Posts Tagged ‘women oppression’

வெளிவந்து பல வாரங்கள் ஆன போதிலும், இதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியே ஆக வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.
இந்த பீடிகை 36 வயதினிலே படத்தில் இடம் பெறும் ‘வாடி ராசாத்தி’ பாடலுக்குத்தான்.

படத்தின் பாடல்கள் வெளிவந்த போதே, என் மனத்தைக் கவர்ந்த பாடல் இது. சிறிய பாடல் என்ற போதிலும், பளிச்சென தென்பட்டு, கேட்பவரை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும் வரிகள் இவை…

“தங்கமுனு ஊரு உன்ன மேல தூக்கி வைக்கும்
டிண்டுகல்லு பூட்டு மாட்டி பூட்டி வைக்கும்”

“பொட்ட புள்ள போக உலகம் பாத போட்டு வைக்கும்
முட்டு சந்து பாத்து அந்த ரோடு போய் நிக்கும்
படம் காட்டும் ஏமாத்தி; கலங்காத ராசாத்தி”

இந்த வரிகள் கேட்கும் போதெல்லாம், கண் முன் வந்து நிற்பவை என் கல்லூரி நாட்களும், வேலை செய்ய தொடங்கிய நாட்களும் தான்.
சிறிது நன்றாகவே படிப்பேன்; நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுப்பேன். மதிப்பெண் பட்டியலை வீட்டில் காட்டிய போதெல்லாம், பாராட்டுகளை தொடர்ந்து, பெரும்பாலான நேரம் இடம் பெரும் ஒரு வசனம், “எவ்வளவு பெருமையா இருக்கு தெரியுமா அனு. கல்யாணம் கட்டி குடுக்கும் போது, பொண்ண நல்லா வளத்தோம்னு ஊரே மெச்சிக்கும். படிப்புல காட்டற இதே ஆர்வத்த, போற வீட்லயும் காட்டி, நல்ல பேர் வாங்கணும்”. இது என் அம்மா மட்டும் அல்லாது, அந்த தருணத்தில் உடன் இருக்கும் பெரியம்மாக்களும், மற்ற பெண் உறவினர்களும்.
“இது மாதிரியே மார்க் எடுத்து மேலும் மேலும் படிச்சு, உனக்கு பிடிச்ச வேலைல உக்காரணும்”, என்ற வசனத்தை அன்று எதிர்பார்த்தேனா தெரியவில்லை…அனால் இன்று யோசிக்கும் போது , ஏன் ஒருவர் கூட அதை சொல்லவில்லை என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
இப்படி பெண்ணடிமைத்தனத்தை தவறாமல் புகட்டிய, புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘அனுபவம்’ நிறைந்த பாட்டிகளும், அம்மாக்களும் நிறைந்திருக்கும் சமூகத்தில், மூதாட்டிகள் சேர்ந்து,
“ஊரே யாருன்னு கேட்டா, உன் பேர மைக்கு செட்டு போட்டு உறுமி காட்டு”, எனப் பாடுவது, ஒரு மருமலர்ச்சியாகவே எனக்கு தோணிற்று.
“ஆமாம்ல…ரொம்ப கேவலமான சிந்தனைகளோட நாங்க எங்க வாழ்க்கைய கழிச்சிட்டோம். இனியாவது யாரும் எங்கள மாதிரி கெணத்து தவளையா இருக்காதீங்க”, என இந்த தலைமுறை பெண்களுக்கு சென்ற தலைமுறையினர் கூறுவது போல் இப்பாடல் அமைந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஓரிரு முறை அவ்வரிகள் ஒலிக்கும் போது, என் கண்கள் கலங்கியது மறுக்க/மறைக்க முடியாத உண்மை.

