ஒண்ணா படிக்கத்தான்
பள்ளிக்கூடம் தனியா வேணுமடி”

“கல்யாணம் தான் பண்ணிகிட்டல…சீக்கிரம் என்ன புள்ளதாச்சி ஆக்கு…அவ அவ ரெண்டு மூணுன்னு பெத்துபோட்டிருக்கா பாரு”, என புலம்பும் கதாநாயகியின், அழுகுரல்…

“மொளச்சு இங்க மூணு எல விட்டவளும் நானே
என்ன கருக வச்சு பாக்குறியே காஞ்ச நெலம் போலே
நேத்து இங்கே சமஞ்சதெல்லாம் புள்ள குட்டியோட
அந்த நெனப்பு என்ன வாட்டுதைய்யா சுட்ட சட்டி போல”

‘sensible’ போர்வையில், பெண்கள் தேடிக்கொண்ட’சுதந்திரத்தை’, பெருமையுடன் பறைசாற்றும் சில பாடல் வரிகள் இவை…

“லவ் ல விழுந்து லைப் ல எழுந்து
ஆண்கள் தாடி வச்சோம் போதும் போதும்
பொண்ணுங்க படிப்பில் அதிகம் ஜெயிக்க
நாங்க கோட்ட விட்டோம் கோட்ட விட்டோம்”
“லவ் ல லயிச்சா லவ் ல லயிச்சா
வாழ்க்கை ஓடி விடும் ஓடி விடும்
லைப் ல ஜெயிச்சா லைப் ல ஜெயிச்சா
பொண்ணுங்க தேடி வரும் ஓடி வரும்”

இன்றும், பொதுத் தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்கள் பெண்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான சமயங்களில், கதை தலைகீழாக மாறி, அப்பெண், வீட்டில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு அடிபணிந்து இருப்பதும், ‘அவள் கணவன்; அவள் குழந்தைகள்’ என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பதே நிதர்சனம்.

“தும்பிக்கை கூந்தலை சுருட்டிட வரவா
ஆண்களின் வீரத்தை துவைத்திட வரவா”
“விடுகதை தான் ஆண்கள்…
விடை அறிந்து பழகு”
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால்…
பெண்களை பிழை என்பதா”

சமூக கட்டுபாடுகளை மீறி, தன் விருப்பம் போல் வாழும் பெண்களை போற்றும் வரிகள் போல் காட்சி அளிப்பினும், அவளின் செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு ஆணை ஈர்க்க எடுக்கும் முயற்சியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதிலும் கொடுமையானவை…’ஒரு ஆண்மகனிடம், பெண்கள் என்ன விரும்புவார்கள்’ என அலசி ஆராயும் பாடல் வரிகள்…

“டைம் கேட்டதும் குழைபவன் வேண்டாம்
நான் சொல்வதை செய்பவன் வேண்டாம்
சொல்லாததை செய்பவன் வேண்டாம்”
“செல்போன் களை மறந்தவன் வேண்டும்
தொலைக்காட்சியை துறந்தவன் வேண்டும்
சுய புத்தியில் வாழ்பவன் வேண்டும்
பய பக்தியில் கொஞ்சோண்டு வேண்டும்”

“கட்டம் கட்டமா தானே
ஒரு சட்டை போட்டவன் வேணாம்
கட்டமொன்னு நான் போட்டா
அத தாண்டி போறவன் வேணாம்
ஷாப்பிங் பண்ண நான் போனா
பில் பாத்து மொறப்பவன் வேணாம்”

“சந்தேகப் பார்வை அவன் பாக்கக் கூடாது
நான் சந்தேகமா பாத்தா அவன் மிரளக் கூடாது”

ஒரு பெண்ணின் ஆசைகளாய் முன்வைக்கப் பட்டுள்ள பல விஷயங்கள்…பக்குவப்படாத (immature) ஆசைகளாய் தென்படினும், அவற்றை
சம்பந்தப் பட்ட ஆணுடன் கலந்துரையாடாத வரையில், நிறைவேறா ஆசையாக மட்டுமே இருக்கும்.

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கே உரிய ஒரு அம்சம்…”நம்மால எத செய்ய முடியாதோ…அத வெள்ளித்திரைல யாராவது செஞ்சா…விசில் அடிச்சு கைத்தட்டனும்”
அதை முழுதாய் புரிந்து கொண்ட இயக்குனர்களும் பாடலாசிரியர்களும், பெண்களை ஈர்க்கப் பாடல்களில் திணிக்கும் வரிகளே மேல்கண்டவை.
இவற்றைத் தவிர்த்தால் எஞ்சி இருக்கும் பாடல்கள், காதல் என்னும் ஒரு ‘தெய்வீக’ விடயத்தை போற்றிப் பாடுகின்றன

“காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்”

“காதல் வானிலே காதல் வானிலே…பாடும் தேன்நிலா பாடும் தேன்நிலா”

“காதல் வைத்து காதல் வைத்து காத்திருந்தேன்”

“காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால்”

என சரமாரியாக..’காதல்’ ரசம்/சாம்பார்/மோரினை பிழிந்து தள்ளுகிறது தமிழ் சினிமா.

இப்படி கடைந்த தயிரையே கடையும் போது, இந்திய திரைப்படங்களுக்கே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ எனக்கருதப் படும் திரைப்பாடல்கள், ..’இன்னொரு அம்சம்’ஆக மட்டுமே நிலைக்கிறது(மக்கள் மனதில் இல்லாவிடினும்..படச்சுருள்களில்!)

“போதுமப்பா..நெசமாவே வேற ஒன்னுமே இல்லையா”, என அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு,
இதைப்பற்றி யோசிக்கும் வேளையில்…திறன்பேசியில் அடுத்தப் பாடலாக ஒலித்தது…’சொர்க்கமே என்றாலும்’

மேற்கின் குடும்ப மற்றும் சமூக அமைப்பில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை அறிந்ததனால் என்னவோ, இப்பாடலின் சில வரிகள் ஒரு நெருடலாக இருந்தது
//இது ஊரு என்ன ஊரு நம் ஊரு ரொம்ப மேலு
அட ஓடும் பல காரு வீண் ஆடம்பரம் பாரு//
//ஒரு எந்திரத்த போல அட இங்கே உள்ள வாழ்க்க
இது எங்கே போயு சொல்ல..மனம் இஷ்டப் படவில்ல
நம் ஊரு போல ஊரு இல்ல”

10 நிமிட தூரத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு, போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டினாலும் பரவாயில்லை… காரில் தான் பயணம்.. என நினைக்கும் நம் ஊரின் ‘வீண் ஆடம்பரம்’…பாடலாசிரியருக்கு ஒரு ‘அவசியத் தேவையாக’ தோணிற்று போலும்
இந்த பாடல் வரிகளை எழுதியவர்…எத்தனை வருடங்கள் வெளி நாடுகளில் கடத்தினார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு நாட்டின், நல்ல விஷயங்களை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மட்டும் அற்றவர் என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

இதே போன்ற பின்தங்கிய கருத்துக்களை…அன்று தீபாவளி சிறப்பு பட்டிமன்றத்தில், திரு.ஞானசம்பந்தம் சொல்லிக் கேட்டேன். அவர் கூறுவது…
//வெளிநாடுகள பாத்து வியந்து போனேன்..அந்த ஊரு ரோட பாத்து வியந்து போனேன். அங்க இருக்கற கார பாத்து பயந்து போனேன். இது நம்ம ஊர்ல இல்லியேன்னு நினைச்சேன். 15 நாள் தான் இருந்தேன் அப்பறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அந்த ரோடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. அப்படி வீடு நம்ம ஊர்ல இல்ல. நம்ம குடும்பம் மாதிரி அமைப்பு எங்கயுமே கெடையாது//

ஆக திரைப்பாடல்கள் எவ்வளவு பழையனவாக இருந்தாலும்…பின்தங்கி இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திற்கு, என்றும் ஏற்றவையாகவே உள்ளது.

