Posts Tagged ‘Vinavu’

மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்து வேலைக்குத் திரும்பியதிலிருந்து, ரயில் பயணம் போது, தவறாமல் கண்ணில் படும் ஒரு காட்சி, கோட் சூட் போட்டவர்கள் (பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து குடிப்பெயர்ந்தவர்கள்/அல்லது இங்கு வேலை நிமித்தமாக வந்தவர்களாக இருக்கலாம்), ரயிலில் ஏறிய உடன், பையிலிருந்து மடிக்கணினியை எடுத்து வேலை செய்ய ஆரம்பிப்பர். நினைவில் இருக்கட்டும்…இது காலை 6:01 ரயில்!!

ஆஸ்திரேலியா வரும் முன்னர், இந்தியாவில் இந்த காட்சி கண்ணில் படும்போதெல்லாம், அவ்வாறு வேலை செய்யும் நபர்கள் மேல் ஒரு தனி மதிப்பும், “இது மாதிரி நாமளும் ஒரு நாள் வரணும்”, என்ற எண்ணமும் தோன்றும்.
“பெரிய வேலைல இருக்காரு போல; என்ன கடமை உணர்வு!!”, எனக் கூட நினைத்ததுண்டு.

வேலை உயர்வு கிடைத்து, மடிக்கணினி கொடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன். பெருமையில், ‘சும்மா சும்மா’ வேலையே இல்லையெனினும், மடிக்கணினியை திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். அய்யோ, என் அம்மாவோ அப்பாவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் அறைக்கு வந்துவிட்டால், நான் போடும் சீன் ஒரு 10 மடங்காகப் பெருகும்!!
இந்தியாவில் மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா, லண்டன் சென்றிருந்த போதுகூட, அவர்கள் ஊர் ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, மடிக்கணினியில் வேலை செய்வேன். “எல்லாரும் என்ன பத்தி பெருசா நினைப்பாங்க”, என நானே யோசித்தபடி பெருமிதம் கொள்வேன்.

மடிக்கணினி ‘scene’ இல்லாத நேரத்தில், மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்வேன். விப்ரோவில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த போது, அலுவலக வளாகத்தில், ஒரு சத்திரம் (dormitory) இருக்கும். மெத்து மெத்தென படுக்கை, அபாரமான குளிர்சாதன வசதிகள் என நல்ல தூக்கத்துக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் இருக்கும்.

அதை பார்த்து நிறைய முறை, “ச என்னமா பாத்துக்கறாங்க ஊழியர்கள! பைஸாவே குடுக்காட்டிக் கூட வேலை செய்யலாம், இது மாதிரி முதலாளிக்கு”, என பெருமிதம் கொள்வேன்.

அணித்தலைவியாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்த போது, ‘six sigma’ எனப்படும் தரம் (Quality) சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி ஒன்று எடுத்தேன். அதை வெற்றிகரமாக முடித்தேன் என்ற சான்றிதழ் வாங்க ஒரு திட்டப்பணி (project) முடிக்க வேண்டும்.

யோசித்து பாருங்களேன்…என் அணிக்கு பெரும்பாலும் இரவு சுழற்சி (night shift) தான் அமையும். இரவு 9:00 மணி மாதிரி ஆரம்பிக்கும் சுழற்சி, அடுத்த நாள் 5:00 மணிக்கு முடியும். என் அணி உறுப்பினர்கள் மாதிரி, சுழற்சி முடிந்த உடன், வீட்டுக்குக் கிளம்ப முடியாது. அணித்தலைவியாக அத்தினத்துக்கு முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் சிலவற்றை முடிக்க வேண்டும். அவற்றை முடிக்க ஒரு 7:00 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு 1 மணி நேரம் பயணம் செய்து வீடு திரும்ப வேண்டும். பின்னர் காலை உணவு உண்டு, படுக்கச் சென்று, என் அணியின் அடுத்த நாள் சுழற்சி ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு 2 மணி நேரம் முன்னர் வந்தால் தான், என் தரத் திட்டப்பணிக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்!!