36 vayathinile

என்னை பெரிதாக மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அடுத்த விஷயம், இப்படத்தின் பாடலாசிரியர். விவேக் என்ற ஒரு புதிய கலைஞர். முதலில் கேட்ட போது, தாமரையின் கைவண்ணமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். இப்பொழுதுதான், ஓரிரு வாரங்கள் முன்னர் விவேக்கின் வரிகள் என தெரிந்தது.
பெண்ணியம் பேச ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே, “பெண்ணடிமைத்தனத்தை அகற்ற, ஆண்களின் பங்களிப்பு மிக அவசியம்”, என்ற எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது. “புத்திசாலி பொண்டாட்டியா…ஆள விடுப்பா“, “பெண்ணியம் எல்லாம் பொம்பளைங்க பிரச்சனை பாஸ்“, “புருஷலட்சணமா…Bullshit” போன்ற பதிவுகள் கூட அவ்வெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே.
அதனாலேயே பெண்ணியம் அல்லது பெண் விடுதலை பற்றி பாடல் வரிகள் எழுதும் பாடலாசிரியர்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.
இந்த பாடலில், ‘பெண்ணே விழித்திடு’, ‘முன்னேறிச்செல்’ என்ற வரிகளை, சமூகத்தின் ஏமாற்று வேலையை முன்வைத்து அழுத்தமாக கூறியது…அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் இருந்தது.

இந்த இரு அம்சங்களை பாராட்டும் அதே நேரத்தில், இந்த பாடல், பட்டி தொட்டிகளில் ஒலிக்க வைத்த சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், இப்பாடல் இடம் பெற 36 வயதினிலே என்ற ஒரு அழகிய படத்தை இயக்கிய ரோஷன் ஆண்ட்ரூஸையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

இப்பாடலும், படமும் குறுஞ்சி மலர் போல் இல்லாது, இன்னும் பல பெண் எழுச்சி திரைப்படங்களுக்கு அடிக்கல் நட்டால், பெருமகிழ்ச்சி அடையும் கூட்டத்தில், நானும் நிச்சயமாய் இருப்பேன்.

இந்த ஒளிப்பதிவில் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிப்பவர் ஆஸ்திரேலியாவின் பிரதமர் டோனி ஆபட்ட் (Tony Abbott). தொலைப்பேசியின் அந்த பக்கம் இருப்பது, டோனி பதவிக்கு வர வோட்டு போட்ட ‘common man’. புலம்பல் மிகக் காரசாரமாக இருந்தாலும், சாராம்சம் இதுதான்….”டோனி நீ சரியான வெத்து வேட்டு . நீ போற போக்க பாத்தா, கட்டாயம் லாட்ஜ் சாவிய பில் ஷார்டென் கிட்ட குடுக்க போற…அதுவும் ரொம்ப சீக்கிரமே”. இங்கு ‘லாட்ஜ்’ என்பது, பிரதமருக்கு, அரசு வழங்கும் இல்லம்/இருப்பிடம். நம் ஊரின் ஆளுநர் மாளிகை, லண்டனில் உள்ள ’10 டௌனிங் ஸ்ட்ரீட்’ மாதிரி. பில் ஷார்டென் என்பவர் ஆஸ்திரேலிய  அரசியலில் எதிர் கட்சித் தலைவர்.

இங்குள்ள பேச்சுரிமையையும், கருத்து சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ந்து பார்க்கும் அதே சமயத்தில், இந்தியாவில் பெருமையாய் பேசப்படும் ஜனநாயகம், பேச்சுரிமைக்கெல்லாம்  என்ன பொருள் என கேட்கத் தோன்றுகிறது.

ஒரு மதத்திற்கு எதிராகவோ, ஒரு அரசியல் தலைவருக்கு எதிராகவோ, ஒரு சராசரி மனிதன் குரல் எழுப்பும் போது, அவன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இன்னல்கள், “என்னடா இது, சர்வாதிகாரம் நிலவுதா இந்த நாட்டுல”, எனக் கேட்கத் தூண்டுகிறது.

வட கொரியாவிலாவது ஒரு சர்வாதிகாரியெனில், இந்தியாவில் ‘தடியெடுத்தவன் எல்லாம் தண்டல்காரன்’ போல், சர்வாதிகாரி ஆகும் உரிமை மட்டும் எவன் வேண்டுமெனினும்…தாரளமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

“உன்னைவிட ஜாதியில் தாழ்ந்தவன், பணத்திலோ, பதவியிலோ உன்னை விட உயர்ந்து விட்டால், அவனை தீர்த்துக் கட்டக் கூட உனக்கு உரிமை உண்டு”

“உன் மனைவி உன்னை எதிர்த்து பேச வாய்த்திறந்தால், பளாரென அறையவோ, தாறுமாறாக அவளை அடிக்கவோ உனக்கு உரிமை உண்டு”

“உனக்கு பிரியமான நடிகனை, கிண்டல் செய்யும் எவனையும்….வார்த்தைகளால் சாவடிக்கும் உரிமை உனக்கு உண்டு”