படத்தின் 5 பாடல்களும்…புரட்சித் ததும்ப இல்லையெனினும், ஒன்றிரண்டாவது சமூக விழிப்புணர்ச்சி சார்ந்ததாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே?
உதாரணத்திற்கு, ‘எங்கள் தங்கம்’ படத்தின், ‘தங்கப் பதக்கத்தின் மேலே’…பாடல் பிரபலம். இதே படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் தான்…இது

“இன்னாமா சொல்ற…அப்ப ஒரு பாட்டு கூட தேராதுனா..எல்லா பாட்டுலையும், உபதேசம் செஞ்சா சரியா இருக்குமா?”, என சற்றே வெறுப்பு அடைபவர்களுக்கு….

ஒரு படம் எவ்வளவு பிடித்த போதிலும், எவரும் அதன் வசனங்களை, முணுமுணுத்த வண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த பெருமை திரைப்பாடல்களுக்கே உரியது. அத்தனை தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஊடகத்தை, போதனை சுரபியாய் மாற்ற பரிந்துரைக்கவில்லை; பிற்போக்குக் கருத்துக்கள், உண்மைக்கு புறம்பான கருத்துக்கள்…போன்றவையை பரப்பும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

வெகு நாட்களாக தமிழ் சினிமாவின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள் பற்றி எழுத நினைத்த போதும், ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகளும், விஜய் தொலைக்காட்சியின் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சியும் , இன்று மடிக்கணினியில் பதிவெழுதத் தூண்டியது எனலாம்

இந்த காட்சி சார்லி சாப்ளினின் ‘Modern Times’ திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ஒன்று. இந்த காட்சியினை பார்த்து சிரிக்காதவர்கள் இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஒரு வேலைக்கூடம், சார்லி சாப்ளின் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு பணி ஆள் , வேலை நேரத்தில் கலாட்டா செய்துகொண்டு இருப்பதாகத் தெரியும்

1936 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில், சார்லி சாப்ளின் அழுத்தப்படுத்தி காட்ட விரும்புவது தொழில்மயமாக்கலின் (industrialization) தீங்குகளையும், அதனால் சூறையாடப்படும் தொழிலாளர் வளத்தையும்.
இப்படத்தில் சார்லி சாப்ளின், சமுதாயத்தில் நிலவும் தீங்கினால் அடிபட்ட ஒரு இரையாக வலம் வந்து, நகைச்சுவை பாணியில், அந்த பிரச்சனையின் தீவிரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்

அதே தளத்தில் நம் தமிழ் திரைப்படங்களை வைக்கும் போது , ஆறுதல் பரிசு பெறுபவை வெகு சில படங்களே. சட்டென நினைவுக்கு வருவது…சர்வர் சுந்தரம் திரைப்படத்தில், நாகேஷ் பசியில் அவதிப்படும் காட்சியும் மேஜர் சுந்தராஜனிடம் காசின்றி தள்ளாடும் காட்சியும் தான்

பெரும்பாலான நகைச்சுவை நடிகர்கள்… சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு இரையாகும் மனிதர்களை கேலி செய்வதன் மூலம், தம் ‘நகைச்சுவை’ திறனை வெளிப்படுத்துகின்றனர். உடல் பருமனையோ அல்லது ஒருவரின் நிறத்தையோ, அவர் பாலினத்தையோ, பால் நாட்டத்தையோ, ‘நகைச்சுவை’விருந்தளிக்க பயன்படுத்தும் கேவலமான கலாச்சாரம்…நம் திரைத்துரைக்கே சொந்தமானது

அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரை, அவர்களின் நிறம் அல்லது இனம் சார்ந்த பெயர் வைத்து அழைப்பது இனவெறியாக கருதப்படுகிறது. நேற்று YouTube நிகழ்படம் ஒன்றை பார்த்தேன்

இந்நிகழ்படத்தில், ஒரு கறுப்பின ஆணை, இன்னொரு சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்த நபர், “எனக்கு அவனை பிடிக்காது..ஏனெனில் அவன் கறுப்பினத்தவன்”, என்று விமர்சிக்கிறார்.

“என்ன அராஜகம்டா இது..இப்பிடியும் இருப்பாங்களா?”, என அதிர்ச்சியில் வியந்த எனக்கு, ‘பளார்’ என விழுந்த அறை…’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ திரைப்படத்தின் இந்த காட்சி…

ஒரு பெண்ணின் நிறமானது, திருமணத்தில் விலை போக எத்தனை அவசியம், அவள் கருப்பென உணர்ந்தபின் கணவன் அடையும் வெறுப்பு, தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு மனைவி மன்றாடுவது …என சமூகத்தின் ‘நியதியாய் ‘ வேரூன்றி இருக்கும் நிறவெறியை…’நகைச்சுவையாய்’ மேடை ஏற்றி இருப்பது…படைப்பாளி மற்றும் அவன் அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் பிற்போக்குத்தனத்தையே பறைசாற்றுகிறது

கேலிப்பொருட்கள் வரிசையில், நிறத்திற்கு அடுத்தபடி, நம் நகைச்சுவை நடிகர்கள் கைவசம் இருப்பது, சக நடிகர்களின் உடல் அமைப்பு.
சக நடிகர்களின் உடல் பருமன், அல்லது அவர்கள் உணவு உட்கொள்ளும் அளவு, போன்ற விஷயங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் ‘நகைச்சுவை’ விருந்தாக பரிமாறப் படுகிறது.

திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை காட்சிகளாய் அரங்கேறுபவை…நிஜ வாழ்க்கையிலும் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் துக்கப்பட்டாலோ வருத்தப்பட்டாலோ, “மச்சி …எல்லாம் ஒரு காமெடிக்கு தான்”, என்ற சப்பகட்டுகளும் கேட்டவண்ணமே உள்ளது

சமீப காலத்தில், பெண்களின் உணவு பழக்கங்களை கேலி செய்யும், அல்லது அவர்களின் ‘காதலனிடம் இருந்து பணம் ‘பிடுங்கும்’ குணாதிசயத்தை’…நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்தும் ‘கலாச்சாரம்’ சற்று அதிகமாகவே வலம் வர ஆரம்பித்துள்ளது. காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படத்தில் ஆரம்பித்து, மெரினா, இஷ்டம், போடா போடி என…பட்டியல் நீள்கிறது

இப்படங்களின் வசனங்கள் பெரும்பாலும்..”இந்த பொம்பளைங்க இருக்காங்களே…”, “இந்த எடத்துல ஒரு பொண்ணு என்ன நினைப்பானா…”, என தொடங்கும். இது ஒரு விதமான சலிப்பையும், வெறுப்பையுமே விட்டுச் செல்கிறது.
இது ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும் ஆண் சிங்கங்களை சந்தோஷப்படுத்த இயக்குனர்கள் பயன்படுத்தும் யுத்தி எனில், இது, திருநங்கைகளை ‘கைகள் தட்டி கும்மாளம் அடிக்கும்’ கதாப்பாத்திரங்களாக பொதுமைப்படுத்துவதற்கு நிகராகும்.

சமீபத்தில் பார்த்த ‘போடா போடி’ படத்தின் ‘நகைச்சுவை’ காட்சிகள், நம் சமூகத்தில் செவ்வனே பரவி இருக்கும் பெண்ணடிமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
ஒரு காட்சியில், கதாநாயகியின் ‘நடனம் ஆடி வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையை முறியடிக்க VTV கணேஷ், சிம்புவிற்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, “தம்பி…ஒரு கொழந்தைய குடு.வேற எதுலயுமே அவங்க கவனம் திரும்பாது”; அய்யனின் சொல் கேட்டு சீடனும் அதையே செய்வான்

சமீபத்தில் பார்த்த வடிவேலு மற்றும் சந்தானம் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளில், ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுவதை கவனித்தேன்

முதலில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல், ஒரு சாதிப்பிரிவினை குறிக்கும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்பது சந்தேகமே. ஒரு சாதியினரை குறிக்கும் சொல்லைத் தாண்டி, ஒரு இழிச்சொல்லாக (swear word ) மட்டுமே கருதப்படுவது, சமூகத்தின் அறியாமையையே காட்டுகிறது.