இங்கு தான் என் முதலாளி அமைத்து வைத்திருந்த குளுகுளு சத்திரமும், ‘வசந்த பவன்’ உணவகமும் என் உதவிக்கு வருகிறது.

“சூப்பர்…’ஊழியர்கள் நல்லா சாப்பிட்டு, தூங்கி எழுந்து வேலை செய்யட்டு’ம்னு என்ன ஒரு நல்ல எண்ணம்”, என நிறைய முறை விப்ரோவின் கோ.ப.செ வாகவே மாறி இருக்கிறேன்!!
“சொக்காய் மாத்த வேண்டாமா மா??”, எனக் கேட்பவர்களுக்கு…

வீட்டிலிருந்து ‘pick up’ செய்து ‘drop’ செய்ய, அலுவலகத்தில் கார்கள் உண்டு. ஓட்டுனர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்ததால், என் வீடு வழியாக வரும் கார், என் வீட்டிலிருந்து மாற்று உடைகளை எடுத்து வந்து விடும்! சத்திரத்தில் குளித்துவிட்டு, அடுத்த நாளுக்கு தயார்!

இரண்டு மூன்று தடவை இவ்வாறு நான் மணிக்கணக்காக என் இருக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர் அதிகாரி ஒரு முறை என்னை அழைத்து, “என்ன அனு, வீட்ல ஏதாவது பிரச்சனையா? ஆஃபீசிலியே இருக்கே?”, என வினவினார்.
அப்பொழுதும் கூட எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். “பரவாயில்ல நாம கஷ்டப்பட்டு உழைக்கறத ‘Center head’ பாத்துட்டாரு”, என!!

இப்பொழுது அதையெல்லாம் பற்றி எழுதும் போதும், யோசித்துப் பார்க்கும் போதும், “எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்”, எனத் தோன்றும்.

“நீ மாடு மாதிரி உழைக்க வேண்டும்; அதன் மூலம் உன் முதலாளிக்கு தாறுமாறாக பணம் $$ இல் குவியும். அதிலிருந்து சில 1000 ரூபாய்களை செலவு செய்து உனக்கு ‘ஆனந்தம்’ எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குகிறான்”.

“நீ செய்யும் 8 மணி நேரத்துக்குத் தான் அவன் தரும் சம்பளம்; அதற்கு வெளியே நீ வேலை சம்பந்தமாக செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு நொடியும், நீ இலவசமாக அவனுக்கு வேலை செய்கிறாய்”

திருமணத்திற்குப் பிறகு படிக்க ஆரம்பித்த வினவு தளத்தின் பதிவுகள், இவ்வூர் மக்கள் (பெரும்பாலானோர்) லாவகமாக கடைப்பிடிக்கும் ‘work-life balance’ அனைத்தும் என் பின்தங்கிய எண்ணங்களை, கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

இன்று இந்த கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு வேலை செய்யும் நபர்களை பார்க்கும் போது, “நான் அவர பத்தி பெருமையா நினைப்பேன்னு சீன் போடறாரா இல்ல நெஜமாவே குடுத்த காசுக்கு வேலை செய்யறாரா??”, எனது தோன்றுகிறது.

“எனக்கு வந்தது மூனே letters; I still remember my first letter…’, என்ற ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தின் பாடல் என் அலைப்பேசியில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, என் உளப்பகுப்பாய்வை (psycho analysis) கைவிட்டு, ரயில் ஜன்னல் வழி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன் 😉