“ஒரு உறுப்படியான காரணம் இல்லாத போதும், சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்தவனா அவன்…அவன் இனப் பெயரைக் காரணம் காட்டியே, ஊரைத் திரட்டி, அவன் இனத்தை அழிக்க உனக்கு உரிமை உண்டு”

“இந்த காட்டுமிராண்டி செயல்கள் அனைத்தையும், உன் பணபலம், செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி நியாப்படுத்தவும் உனக்கு உரிமை உண்டு”

இத்தனை ‘உரிமைகள்’ கொட்டிக் கிடக்கும் இந்த நாட்டில், இவை எதையும் தட்டிக் கேட்கும் பேச்சுரிமை மட்டும், சாதரணமாக கிடைப்பதில்லை.

“அநீதிய தட்டிகேப்பேன்…உன்னால முடிஞ்சத செய்”, என அருந்ததி ராய் மாதிரியோ வினவு பத்திரிகை போலவோ, ஒரு திடமான கொள்கைக் கொண்டிருந்தால், சாத்தியமாக வாய்ப்புகள்  உண்டு.

“எல்லாம் நம்ம தலையெழுத்து”, நல்ல வேளை நாம பொழைச்சோம்”, என இருக்கும் வரையில், தங்கள் ‘உரிமைகளை’ கொண்டாடும் மத வெறியர்களும், ஆணாதிக்க ஓநாய்களும் கொண்டாடிய வண்ணமே இருப்பர் .

அப்படி  வீணர்களின் உரிமை கொண்டாடும் செயல் உங்களுக்கு தீங்கு விளைவித்தால், “அய்யோ இதுக்கு கொரல்  குடுக்க யாரும் வர மாட்டாங்களா”, என புலம்புவது பயனற்றது.

இன்னொருவர் பிரச்னைக்கு நீங்கள் குரல் கொடுக்காத போது, உங்கள் பிரச்சனைக்கு மற்றவரின் வரவை எதிர்பார்ப்பது கொஞ்சம் ‘இடிக்குதே’!!

“புது ஆளுக்கு வோட்டு போட்டிருக்கோம்…அவன் பாத்துப்பான்”, என மீண்டும் இன்னொருவரிடம் தீர்வை நிர்ணயிக்கும் உரிமையை கொடுப்பது….எந்த வித சுமூக முடிவிற்கும் வழி வகுக்காது.

உரிமைகளை இனிதே கொண்டாட, அது மறுக்கப் படும் போது , குரல் எழுப்பி எதிர்ப்பு பதிவு செய்வது ஜனநாயகத்தில் ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமை. ஆனால் நம் ஊரில் மட்டும் அது ஒரு தேவையற்ற செயலாகவே பார்க்கப் படுகிறது.

அவ்வாறு குரல் எழுப்புவர்களும், “வேலை வெட்டி இல்லாம திரிஞ்சுகிட்டு இருக்குதுங்க”, என்ற ஏசல்களுக்கு ஆளாக வேண்டி இருக்கிறது.

“என்ன மா பேசற…அதுக்காக மோடி இல்ல வேற மினிஸ்டர் interview  நடக்கும் போது , மல்லுகட்ட சொல்லறியா?”, எனக்கேட்பவர்கள், மீண்டும் பதிவின் துவக்கத்தில் உள்ள ஒளிப்பதிவை பார்த்தால் நன்று. அதில் கேள்வி எழுப்புவர்..உங்களைப் போன்றே ஒரு சாதாரண குடிமகன் தான்.

“பாக்கறதுக்கு நல்லாத் தான் இருக்கு…அதுக்காக மோடி கிட்ட எல்லாம்…”, என குழைபவர்களுக்கு,

modi's suit

நீங்கள் போட்ட வோட்டினால் ஒரு பதவிக்கு வந்து, உங்கள் வரிப்பணத்தில், முழுக்க முழுக்க தன் பெயர் பதித்த ஒரு சட்டையை போட்டு மினிக்கிக் கொள்ளும் ஒரு ‘அரசாங்க வேலைக்காரன்’, உங்கள் கேள்விகளுக்கு பதில் கூற எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது ஜனநாயகத்தை அவமதிக்கும் செயல் இல்லை என்பீர்களா?