வேறு சாதிப் பெயர்களை இத்தனை சாதரணமாக பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்துவது…சாத்தியமா?
“சண்டாளா இப்படி செஞ்சிட்டியே” விற்கு பதில்,
“டேய்…தேவனே…இப்படி செஞ்சிட்டியேடா “, “அய்யர் பைய்யனே …இப்படி செஞ்சு தொலைச்சியேடா”, என்ற வாக்கியங்கள் உபயோகிக்கப் படுமெனில், ஊரில் ஏற்படும் சாதிப்பூசல்கள் கைமீறிப்போகும்.

சாதிவெறி தலைவிரித்தாடும் தமிழ் சமூகத்தில், அதன் சுவடுகளையே வேரோடு அழிக்க வேண்டுமெனில், அந்த சாதிப் பிரிவுகளின் பெயர்களை, நம் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வெட்டி எறிவதே எடுக்கும் முதல்படியாகும்
அந்நிலை நோக்கி போக சமூகம் எத்தனிக்கையில் (எத்தனிக்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி), அதனை சரளமாக நகைச்சுவை காட்சிகளில் பயன்படுத்துவது ஒரு நெருடலாகவே உள்ளது.

சமூக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தா விடினும், இச்சொற்களின் தீவிரம் அறிந்து, நகைச்சுவை காட்சிகள் மற்றும் பாடல்களிலிருந்து இச்சொற்களை களையும் போது,

“சண்டாளி..உன் பாசத்தால…”, என பருத்திவீரன் படத்தில், ‘ஐய்யயோ’ பாடலின் வரிகள்

“சண்டாளி…உன்கிட்ட சருகாகி நின்னேனே..”, என தாண்டவம் படத்தில் வரும் ‘அனிச்சம் பூவழகி’ பாடல் வரிகள் இருக்க இடமின்றி விலகி ஓடும்

“தணிக்கை குழுவிற்கே பெரிதாக இதைப் பற்றி கவலை இல்லை எனும்போது…ஒரு பாட்டாக அல்லது ஒரு ‘காமெடி’ காட்சியாக பார்த்து விட்டு போவதில்…தவறொன்றும் இல்லையே”, என சப்பக்கட்டு கட்டுபவர்களுக்கு,

“fact fact”, “வடை போச்சே”, “வேணாம்…அழுதுடுவேன்”…மாதிரியான வசனங்கள் இன்று நம் பேச்சு வழக்கில் இடம் பெற காரணமாய் இருந்தது…lexicon என அழைக்கப்படும் பேரகரமுதலியோ அல்லது லிப்கோ சொல் களஞ்சியமோ இல்லை…அவை நம் நகைச்சுவை செம்மல்களின் கைவண்ணமே!

இவற்றின் வரிசையில், சாதிப்பெயர்களும் சரளமாக இணைகையில், ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”, “சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை”, போன்ற வாக்கியங்கள்…புத்தகங்களில் வாக்கியங்களாக மட்டுமே இருக்கும்.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் ‘அது இது எது’ நிகழ்ச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில்
“போதும்டா சாமி காமெடினு இன்னும் எவ்வளவு கேவலமா போவீங்க”, என கேட்கத் தோணிற்று

‘சிரிச்சா போச்சு’ என்ற ஒரு பகுதி…அதில் நாட்டாமையாக வரும் ஒரு நபர், ஒரு பெண் மானபங்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை விசாரிக்கிறார். அந்த நாட்டாமையும், அந்த காட்சியில் இடம் பெற்ற மற்றவரும் அந்த பலாத்காரத்தை பற்றி பேசும் கொச்சை பேச்சுக்களும், அதனை நகைச்சுவையாய் அளந்துவிடும் வசனங்களும்…இழிவின் உச்சம்.

‘நீயா நானா’ போன்ற சமூக அக்கறை உள்ள நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பும் விஜய் தொலைக்காட்சி, இப்படி ஒன்றை அரங்கேற்றியது வருத்தத்திற்குரியதே

அனைத்திற்கும் மேல், அந்நிகழ்ச்சியானது, அப்படி ஒரு களத்தினை, ‘நகைச்சுவை ததும்ப’ அளிக்க முடியும் என நினைத்த படைப்பாளி மற்றும் அவன் அணியின் ஆணாதிக்க திமிரையே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.
இரக்கமற்ற கேலி கிண்டல்களும், பாலியல் வன்கொடுமைகளும், மனிதநேயமற்ற நகைச்சுவையாகவே பார்க்கப்படும் போது , அந்த காட்சிகள் வினவின் இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டும் காமவெறியர்களை கொண்டாடுவது போன்றே காட்சி அளிக்கிறது.

“அப்ப என்ன சொல்ல வர…தமிழ் படங்கள்ல ஒரு காமெடி சீன் கூட வேலைக்கு ஆகாதுனா…?”, என புருவத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு..

தமிழ் படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதனால் மட்டுமே…இந்த பதிவில் என் வருத்தங்களையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது

‘சூப்பர் காமெடி’ என கூறிய உடன், என் நினைவிற்கு வருபவை, காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில், நாகேஷ் பாலய்யாவிற்கு சொல்லும் திகில் கதை, வாலி படத்தில் விவேக் passport புகைப்படம் எடுக்கும் சாக்குடன், ஒளிப்பட நிலையத்தின் வரவு செலவு கணக்குகளை கேட்கும் காட்சி, போக்கிரி படத்தில் வடிவேலு தன் கொண்டையினால் ஒவ்வொரு முறையும் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணங்கள் …என நீண்ட பட்டியல் உண்டு.

திரைப்படம் என்பது ‘3 மணி நேர பொருளற்ற பொழுதுபோக்கே’, என்ற குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வரும் போது, தரமான, நினைத்த மாத்திரத்தில் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பை கொண்டு வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் உருவெடுக்கும்.

‘வாகை சூட வா’

இந்த படப்பாடல்கள கேட்டதுல இருந்து…கட்டாயம் இசையமைப்பாளர் ஜிப்ரானுக்கு ஒரு சபாஷ் தெரிவிக்கிறா மாதிரி பதிவு எழுதனும்னு ஆசைப்பட்டேன்.
“என் பதிவுலக வரலாற்றில் இது புதிய முயற்சி”னு எல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்கலீங்க!!
ஏதோ நல்ல விஷயங்கள் கேட்டா, படிச்சா, மத்தவங்களோட பகிர்ந்துகிட்டா என்ன தப்புன்னு…எழுத உக்காந்துட்டேன்.

எவ்வளவோ படங்கள் இருக்கும் போது இந்த படத்தோட பாடல்கள் மட்டும் ஏன்னு கேட்டீங்கன்னா, ரெண்டு மூணு காரணங்கள் சொல்லலாம்…

முதல்ல ஒரு புது திறமை வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கறதுல ஒரு சந்தோஷம்.

அடுத்தது அந்த பாடல் வரிகள்; சாதரணமா தெரியாத மொழியா இருந்தா இசைய ரசிப்பேன்…நம்ம மொழில பாடல்கள கேக்கும் போது, நல்லிசையோட சேந்து நல்ல பாடல் வரிகளும் இருந்தா அவ்வளவு சந்தோஷப்படுவேன்.