“இருங்கப்பா ஒரு சமயத்துல ஒருத்தர் பேசுங்க…ராக்கி யாருப்பா? நீ ஆரம்பி”, என மனு வாங்கும் அதிகாரி கூச்சலை அடக்க முயன்றார்.
“எங்க குப்பத்துல இருந்து ஒரு 10 நிமிஷம் நடந்தா ஒரு பெருமாள் கோயில் இருக்குது சார்…அது வழியா எங்க வீட்டு பொம்பளை புள்ளைங்க நடந்து போகவே சங்கடப் படறாங்க. எப்ப பாரு சொக்காய் இல்லாம ஒரு நாலு அஞ்சு பேரு உலாத்திக்கிட்டே இருக்காங்க…பொம்பளை பசங்க வந்து போற எடத்துல கொஞ்சம் உடம்ப மறைச்சிகிட்டு இல்லாம!! நாங்க ஆம்பளைங்க ஒரு ரெண்டு பேரு மொதல போய், யாரும் இல்லன்னு சிக்னல் குடுக்கவேண்டியிருக்கு. இத சரி செய்ய நீங்க தான் மேல பேசணும் சார்”

தன் வாய் வெகு நேரம் திறந்திருந்ததை உணர்ந்து, சற்றே அதை அடைத்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி. “உங்க சங்கடம் புரியுது தம்பி…ஆனா அந்த அய்யர்மாருங்க வழி வழியா அப்படி தான சாமி கும்பிடறாங்க”, என குழைந்தார்.
“இது சும்மா வெட்டிப் பேச்சுங்க…நாங்க எல்லாம் கோயிலுக்கு போகணும்னா…கண்ண கட்டிகிட்டா போறது? நாங்க எல்லாம் சட்டைய கழட்டாமத் தான சாமி கும்பிடறோம்”, என உணர்ச்சி வசப்பட்டு குரலை உயர்த்தினான் ராக்கி

“சரிப்பா கோவப்படாத…என்ன செய்யலாமுன்னு பாக்கறேன்; தினேஷ் யாருப்பா”, என சமாதானம் செய்து விட்டு, அடுத்த குறையை கூறும்படி சைகை செய்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி.

தொண்டையின் கரகரப்பை சரி செய்தபடி, “இந்த அய்யர் பசங்க பேசற தமிழ், தமிழே இல்லீங்க…கேக்கவே நாராசமா இருக்கு. அவா வருவாளா, இவா போறாளா, வருவாநோனோனு தமிழ கொலை பண்றாங்க சார். எங்க வீட்டு பசங்களும், வித்யாசமா இருக்குனு அதை பேச ஆரம்பிக்கறாங்க..இத நிறுத்த ஒரு முடிவு எடுத்தே ஆகணும் சார்”, என தமிழ்ப்பற்று ததும்ப குறையை முன் வைத்தான் தினேஷ்.
“என்னப்பா இது…ஒரு முடிவோட தான் வந்திருக்கீங்கப் போல…அவங்க பேச்சு வழக்கம்பா அது. அத மாத்த சொன்னா எப்படி”?, என தலையை சொரிந்தார் மனு வாங்கும் அதிகாரி.

இது விபரீதமான விவகாரம் என தோன்றிடில், சமீபத்தில் நிகழ்ந்த இதை விட கொடுமையான சம்பவம் தான் இப்பதிவு எழுத என்னைத் தூண்டியது.
கோயம்பேடு மார்க்கெட்டில் பொருட்கள் வாங்கச் செல்லும் பார்ப்பனர்களுக்கு ஒரு அநீதி நிகழ்ந்து விட்டதாம். நெய், பண்ணீர் போன்ற நறுமணங்களை மட்டுமே நுகர்ந்த அவர்கள் மூக்குகளுக்கு கருவாடு வாடையை அறிமுகப்படுத்தி அநீதி இழைத்து விட்டதாம் அந்த மார்க்கெட்.

“எங்க மூக்குகளுக்கு நாங்க இன்சூரன்ஸ் எடுக்கல…இந்த பாழாப்போன கருவாடு நாத்தத்துனால ஏதாச்சும் ஆயிடுத்துனா…treatmentக்கு காசு நீங்க தருவேளா”, என பரிதாபமாக முகத்தை வைத்தபடி அரசிடம் முறையிட்டுள்ளனர். கருணையின் முழு வடிவான தமிழகத்தின் பார்ப்பனிய அரசும், “ரெண்டு சூமோல போங்க..மார்க்கெட்ல இருக்கற கருவாடு கடை எல்லாத்தையும் மூடுங்கடா”, என ஆணை பிறப்பித்துள்ளது.