குடியரசு தினங்கள், சுதந்திர தினங்கள் போது  மட்டும், “உலகிலேயே மிகப் பெரிய ஜனநாயகம்”, என மார்தட்டிக் கொள்வதில் பயனில்லை, அதை நாட்டில் நடக்கும் ஒவ்வொரு செயலிலும் நிலைநாட்ட வேண்டும்”, என்பதை தன்னல பேர்வழிகளுக்கு உங்களின் செயலால் புரிய வைய்யுங்கள் .

உங்களுக்கு கொஞ்சம் பதட்டமாக உள்ளதா…புரிகிறது. ‘மக்களின் குரல்’ என பெருமையாய் விளம்பரம் செய்யும் ஊடங்கங்களை உங்களின் குரலை மதித்து, அதற்கு தேவையான வேளைகளில் ஈடுபடச் சொல்லுங்கள்.

“இல்லமா….யோசிச்சு பாத்தோம்; இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது. எதித்து கேள்வி கேட்டா தேவை இல்லாத பிரச்சனை வரும்”, என தலைவிதியை துணைக்கு அழைக்கப் போகிறவர்களுக்கு, “ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லங்க….நீங்க எதுவும் எத்தனிக்காத வரைக்கும், பதிவோட ஆரம்பத்துல இருக்கற ஒளிப்பதிவுல என்னிக்கும் ஒரு மோடியோ, விஜயகாந்த்தோ, ஜெயலலிதாவோ இருக்க மாட்டாங்க. அதெல்லாம் மேற்குல மட்டுமே நடக்கற ஒரு விஷயமா இருக்கும்”.

தாலியின் பெருமைகளை தமிழ் மெகா சீரியல்கள் அக்கு அக்காய் பிரித்து வைக்கும் போதெல்லாம் அது பற்றிய என கருத்துக்களை எழுத தோன்றிய போதும், சமீபத்தில் மேற்கொண்ட இந்திய பயணம் அந்த நோக்கத்தை இன்னும் திறன் பட செய்தது.

பெரிதாய் ஆர்வம் இல்லாத காரணமா இல்லை என் சோம்பேரித்தனமா தெரியாது, ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக் கொள்வதிலோ, தங்க நகைகள் அணிவதிலோ பெரிதாக விருப்பம் இருந்ததில்லை. அப்படியே ஒரு திருமணத்திற்கு அல்லது உறவினர் வீட்டிற்கோ செல்லும் போது தங்க நகை அணிவது கட்டாயம் ஆனதெனில், இருப்பதிலேயே மெலிசான ஒரு சங்கிலி அணியவே விரும்பியதுண்டு.

திருமண பேச்சு அடிபட ஆரம்பித்த போதெல்லாம், அந்த படபடப்பு, மகிழ்ச்சி அனைத்தும் இருந்த போதிலும், அந்த தடியான தாலி கொடி கழுத்தில் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டுமா என்ற ஒரு கடுப்பு நிச்சயம் இருந்தது; ஏதாவது பேசி ஒரு மெலிசான தாலிக்கு சீக்கிரம் மாறி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

அனால் மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி இருந்த காலத்தில் கூட அந்த தாலியில் என் கணவனின் உயிர் ஊசல் ஆடுகிறது என நினைத்ததில்லை. என்னை ‘தொட்டு தாலி கட்டியவருக்கும்’ தாலி போன்ற சடங்குகளில் நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினால், திருமணம் முடிந்த ஒரு வாரத்தில் அந்த தாலிக் கொடியை கழற்றினேன்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பித்த போது, பெரியாரின் பெண் விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்ற பேரில் ஒரு பெண்ணுக்கு 1008 அடக்குமுறைகளை இந்த சமூகம் செவ்வனே அமைத்திருந்தது புரிந்தது.