சாதரணமா கிராமத்து பின்னணில எடுக்கற படங்கள்ல கதாநாயகிகள் (கதையின் நாயகிகள் இல்லீங்க….படத்துல வரும் மத்த பொண்ணுங்கள விட ரெண்டு மூணு சீன் ஜாஸ்தியா வரும் பெண்கள்) பாடற பாடல்கள்ல ‘தாலிய குடு’, ‘தூக்கு கயிற குடு’, ‘இன்னும் பத்து ஜென்மத்துக்கும் உன் கழுத்ததான் அறுக்கணும்’னு ஆம்பளைங்க முதுக சொறிஞ்சிட்டு இருப்பாங்க. அந்த மாதிரியான நெருடல்கள் இந்த பட பாடல்கள்ல தென்படவே இல்லன்னு தான் சொல்லணும்.

பிஞ்சு உள்ளங்களின் ஏக்கம், காதலியின் கிண்டல் கலந்த காதல், ஏழை மக்களின் கைய்யறு நிலை…மாதிரியான பல தருணங்கள, பாடல் வரிகளா வைரமுத்து சமைச்சிருகாருனா…இசைஅமைப்பாளர் ஜிப்ரான், அத பாடல்களா தங்கத்தட்டுல பரிமாறி இருக்காருன்னுதான் சொல்லணும்.

ஒவ்வொரு பாடல பத்தியும், அத கேக்கும் போது கெடைச்ச ஆனந்தத்த பத்தியும் எழுதறதுக்கு முன்னாடி நண்பர் கார்த்திக்கு (milliblog தளத்தில் பாடல் விமர்சனங்கள் எழுதுபவர்) நன்றி சொல்லணும்.

ஒரு புது ஹோட்டெல பாக்கறோம்….அங்க சாப்பாடு try பண்ணலாமா வேணாமானு ஒரு கொழப்பம் இருக்கும். நண்பர் ஒருவர் வந்து, “தாறுமாறா இருக்குங்க…அந்த கோழி பிரியாணி taste இன்னும் நாக்குல இருக்குனா பாருங்களேன்”,னு சொல்றாரு. அங்க சாப்பிட்டதுக்கு அப்பறம்…”நண்பர் சொன்னா மாதிரி ஒன்னும் பெருசா இல்ல”னு தோணும். ஆனா நண்பர் சுவைச்சு பாத்து சொன்னதுனாலதான…உங்களுக்கு “செரி try பண்ணி தான் பாப்போமே”னு தோணிச்சு??

அதே மாதிரிதான்….இங்க பாட்டு விஷயத்துல நண்பரா வந்து கைக்கொடுக்கராறு நம்ம milliblog கார்த்திக்.

சரி திரும்ப விஷயத்துக்கு வரேன்…
முதல்ல நம்ம சின்மயீ தேன கலந்து கொடுக்கற ‘சர சர சாரகாத்து’ பாட்டு…
இந்த பாட்ட கேட்ட மாத்திரத்துல, ‘கிளிமஞ்சாரோ’ பாடினவங்களா இவங்கன்னு ஆச்சரியம் கட்டாயம் தோணும்.
ரொம்ப ஆடம்பரம் எதுவும் இல்லாம, மெல்லிய காத்துபோல ஒரு பாட்டுனா….படத்துல இத சொல்லலாம்.

“சர சர சாரகாத்து வீசும்போது
சார பாத்து பேசும்போது
சார பாம்பு போல நெஞ்சு சத்தம் போடுதே”

அப்பறம் நடுவுல ஒரு எடத்துல,

“…மொடக்கத்தான் ரசம் வச்சு மடக்கத்தான் பாக்கறேன்
ரெட்டை தோசை சுட்டு வச்சு காவ காக்குறேன்”

என்னத்த சொல்ல…பாட்டு முடிவுல யாரு கிறங்கினாங்கன்னு தெரியல….ஆனா நான் கிறங்கி விழுந்துட்டேன்!!

அடுத்தது ‘செங்க சூளை காரா’…

இந்த பாட்ட அனிதானு ஒரு பாடகி பாடி இருக்காங்கன்னு நான் நம்பவே இல்ல. நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலுன்னு அனுராதா ஸ்ரீராம புடிச்சு தொங்கிகிட்டு இருந்தேன். முக்கியமா நடுவுல வர்ற…

“…சுட்டும் சுட்டும் மண்ணு கல்லாச்சு; நட்ட நட்ட கல்லு வீடாச்சு” வரிகள கேக்கும் போது,
எனக்கு நம்ம ஆதி படத்துல வர்ற ‘ஒல்லி ஒல்லி இடுப்பே’ பாட்டும் அதுல அனுராதா ஸ்ரீராம் பாடற “…சிக்கி முக்கி நெருப்பே கிட்ட வர்றதேதுக்கு” வரிகளும் தான் நினைவுக்கு வந்தது.

இந்த பாட்டுல ரொம்ப பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம்…

1.42 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி.. அழுது தீத்து பாத்தோம்
சொரணை கெட்ட சாமி, சோத்ததான கேட்டோம்”

அப்பறம் 2.50 நிமிஷத்துல வரும் வரிகள்…

“அய்யனாரு சாமி கண்ண தொறந்து பாரு
எங்க சனம் வாழ உன்ன விட்டா யாரு”

“சாமின்னு ஏத்துக்கவும் முடியல…கல்லுன்னு ஒதுக்கவும் முடியல”னு அந்த மக்களோட கைய்யறு நிலைய, வரிகள்ல அழுத்தமா சொல்லி இருக்கற விதம்…கவிப்பேரசுக்கே உரிய ஒரு திறமை.
பாடல் வரிகளும், பாடிய குரலும், ஜிப்ரானின் இசையும்…சரியான கலவைல அமைஞ்சு, பாட்டுக்கு உயிர கொடுத்திருக்கு.

அடுத்தது கொழந்தைங்க பாடற ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு…
A.R.ரெஹ்மான் இசையமைச்ச ‘அச்சம் அச்சம் இல்லை’….மாதிரியான ஒரு பாட்டு.
அந்த இந்திரா பட பாடல்ல, கொழந்தைங்க உலக அமைதிய பத்தி, நாளைய தினம் நல்லா அமையும்னு பாடறதெல்லாம், ஒரு நெருடலாவே பட்டது.

அதுக்கு மாறா இந்த ‘ஆனா ஆவன்னா’ பாட்டு, ரொம்ப யதார்த்தமா, கீழ்மட்ட நெலமைல இருக்கும் கொழந்தைங்க…அவங்க வாழ்க்கை முன்னேற என்ன வேணுமோ…அத பாடல் வடிவத்துல கேக்கறா மாதிரி அமைஞ்சிருக்கு.

“இளமையில் கல் என்று சொன்னால் அது செங்கல் சுமக்கும் வேலை அல்ல
எழுத்தை நாம் கற்று கொண்டால் இனிமேல் ஏழையல்ல”

அடுத்து ‘போறானே போறானே’ பாட்டு…கேக்க இனிமையான ஒன்னு. யதார்த்தமா அதே சமயத்துல ஒரு அழுத்தத்தோட இருந்த வரிகள்னா…

“பருவம் தொடங்கி ஆசை வச்சேன்
இல்லாத சாமிக்கும் பூசை வச்சேன்”

கிராமத்து கதைனா…முற்போக்கு சிந்தனை உள்ள வசனங்கள தேடி கண்டு புடிக்க வேண்டியிருக்கும். அப்படியே இருந்தா கூட அத ஊர் தலைவரோ, 70 -80 வயசுல ஒரு தாத்தாவோ இல்ல ஒரு படிச்ச இளைஞனோ தான் சொல்லுவாங்க.இங்க ஒரு change க்கு ஒரு பொண்ணு கடவுள் மறுப்பு பேசறது அழகு.

மத்த ரெண்டு பாடல்களும் குட்டி…அதே சமயத்துல கிண்ணுனு இருக்கும்!