இது பற்றி வினவு தளம் வழி தெரிய வந்தது. சாதி வெறியில் ஊறிப் போன இரண்டு ‘பெரியவா’ளின் முனகலுக்கு இவ்வளவு மதிப்பா…என நினைத்தத் தருணத்தில், “வெள்ளந்தியா இருக்கியேமா…சப்போர்ட்க்கு ஒரு பார்ப்பனிய செய்தித்தாளும், பார்ப்பனியத்தை உயிர் நாடியாக நினைக்கும் அரசாங்கமும் இருக்கும் போது, மனு நீதி தோத்துப் போகுமா??”, என வலியுறுத்தியது வினவின் இந்த பதிவு.

வினவு தளத்தை அவ்வப்போது கவனிப்பதனால், கண்ணில் பட்டது, ‘கருவாடு’ ஆவணப் படத்தின் முன்னோட்டம்.

“இதெல்லாம் ஒரு மேட்டர்னு ஆவணப்படம் பண்றாங்க….நீங்களும் அதப்பத்தி பதிவு எழுதறீங்க”, என அலுத்துக் கொள்பவர்கள், இதில் உள்ள சாதி வெறியினை மறுக்க நினைக்கின்றனர் அல்லது மறைக்கத் தவிக்கின்றனர்.
புலால் உண்பது என்பது, பார்ப்பன ஜாதியினரால் ஒரு கீழ் தனமான உணவு பழக்கமாகப் பார்க்கப் படுகிறது.
புலால் உண்பதே பார்ப்பனர் அல்லாத மக்களின் தீய செயல்களுக்கு காரணம் எனக் கூறும் அபத்தமும் சிறு வயதில் என் கண் முன் நிகழ்ந்துள்ளது. அத்தருணங்களில், “அப்ப brahmins பண்ற தப்புக்கெல்லாம் காரணம் என்ன”, என கேட்கத் தோன்றியதில்லை. கேட்டிருந்தாலும், ‘விதண்டாவாதம் பேசாத….பெரியவங்க சொல்றத கேட்டுக்கோ” என்ற விடைதான் வந்திருக்கும்; பளாரென அறையொன்று விழுந்திருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

மேலே மருதையன் கூறும் கருத்தை, நான் வேறு சில இணைய தளங்களிலும் படித்துள்ளேன். இன்று சைவ உணவு உண்பதை ஒரு பெருமையாகவும், தங்களை உயர்த்தி காட்டும் ஒரு குணாதிசயமாகவும் பார்க்கும் பார்ப்பனர்கள், அவர்களின் மூதாதையர்கள், மாமிசத்தை ரசித்து புசித்துள்ளனர் என்ற செய்தியை எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்வர் என பல முறை நான் யோசித்ததுண்டு.
இப்படி இருக்குமா???

“அடப்பாவி அப்பா…நீ சாப்பிடலன்னு, சாதி பேர சொல்லி, என்னையும் சாப்பிட விடாம பண்ணிட்டியே”

“அப்பவே தெரியும் எனக்கு….பக்கத்து வீட்ல கோழி பிரியாணி செய்யும் போதெல்லாம் என் நாக்கு ஊறும். genesல இருக்கறதுனால தான, நாக்குக்கு அந்த taste இன்னும் நினைவிருக்கு”

“போங்கடா…ரெண்டு நாள் முன்னாடி இந்த பதிவ போட்டிருக்க கூடாது??தந்தூரி சிக்கன் நேத்து buffet டேபிள்ல தாறு மாறா இருந்துச்சே “

அல்லது இப்படி இருக்குமா??