பல முறை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அடைந்துள்ள மாபெரும் வெற்றியை நினைத்து வியந்தது உண்டு.
அந்நேரங்களில் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவது இந்த கதை (யாரும் சொல்லிகேட்டதா இல்லை படித்ததா அல்லது மூக்கணாங்கயிறு என யாரோ போட்ட கோட்டில் நான் போட்ட ரோடா என நினைவில்லை!!!)
மாட்டு வண்டி தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, வண்டி ஓட்டுபவர் மாட்டிற்கு மூக்காணங்கயிறு அணிவிக்கிறார்; தினந்தோறும் காலையில் இவ்வேலை நிகழ்கிறது. அவர் அதை ஒரு நாள் அணிவிக்க மறக்கும் போது, மாடு அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறது; இப்படி அவர் தொடர்ந்து மறப்பதால், அந்த மாடும் இனி இதை கழற்ற வேண்டாம் என தன் மூக்கிலேயே மாட்டிக்கொள்கிறது. சிறிது நாட்களில் தன் வேகத்தின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மறைகிறது; அந்த மூக்கணாங்கயிறும் அதை லாவகமாக அசைக்கும் வண்டி ஓட்டுனரும் தான் தன்னை நல் வழி நடத்துகின்றனர் என நம்ப ஆரம்பிக்கிறது.
சில சமயங்களில், வேகமாக செல்லவோ அல்லது வேறு விஷயங்கள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை வெளிப்படுத்தவோ, ஓட்டுனர், சாட்டையினால் அடித்தால், அதையும் பொறுத்துக்கொள்ள தன்னை தயார் செய்து கொள்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள், மாட்டு பொங்கல், சில சமயங்களில் சும்மாவேனும் ஓட்டுனர் ஜொலிக்கும் ரிப்பன்களையும் மணிகளையும் மாட்டும் போது, “பரவாயில்லையே என்னமா கவனிச்சுக்கறாரு”, என பெருமிதம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது.

மூக்கணாங்கயிறுக்கு பதில், ஒரு பெண்ணை அடக்க தாலியை பயன்படுத்துவோம் என முடிவு செய்து, “அய்யோ இவளால வாய் பேச முடியுமே, கொஞ்சம் சிந்திச்சு ஏதாவது கேட்டுட்டா”, என பதறுகிறது ஆண் ஆதிக்க சமூகம்.
ஒரு படி மேலே சென்று, “ஒரு பெண்ணுக்கு அழகு…அச்சம் மடம் நாணம்”, “அடக்கமா இருந்தா அந்த பொண்ண எல்லாரும் கைக்கூப்பி வணங்குவாங்க”, மாதிரியான கோட்பாடுகளை பரப்புகிறது. அதிலிருந்து சிறிது விலகும் பெண்ணை, தூற்றி, ‘பெண் குலத்திற்கே ஒரு இழுக்கு’ என அவளுக்கு பட்டம் கட்டுகிறது. அவளை ‘ஒரு குடும்பப் பெண் எப்படி இருக்கக்கூடாது’ என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாய் வருங்கால சந்ததியருக்கு போதிக்கிறது.
முளையிலேயே கிள்ளி விட்டதனால், அந்த குழந்தையே மாற்றுக் கருத்துக்களை தெரிந்து கொள்ளும் வரை, சமூகமும் அதன் வழி நடக்கும் பெற்றோரும் வாழ்வியல் கற்பிக்கும் ஆசான், அவர்கள் வகுத்த கோட்பாடுகளே வேதவாக்கு!!

இந்த தெளிவு கிடைத்த பிறகு, அந்த தாலி கயிறும் அது சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகளும் பெண்மைக்கு ஒரு இழுக்காக மட்டுமே எனக்கு தெரிகிறது. அதனால் இம்முறை இந்தியா செல்ல தயாரான போதும், அந்த தாலி கயிறுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

‘எதுக்கும் இருக்கட்டும்’ என கைப்பையில் திருமண சான்றிதழை வைத்துக்கொண்டேன் (ஆண் ஆதிக்க அறிவிலி பேய்கள் பிரச்னை செய்தால், பெண் விடுதலை பற்றி பாடம் எடுக்க விரும்பவில்லை)

இந்தியாவில் நான் பார்த்த திருமணமான பெண்கள் நவ நாகரீக உடையோ அல்லது புடவையோ…எது அணிந்திருந்த போதும், கழுத்தில் அந்த தாலி மட்டும் கட்டாயம் தொங்கியது.
நன்கு படித்து நல்ல வேலையில் இருந்த பெண்களும், உறவினர் குழுக்களில், ஒரு பெருமையுடன் தாலிக்கொடியினை வெளியே எடுத்த படி அதற்கு கும்குமம் வைப்பதை கண்டேன்.
ஆண்களும் “அது பொம்பளைங்க பிரச்சனை; என் தலைய போட்டு உருட்டாம இருந்தா போதும்”, என நினைப்பார்களோ என்னவோ, அந்த தாலி கயிறுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் தான் இருந்தனர். இந்த இடத்தில், “இல்லையே நானே விரும்பித் தான் அத போட்டுக்கறேன்; அந்த தாலி என்ன ஒரு முழு பொண்ணா ஆக்குது”, என பெருமிதம் அடையும் வேறு கிரகத்து பெண்கள் பற்றி எனக்கு பெரிதாக கருத்து இல்லை.