இளையராஜாவால மட்டும்தான் பாடல்கள்ல கிராமத்து வாசனைய கொடுக்க முடியும்னு சொல்லிட்டு சுத்தறவங்க…’தஞ்சாவூர் மாடத்தி’ இன்னும் கேக்காதவங்களா இருப்பாங்க.

கடசியா ‘தைல தைல’….இது எப்படினா…பாட்டு ஆரம்பிக்கும், ‘அருமை’னு ரசிச்சு முடிக்கும் போது பாட்டும் முடிஞ்சிடும் 😦

இங்க வள்ளுவனின் ஒரு குறள் தான் நினைவுக்கு வருது
“உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
அனைத்தே புலவர் தொழில்”

மொத்ததுல ‘வாகை சூட வா’, மக்கள் மனசுல திரைப்பட வடிவத்துல வெற்றி வாகை சூடுமான்னு பொறுத்திருந்து பாக்கணும். ஆனா இப்போதைக்கு ‘பாடல்’ வடிவத்துல அபார வெற்றி மட்டும் நிச்சயம்!!

தமிழ் சினிமாவை கொஞ்சம் ஆர்வத்துடன் கவனிப்பவர்களுக்கு, சென்ற வாரம் ‘ஆரண்ய காண்டம்’ வெளிவந்தது தெரிந்திருக்கும். இன்னும் அதிகமாகவே கவனிப்பவர்கள்…அது சம்பந்தப்பட்ட தணிக்கைக்குழு செய்திகளை அறிந்திருப்பர்.
‘A ‘ சான்றிதழ் அளித்த பிறகும், 2 டஜனுக்கும் மேற்பட்ட பகுதிகளை நீக்கினால் மட்டுமே படத்தை வெளியிட முடியும் என உத்தரவிட்டது தணிக்கைக்குழு. இதில் உடன்பாடில்லாமல், படத்தின் தயாரிப்பாளர் திரு S.P.B.சரண், மேல் முறையீடு செய்து, வெற்றியும் பெற்று, இரண்டே பகுதிகள் நீக்க ஒத்துக்கொண்டு, படத்தை வெளியிட்டார்…

பெரும்பாலும் ‘எல்லா வயதினரையும் திருப்திபடுத்தும் படம்’, ‘குடும்பத்தோட போய் பார்க்கக்கூடிய படம்’ மாதிரியான விளம்பரங்கள் கொண்ட தமிழ் படங்களை பார்க்கும் பொழுது, “அட நாதாரி நாய்களா…உங்க அகராதில குடும்ப படம்னா என்னனு கொஞ்சம் விளக்கம் தரீங்களா”, என கேட்க தோன்றும்.
“உங்களுக்கெல்லாம் ‘U ‘ certificate கொடுத்த சென்சார் போர்ட செருப்பாலியே அடிக்கணும்”, என திட்டகூட தோன்றும்.
இந்த ஆரண்ய காண்ட சர்ச்சையை படித்த உடன், தணிக்கை குழு பற்றிய என் கருத்துக்களை பதிவாய் எழுதினால் என்ன என தோணிற்று.

முதலில் சென்சார் போர்டு எனப்படுவது என்ன…தெரிந்து கொள்ள ஆசைபட்டேன். அவர்களின் இணையதளத்தில் இருந்த பல அறிக்கைகளும், சொற்றொடர்களும், எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது எனலாம்.
உதாரணத்திற்கு…
“Film censorship becomes necessary because a film motivates thought and action and assures a high degree of attention and retention as compared to the printed word. The combination of act and speech, sight and sound in semi darkness of the theater with elimination of all distracting ideas will have a strong impact on the minds of the viewers and can affect emotions. Therefore, it has as much potential for evil as it has for good and has an equal potential to instil or cultivate violent or good behavior”
மொழியாக்கம்…
‘திரைப்படம் ஒருவரின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் பெரிதும் ஊக்குவிக்கக் கூடியது; ஆகவே திரைப்பட தணிக்கை என்பது அவசியமாகிறது. ஒரு விஷயத்தை படிப்பதனால் ஏற்படும் தாக்கத்தைவிட பெருமளவு தாக்கத்தை எற்படுத்தும் சக்தி திரைப்படங்களுக்கு உண்டு. இருண்ட திரையரங்குகளில் கவனச்சிதறலுக்கு வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு; இத்தருணங்களில் நடிப்பும், வசனங்களும், மக்கள் மனதில் மிக ஆழமாய் பதியும் திறன்வாய்ந்தவை. ஒரு திரைப்படம் நன்மைகள் கற்பிக்கும் அதே அளவிற்கு தீய கருத்துக்களையும் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் வலிமையுடையது; நல்ல பழக்கங்களுடன், தீய எண்ணங்களையும் தோற்றுவிக்கவல்லவை’
.
பெரும்பான்மையான தமிழ் சினிமாக்களின் தரத்தை பார்க்கும் பொழுது, இந்த சொற்றொடர்கள், அவர்களின் இணையதளத்தில் வெறும் சொற்றொடராக மட்டுமே இருக்கிறது என்ற உண்மை நிலை அம்பலமாகிறது.

தமிழ் சினிமாவில் தொன்றுதொட்டு இருந்து வரும் சில காட்சிகளை பார்க்கும் பொழுது…தணிக்கைக்குழுவிற்கு எழுதினால் என்ன என தோன்றும். “தேவையில்லை…எம் இணையதளத்தில் ஏற்கனவே பதித்துள்ளோம்”, என சாட்டையடியாய் விழுந்தவை இவை…

“… the CBFC shall ensure that
i) anti social activities such as violence are not glorified or justified
iv) pointless or avoidable scenes of violence, cruelty and horror, scenes of violence primarily intended to provide entertainment
vii) human sensibilities are not offended by vulgarity, obscenity or depravity;
viii) such dual meaning words as obviously cater to baser instincts are not allowed;
ix) scenes degrading or denigrating women in any manner are not presented”

மொழியாக்கம்..
“தணிக்கைக்குழுவானது, திரைப்படங்களில்
* வன்முறை போன்ற சமூகவிரோத நடவடிக்கைகள்
* தேவையற்ற வன்முறை காட்சிகள், வதைத்தல், பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே திணிக்கப்பட்ட வன்முறை காட்சிகள்
* மனித உணர்சிகளை புண்படுத்தும் காட்சிகள்
* இரட்டை அர்த்தம் கொண்ட சொற்களின் பயன்படுத்தல்
* பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள்
போன்றவற்றை தடுப்பதில் கவணம் செலுத்தும்”.

முழு பட்டியலை படித்து முடிக்கும்பொழுது, உங்களுக்கும், “என்னடா இது…அப்ப இந்த படம் தொடங்கறதுக்கு முன்னாடி வரும் U , A , U /A எல்லாம் வெறும் கண்துடைப்புதானா”, என தோன்ற வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.

வன்முறை பற்றிய விதிமுறைகளை படித்த பொழுது, என் கண்முன் வந்துபோனதெல்லாம், 10 -15 சுமோ கார்களும், அதில் இருந்து மந்தைமந்தையாய் குதிக்கும் அரிவாள் ஏந்திய குண்டர்களும், துப்பாக்கி சூடுகளும், குத்துயிரும் கொலையுயிருமாய் கிடக்கும் ஜூனியர் அர்டிச்ட்களும் தான். பெரும்பாலும் திரைப்படங்களில் வரும் நாட்டாமைகள் மற்றும் வில்லன்களின் சக்தியையும், அவர்களின் ஆள்பலத்தையும் காட்டமட்டுமே உலாவரும் வெத்து காட்சிகள் இவை. தேவையோ தேவையில்லையோ, இதனை ‘பிரமாண்டம்’ என விளம்பரப்படுத்துவதில் தொடங்கி, ‘ஜனரஞ்சகமான படம்’ என கூவி விற்று, 100 வது நாள் விழாவில் வந்து முடியும்.