“எங்க சாதிக்கும் சைவம் சாப்பிடறதுக்கும் சம்பந்தமே இல்ல. ஒரு உயிர வருத்தி, நம்ம வயித்து பசிய தீத்துக்கறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல”

“அந்த காலத்துல விவசாயம் பெருமளவுக்கு முன்னேறல…அதுனால புலால் உண்ண வேண்டிய நெல இருந்தது”

“எனக்கு பிடிக்கல…மாமிசத்துல கெடைக்கற எல்லா சத்தும் சைவ உணவுலயும் கெடைக்குது”

மேலே பட்டியலிடப்பட்டுள்ள இரு தரப்பு விவாதங்களில் எது சிறந்தது, எது ஆபத்தானது என விவாதிப்பது வீண் வேலை.
ஏனெனில் புலால் உண்பதும் உண்ண மறுப்பதும் அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம்.
இங்கு பிரச்சனையே சைவ உணவு உண்பதை ஒரு உயர்ந்த குணமாக நினைத்துக் கொண்டு, மாமிசம் உண்பவரையோ, அவர் ஜாதியையோ ஒரு கரும் புள்ளியாகப் பார்ப்பது தான்.
இதை அறியாமை என்பதை விட, ஜாதி வெறியில் தன்னிச்சையாக ஊறிப்போன ஈண குணம் என்றே பார்க்க வேண்டும்.
இந்த ஜாதி வெறியின் வெளிப்பாடே, கருவாடு கடைகளை மூட, குரலை உயர்த்தும் ‘பொதுநலம்’

கோயம்பேடு மார்கெட்டில் கருவாடா, அழுகிப்போன காய்கறிகளா…எது அதிகமான துர்நாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்ற விவாதம், வணிகம் தடைப்பட்ட கடைக்காரரின் புலம்பல். பார்ப்பனிய கோட்பாடுகள் ஊடுருவி இருக்கும் அரசுக்கு இந்த புலம்பல், செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு.

“பார்ப்பனனாய் பிறந்திட நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா” என உச்சாணிக் கொம்பில் அமர்ந்திருக்கும் அம்பிகளுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்,

“உங்களுக்கு புரியும் விதத்தில் சொல்ல வேண்டுமெனில், உங்களின் வத்தல்குழம்பு மாதிரி தான் பார்ப்பனர் அல்லாதவர்கள் விரும்பி உண்ணும் கருவாடும். பாலும், செழிதேனும், பாகும் உண்ட பின் வயிற்றில் சிறிது இடம் இருந்தால் நீங்கள் வத்தல் குழம்பு பக்கம் திரும்புவீர்கள்; ஆனால் கருவாடும் பழைய சோறும் மட்டுமே நிறைய பேருக்கு தினசரி உணவாய் இருப்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

வாயில்லா ஜீவன்களின் அழிவிற்கு முதலைக் கண்ணீர் விடும் நீங்கள், விலைவாசி கொடுமையால் ஒரு வேளை சோறு கூட கிடைக்காமல் தவிக்கும் மனிதனின் அழிவிற்கு என்ன தீர்வு வைத்துள்ளீர்கள்?

“தலைவலியும் காய்ச்சலும் தனக்கு வந்தாத் தான் தெரியும்”! அதன் படி, சமூகத்தின் கீழ் தட்டில் உள்ளவனின் பிரச்சனைகளை அவன் கோணத்தில் இருந்து வாழ்க்கையை பார்க்கும் போதுதான் உங்களுக்குப் புரியும். அதைப் புரிந்துக் கொண்டிருந்தால், ‘பச்ச கொழந்த பொம்மைக்கு அடம் புடிக்கிறா மாதிரி’ வீண் சுதந்திரப் பறிப்பில் இறங்க மாட்டீர்கள். புரிந்துக் கொள்ளும் வரையில்,

“கங்கா ஸ்னானம் செஞ்சுட்டு பெருமாள சேவிச்சுக்கோங்கோ…லோகத்துல நடக்கற அநீதி எல்லாத்தையும் அவன் பாத்துக்கட்டும். இன்னிக்கி பிரசாதம் திருக்கண்ணமுது தரா பாருங்கோ….சீக்கிரம் போங்கோ, அப்பறம் தீந்துட போறது”