அடுத்து மனித உணர்ச்சிகள் சம்பந்தப்பட்ட விதிமுறைகளுக்கு வருவோம்…
புணர்ச்சிக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் ஒரு கால் பங்காவது மனித உணர்ச்சிக்கு கொடுத்திருந்தால் தமிழ் திரையுலகம் இன்றைய கேவலமான நிலைமையை அடைந்திருக்காது.
ஒரு தலை ராகத்தின் ‘பொழுதோட கோழி கூவுற வேளை’ தொடங்கி, திருடா திருடி ‘வண்டார்குழலி’, பருத்திவீரன் ‘ஊரோரம் புளியமரம்’ வரை, திருநங்கைகளை கேலி செய்யும் ஒரு மோசமான வழக்கம் தமிழ் திரையுலகில் இருந்திருக்கிறது; இன்னும் தொடரும் என்பதில் ஐயமில்லை.
உடல் பருமனானவர்களையும், குள்ளமானவர்களையும் கீழ்த்தனமான நகைச்சுவைக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தும் வழக்கம் நம் நாட்டினருக்கே உரியது.
பெண்களை ஒரு கேளிக்கை பொருளாக…கேமரா முன் உலாவ விடும் பழக்கத்தின் முன்னோடியும் நாமே!!
“ஆம்பளைங்கனா நெஞ்ச நிமித்திகிட்டு சும்மா கைய வீசிக்கிட்டு கம்பீரமா நடக்கணும்; பொம்பளைங்கனா தலைய குனிஞ்சிகிட்டு அடக்கமா இருக்கணும்”
“பொம்பளைனா பொறுமை வேணும்; கோவப்படகூடாது; அடக்கம் வேணும்…ஆத்தரபடக்கூடாது….மொத்ததுல பொம்பளை பொம்பளையா இருக்கணும்”
“…பொண்ணா லட்சணமா ஒரு சேலைய கட்டி இழுத்து போத்திகிட்டு வந்தேன்னு வச்சுக்க…ஆம்பளைங்கலாம் உன்ன மகாலச்சுமியா கையெடுத்து கும்பிடுவாங்க”
கதாநாயகர்கள் ஆணாதிக்கத்திற்கு தீவணம் போடும் ஒரே நோக்கத்தில் பெண்களுக்கு வழங்கும் ‘அறிவுரைகளும்’, தலைவர் சொல்லி முடித்தவுடன் திரையரங்குகளில் காதை பிளக்கும் விசில் சத்தங்களும், ஓயப்போவதில்லை என்பது மட்டும் நிச்சயம்!

இது மாதிரியான காட்சிகள் மிகச்சாதாரணமாய் திரைப்படங்களில் உலா வருவதற்கு…ஒரு காரணம் வேண்டுமானால் இருக்கலாம். தற்போதைய விதிமுறைப்படி ‘மனித’ உணர்ச்சிகள் புண்படுவதுதானே கண்டனத்திற்குரியது….சமூகம் பெண்களையும், திருநங்கைகளையும் மனிதர்களாக மதிக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என தணிக்கைக்குழு நினைக்கிறதோ என்னவோ!

தனிமனித விஷயங்களைத்தான் கண்டு கொள்ளவில்லை என்றால்….சமூக முழுமைக்கும் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களிலும் இந்த மெத்தனப்போக்கை கைவிட தயாராக இல்லை தணிக்கைக்குழு.
கொஞ்சம் சமூகபொறுப்புடன் செயல்பட்டிருந்தால், சாதிகளின் துதிபாடுவதை மட்டுமே மையக்கருத்தாய் கொண்ட படங்கள் தலை தூக்காமல் இருந்திருக்கும். ஒரு தேவர் மகனின் புகழ் பாடவும், சின்ன கௌண்டனின் வாழ்க்கை வரலாறை விவரிக்கவும், தடை விதிக்காத தணிக்கைக்குழு, மேல்சாதியினர் கையில் சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கும் தலித்துகளின் வேதனையை படம் எடுத்தால் தடைவிதிக்க முந்தியடித்து வருவது…double standards எனப்படும் அணுகுமுறையாகவே தோன்றுகிறது.

இதற்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விளக்கம்…”ஒரு படம் வெளிக்கொணரும் செய்தியினால் நாட்டில் அமைதி குலையுமெனில்…அதை தடுப்பது தணிக்கைக்குழுவின் தலையாய கடமையாகும்”

“அமைதி ஏற்கனவே கொலஞ்சு போயாச்சுடா!! அரசியல் மிருகங்களால நெலைகொலைஞ்ச சாமானிய மக்களோட துயரங்கள, அவங்க அனுபவிக்கும் நரகவேதனைய, உன் அரசும், கைக்கூலி செய்தி ஊடகங்களும்…வெளியாகாம பாதுகாக்கும் போது…ஏதோ திரைப்படம் மூலமா ஊருக்கு உண்மைய விளக்கலாமுனா…அதுக்கும் தடை விதிச்சா எப்படி!!”, என்ற யதார்த்தமான கேள்விக்கு இன்னும் பதிலில்லை.

‘nanny state’ என மேற்கு உலகத்தில் கூறுவர். ஒரு நாட்டில் அரசு, மக்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது என தானே முடிவெடுத்து, நடைமுறை படுத்தும் போக்கினை இவ்வாறு விமர்சிப்பர். தனிக்கைக்குழுவும் அப்படி ஒரு போக்கினை கையாளுவது போல்தான் தோன்றுகிறது.

‘A ‘ சான்றிதழ் ஒரு படத்திற்கு வழங்கப்படும் பொழுது, 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவர் அதை பார்க்கலாம் என்பது விதிமுறை. அதாவது ஒரு வயதிற்கு மேல், மக்கள் எது தமக்கு ஏற்றது, எது தவிர்க்கப்படவேண்டியது, என புரிந்து கொள்ளும் பக்குவத்தை அடைகின்றனர். அப்பொழுது கண்காணிப்போ, மேற்பார்வையோ தேவையில்லை எனப்பொருள் படுகிறது.

‘தடையிலா திரையிடல்’ என அறிக்கை விதித்தப்பின்னர், ‘நாட்டின் நன்மை பாதிக்கப்படும்’, ‘தற்போதைய அரசின்பால் தீய அபிப்பிராயம் உண்டாகும்’ என எதிர்ப்புகளை முன்னிறுத்துவது, தணிக்கை என்ற பெயரில், மக்கள் மேல் நடத்தும் சர்வாதிகாரமாகவே தோன்றுகிறது.

அமெரிக்காவை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். முதலாளித்துவம் தலைவிரித்தாடும் நாடு இது. இங்கு தான் ‘capitalism -a love story’ (‘முதலாளித்துவம் – ஒரு காதல் கதை’) என்ற படம் வெளிவந்தது. முதலாளித்துவத்தின் சீர்கேடுகளையும், அதனால் நாட்டு மக்கள் அடையும் துயரங்களையும் எடுத்துரைக்கும் படம். ஒரு நிகழ்வின் சாராம்சம், அதிலிருக்கும் நியாய அநியாயங்கள் அனைத்தும், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மனநிலை மற்றும் அவர்கள் அடைந்த லாப நஷ்டத்தை பொறுத்து மாறும். மக்கள் விவரம் தெரிந்தவர்கள் என முடிவுசெய்து ஒரு படத்திற்கு ‘A’ சான்றிதழ் வழங்கிய பிறகு, அனைத்து தரப்பு வாதங்களையும் சமர்ப்பிக்க அனுமதிப்பதுதானே சரி!

தணிக்கைக்குழுவின் இணையதளம் கூறுவதாவது…
“The present certification of films is governed by the 1952 Act, the Cinematograph (Certification) Rules promulgated in 1983 and the Guidelines issued there under from time to time, the latest having been issued on December 6, 1991”
மொழியாக்கம்…
‘தற்போதைய திரைப்பட சான்றழிப்பானது, 1952 ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ஒளிப்பதிவு விதிமுறைகளுக்கு கட்டுப்பட்டது. 1983 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக நிகழ்நிலைப்படுத்தபட்டு வருகிறது. கடைசியாக 1991 ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது’.

உலகத்தரத்திற்கு படங்கள் எடுக்கப்பட்டுவரும் இக்காலகட்டத்தில், அதனை மேற்பார்வையிடும் முறைமை உலகத்தரத்திற்கு இல்லாவிடினும்…ஒரு முற்போக்கு சிந்தனையுடன் செயல்பட முயற்சித்தல் அவசியம். அப்பொழுது தடைகள் எதுவுமின்றி நல்ல ஆரோக்கியமான திரைப்படங்கள் தானாகவே மக்களை சென்றடையும்!!

சென்ற சனிக்கிழமை ‘பீப்ளி (லைவ்)'(Peepli(Live)) என்ற ஒரு ஹிந்தி படம் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பீப்ளி என்ற கிராமத்தில் விவசாயிகள் வறுமையின் பிடியில் சிக்கி தவிக்கும் நிலை, அவர்களின் அவலத்தில் குளிர்காயும் வெகுஜன ஊடகங்களின் கூச்சல், விவசாயிகளின் துயரம்பால் அரசியல்வாதிகள் கொண்டுள்ள ‘அக்கறை’, இவையனைத்தையும் யதார்த்தமாய் நம் கண்முன் கொண்டு வரும் கதை. படம் இயக்கப் பட்ட விதம் அருமை! கதாப்பாத்திரங்களின் வடிவமைப்பு, அவர்களின் துன்ப இன்பங்களின் (?) வெளிப்பாடு – இயக்குனருக்கும், நடிகர்களுக்கும் ஒரு சபாஷ்!

நமக்கு பிடித்த பொருள் இன்னொருவரிடம் இருக்கும்பொழுது நம்மிடமும் இருக்கக்கூடாதா என்ற ஏக்கம் இயல்பே. அந்த படம் பார்த்து முடித்தவுடன் எனக்கு தோன்றிய எண்ணமும் இதுவே. தமிழில் இப்படி சமுதாய சீர்க்கேடுகளை விளக்கடித்து காட்டும் படங்கள்…விரல் விட்டு எண்ணக்கூடியவையே. கடைசியாக என்னதான் வந்தது என யோசிக்கையில் ‘அங்காடி தெரு’உம், ‘கற்றது தமிழ்’உம் தான் சட்டென நினைவுக்கு வந்தது.
ஏன் இது போன்ற படங்கள் வருவதில்லை என சில ‘நல்ல’ இயக்குனர்களை கேட்க விரும்பினேன்.

“இப்ப கொஞ்சம் பிஸி…அப்பறம் வேணும்னா பாக்கலாம்”, என தட்டிக்கழித்தனர். அப்படி என்னதான் செய்கின்றனர் என விசாரித்து பார்த்ததில், ஒருவர் தன் முந்தைய படங்களை விட அதிகம் செலவு செய்து ஒரு படம் எடுக்கும் முயற்சியில் இருக்கிறாராம். ‘உலகத்தரத்திற்கு’ நிகராய் தமிழ் படங்கள் இருக்குவேண்டும் என்ற அவா…இரவு பகல் பாராமல் உழைக்கிறாராம். கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து, ஒரு நிகழ்வை மேலோட்டமாக படம் பிடிப்பதே நம் இயக்குனர்களின் அகராதியில் ‘உலகத்தரத்திற்கு நிகர்’ என புரிந்துக்கொண்டேன்.

மற்றவர்கள் வீட்டில் என்ன கொதிக்கிறது என எட்டிப்பார்த்த எனக்கு, “அரைச்ச மாவையே திரும்ப திரும்ப அரைக்க முடியுமா சார்…எவ்வளவு காலத்துக்குத்தான் வருமைய பத்தியும், சாதிச்சண்டைய பத்தியும், பெண் விடுதலை பத்தியும் படம் எடுக்கறது சொல்லுங்க; ‘காதல்’ என்ற ஒரு புனிதமான உணர்வ இன்னொரு கோணத்துல, யாருமே இதுவர எடுக்காத ஒரு கோணத்துல எடுக்கறோம். 100 நாள் உறுதி சார்”, என்ற காய்ந்து போன ரொட்டித்துண்டே கிடைத்தது.
கொஞ்சம் அக்கறை கலந்த குரலில்,”இல்ல சார்…சமுதாயத்துல இருக்கற அவலங்கள படங்கள்ல காட்டும் போது தான மக்களுக்கு தங்கள சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னு தெரியும்; அந்த புரிதல் இருந்தாத்தான தவறுகள தட்டிக்கேக்கும் துணிச்சல் அவங்களுக்கு வரும்”, என கேட்டு முடிப்பதற்குள்,

“என்ன பேசறீங்க சார்…நாங்க படங்கள்ல காட்டாத சமுதாய பிரச்சனைகளா?? நடக்கற தப்ப மட்டும் காட்டிட்டு நிறுத்தாம அதுக்கான தீர்வையும் சொல்றோமே “, என வந்தது வீராவேச பதில்.

“தப்பு செய்யறவங்க குடி உரிமைய பறிச்சிடனும், பண வசதி படைச்சவங்க அவங்கவங்க விருப்பத்துக்கு ஏத்தபடி கிராமங்கள தத்தேடுக்கனும், குழாய்ல தண்ணி வரலைனா, வீட்டுல ஏதாவது திருட்டு போச்சுனா துண்டு சீட்டு எழுதி ரோட்டோர டப்பால போடணும், வருமைய ஒழிக்கணும்னா எழைகள ஒழிக்கணும், அதுக்கு அவங்களுக்கு ‘இறப்பு’னு ஒரு சன்மானத்த வழங்கணும்…இதுமாதிரியான காலனாக்கு பயனில்லாத தீர்வுகளை தான சொல்றீங்க; படத்துல பாத்து வேணும்னா கைத்தட்டுவாங்க சார்…நடைமுறைக்கு சாத்தியமாக வேண்டாமா? பிரச்சனைய காட்டுங்க சார்…தீர்வு என்னனு அவங்க முடிவு பண்ணிக்கட்டும்”, என நொந்துக்கொண்டேன்.

“இத பாருங்க.. மக்கள் என்ன பாக்கனும்னு விரும்பராங்களோ அதத்தான் நாங்க எடுக்கறோம். நாங்களும் இங்க பத்து தலைமுறைக்கு சொத்து வச்சுட்டு படம் எடுக்க வரல சார்…எங்களுக்கும் பொண்டாட்டி புள்ளங்க இருக்குல”, என தங்கள் பக்கம் உள்ள ‘நியாயத்தை’ முன் வைத்தனர்.

“தம்பி.. 8 மணி நேரம் உழைச்சிட்டு வரோம், நிம்மதியா உக்காரும் போது நாட்டுல ஏதோ ஒரு மூலைல நடக்கற சாதிச்சண்டை, தற்கொலைகள காட்டி இது நல்லதுக்கில்லை, இப்படியே போனா நாடு கதி அதோகதிதான்னு சொன்னா மனிஷன் tension ஆகமாட்டான்??ரெண்டு குத்து பாட்டு, வடிவேலு காமெடி, சென்னைல உக்காந்துக்கிட்டே foreign ல ஒரு டூர்… படம் முடிச்ச உடனே சரவண பவன்ல சாப்பாடு, அப்பறம் நிம்மதியா கட்டைய கடத்தணும்…இதுக்கு மேல வேற என்ன வேணும் தம்பி”, என ஒரு ‘common man ‘இன் இயல்பான தேவைகளை எடுத்து வைத்தார் ஒரு common man .

அதுவும் சரிதான்…8 மணிநேரம் ஏசி யிலியே அமர்ந்திருப்பதும், நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வெட்டிக்கதை அடிப்பதும், வீட்டில் இருக்கநேர்ந்தால் தவறாமல் மெகா சீரியல்கள் பார்ப்பதும், “உங்க வீட்ல இன்னிக்கி என்ன சமையல்”, “இந்த புடவை எங்க வாங்கினது”, போன்ற மிக அவசியமான கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபடுவதும்…எத்தனை மன உளைச்சலை உண்டாக்கும். இதுனாலதான் மலம் அள்ளரவனுக்கும், கொளத்து வேலை செய்யறவனுக்கும் கொடுக்கற சம்பளத்த விட office ல வேலை பாக்கறவங்களுக்கு அதிக சம்பளம் கொடுக்கறாங்களா??…இப்பத்தான சங்கதி புரியுது!!

“அப்படியே நாட்டு நடப்ப பத்தி தெரிஞ்சிக்கணும்னா newspaper இருக்கு; நியூஸ் பாக்கறோம். ஒரு பரபரப்ப உருவாக்கனும்னு சாதாரண விஷயத்த ஊதி பெருசாக்காதீங்க தம்பி”, திரும்பவும் நம் common man .

“உள்ளத உள்ளபடி சொல்றோம் சார்…நாட்டுத்தலைவர்கள் மக்களுக்கு சொல்ல ‘விரும்பும்’ கருத்துக்கள ஒரு தூதுவனா இருந்து அவங்க living room க்கே கொண்டுபோய் சேக்கறோம்”, என தங்கள் பொதுநல கோட்பாட்டை முன்வைத்தார் பத்திரிக்கையாளர் ஒருவர்.

“நாட்டுத்தலைவர்கள் சொல்றதெல்லாம் எப்பவுமே உண்மையா இருக்கறதில்லையே; எந்த பிரச்சனையையும் மூடி மறைக்கறா மாதிரி தான பேசறாங்க…உண்மை நிலைமைய மக்களுக்கு சொல்ல வேண்டியது உங்க கடமைன்னு உங்களுக்கு தோணலியா?”, என பணிவாகத் தான் கேட்டேன்.

அதற்கு,” நாட்டு நடப்பெல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்டு தான் இப்படி கேக்கறீங்களா…நித்யானந்தா அடிச்ச லூட்டிய தெள்ளத்தெளிவா மக்களுக்கு படம்புடிச்சு காட்டினோம்; அம்மா சேத்து வச்ச சொத்துக்கள அக்குஅக்கா பிரிச்சு வச்ச பெருமை எங்க சேனலையே சேரும்; தேர்தல் நேரத்துல எந்த கட்சி ஜெயிக்கும்னு வாக்கு எண்ணி முடிக்கறதுக்குள்ள 1008 analysis செஞ்சு துல்லியமா கணிக்கறோம்…இப்படி அடுக்கிகிட்டே போகலாம் சார்”, என நாட்டிற்கு மிக ‘அவசியமான’ நிகழ்வுகளை படம்பிடித்தமைக்காக சேனல் சார்பில் பெருமிதம் அடைந்தார் நம் பத்திரிக்கையாளர்.

“நாடு முழுக்க விவசாயிகள் நூத்துக்கணக்குல தற்கொலை செஞ்சுக்கராங்களே…அது பத்தி உங்க கருத்து?”, என நேராக matter க்கு வந்தேன்.

“எல்லாம் விசாரிச்சாச்சு சார்…விஞ்ஞானம் இவ்வளவு வளந்திருக்கு…ஆனா அதோட benefits அ புரிஞ்சிக்கிற படிப்பறிவு இந்த விவசாயிகளுக்கு இல்ல. எடுத்து சொன்னாலும் எங்களுக்கு இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதுன்னு நழுவீடறாங்க. அரசாங்கம் தான் என்ன செய்யும் சொல்லுங்க. தாகம் எடுத்தா தண்ணிய குடின்னு சொல்லலாம்; வாயில ஊத்தணும்னு எதிர்பாத்தா…சரிப்பட்டுவராதுங்க”, என அலுத்துக்கொண்டார் பத்திரிக்கையாளர்.

“பொத்தாம் பொதுவா பேசக்கூடாது தம்பி. மாடுகள வச்சு உளுதுகிட்டு இருந்தோம்; tractor வண்டிய பயன்படுத்த சொன்னாங்க…செஞ்சோம். பம்ப்செட் போட்டா நீர் பாசனம் சுளுவா முடியும்னு சொன்னாங்க; அதையும் ஏத்துக்கிட்டோம். வருஷக்கணக்கா நெல்லு தான் பயிரிடறோம்; நல்ல மழையும் பேஞ்சு, சரியா பாத்துக்கிட்டோம்னா மகசூலுக்கு கொறையே இல்ல. இப்ப என்னடானா நெல்லு வேணாம், பருத்தி பயிரிடுங்க, காய்கறி வகைங்கள பயிரிடுங்கனு புதுசா ஒன்னு சொல்லுதாங்க. இந்த உரத்த வாங்கு, அந்த பூச்சிக்கொல்லிய தெளின்னு புதுசு புதுசா கொண்டு வராங்க. எங்க அப்பாரு காலத்துல இருந்த மருந்துங்க எதையும் இப்ப சந்தைல பாக்கவே முடியறதில்ல. இதுல அவங்க சொல்லறத செய்யலேனா மானியம் கொடுக்க முடியாதுனு பயம் காட்டுதாங்க;

விளைச்சல் இருக்கோ இல்லியோ வாங்கின கடன் மட்டும் குட்டிபோட்டுக்கிட்டே இருக்கு…இப்படியே போச்சுனா பக்கத்துஊட்டு பரமசிவம் நிலைமைதான். இதுல ஒரு நல்ல விஷயம் என்னனா தம்பி…இவங்க கொண்டுவர்ற பூச்சிக்கொல்லிங்க பயிர் வளர உதவுதோ இல்லியோ…மனிஷன் உயிர் போக்க நல்லாவே உதவுது”, என இன்றைய தினத்தில் ஒரு விவசாயி அனுபவிக்கும் அவலங்களை விவரித்தார் ஒரு பெரியவர்.

“இந்த சினிமா காரங்க ஆட்டோ ஓட்டுதா மாரியும் காய்கறி விக்குதா மாரியும் வேஷம் கட்டுதாங்களே, எங்கள மாரியும் வேஷம் போட்டா, டவுன் சனங்களுக்கும் எங்க கஷ்டம் புரியும்.. அதபாத்துபுட்டு ஆராவது ஏதாவது செஞ்சா நல்லா இருக்கும்ல தம்பி”, என்ற பெரியவரின் வார்த்தைகள்…சுருக்கென குத்தின.

சினிமாகாரர்களுக்கும் ‘common man ‘க்கும் இடையில் இருக்கும் நீண்ட இடைவெளி புரிந்ததுடன், ஏதாவது முயற்சி எடுத்தாலும் மசாலா சேக்கெறேன்னு விவசாயி பூச்சிக்கொல்லி குடிச்சிட்டு சாகறதுக்கு முன்ன ஒரு குத்து பாட்ட வைப்பானுங்க இந்த சினிமாக்காரனுங்க. ஏன்டானா அப்பத்தான் எங்க வீட்டுல உலை கொதிக்கும், மக்கள் கூதுகலம் அடைவாங்கன்னு சொல்லுவான்.

உயிரே போனதுக்கு அப்பறம்…கூதுகலமாவது வெளக்கெண்ணையாவது…நீங்க பீப்ளி (லைவ்) மாதிரியான முயற்சி எல்லாம் எடுக்காம இருக்கறதே நல்லது…யதார்த்ததோட கொஞ்சமும் ஒட்டாத படம் எடுக்கறது தான் உங்களுக்கு சரிப்பட்டு வரும். அத கவனிங்க…வேற எந்த ஆணியயையும் புடுங்க வேணாம்!!