யோசித்து பார்த்தேன்…ஒரு பெண்ணை அடிமைப் படுத்த மட்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற மூக்கானங்கயிற்றின் பயன் தான் என்ன…யோசனையின் விளைவு இனி…

குறிப்பு: பின்வரும் வரிகளில், ‘வேலி’ என்ற சொல், ‘செல்வம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘சப்பக்கட்டு’, ‘அடக்குமுறை’ என பல பொருள் பட்டு வரும். விருப்பத்திற்கு ஏற்ப பொருள் எடுத்துக் கொள்வது வாசகர் விருப்பம்.

தாலி

“லாக்கர்களில் வளையல்களும், அட்டிகைகளும் பதுங்கிக் கிடக்க,
பளபள வென கழுத்தில் மின்னும்போது, கொள்ளை அடிப்பவருக்கு வேலி.

குழந்தைகளின் கல்வி, சொந்த வீடு என சிறுக சிறுக காசை சேர்த்து வைப்பவருக்கு, ‘கடுகு அளவு தங்கம் இன்னிக்கி வாங்கினா, கடல் அளவுக்கு பெருகும்” என அட்சைய திரிதியை என்ற நன்னாளை அறிமுகப்படுத்தியே முதலாளிகளுக்கு வேலி

“அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலி…நம் உயிர் பத்திரமாக படுத்து தூங்கும் தூளி”, என
100% நம்பிக்கை உடைய அவதாரபுருஷர்களுக்கு வேலி

“வெள்ளை காகம் குட்டிப்போட்டது, தாலிக்கு ஆபத்தாக முடியும்;
பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும்”, என குறிசொல்லி, மனைவியரின்
‘அறியாமை கண்களை’ திறந்து வைக்கும் ஜோதிட சிரோன்மணிகளுக்கு வேலி

“என்னதான் ஜீன்ஸ், குர்தா எல்லாம் போட்டாலும், வழி வழியா வரும்
கலாச்சாரத்த கைவிட முடியுமா?? தடியா ஒரு மாடல் கொடி ஒன்னு , மெலிசா செயின் மாதிரி இன்னொன்னு”
என பாரம்பரியத்தை தூக்கி நிறுத்தும் மங்கையரின் ‘நற்சேவை’யில்
நேரத்தை முதலீடு செய்யும் பொன்கொல்லர்களுக்கு வேலி

“அவ கழுத்துல தாலி போடறது என் ஜோலி…அத பாத்துட்டும் அவள சைட் அடிக்கறவன்
ஆவான் காலி”, என நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் தொடநடுங்கி கணவர்களுக்கு வேலி

“அவ முகத்துல முழிச்சாலே பாவம்; வீட்ல ஒரு ஓரமா உக்கார வேண்டியது தான”, என விஷம் கக்கி,
மனிதத் தோலில் உலாவும் பீதிண்ணி நாய்கள், கைம்பெண்களுக்கு போடும் வேலி

“கும்குமம் மஞ்சள அந்த தாலி மேல வைக்கும் போது, அவர் தலை மேல
எம்பெருமான் நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் வைப்பாரு”, என அனுபவசாலிகளின்
அருள்வாக்கை கேட்டு தலையாட்டும் மனைவியருக்கு வேலி

“தாலி நான் போடமாட்டேன்…என் புருஷன் போடலியே”னு அளக்கரா…எல்லாம் திமிரு”,
என உருப்படியான வேலை எதுவும் இல்லாது ஊர் வம்பு
பேசும் துருப்பிடித்த மூளைக்காரர்களுக்கு வேலி

இப்படி அந்த தாலிக்கொடியுடன் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் ஒரு ‘நன்மை’ இருக்கும் போது, அந்த சங்கிலி ஒரு திருமணமான, அதிலும் பெண் கழுத்தில் மட்டும் தான் தொங்க வேண்டும் என்பது ஒரு நெருடல். இன்னும் சிறிது யோசித்து பார்த்தால், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எந்த நன்மையும் அந்த பெண்ணிற்கு காலனாவிற்கு பயன்படாது; பின்னர் ஒரு விலங்காய் மட்டும் விளங்கும் அந்த தாலி கொடியை, உயிரைப் போல் பாதுகாக்கும் பெண்களின் வினோத மனப்பான்மை இன்னொரு பெரிய நெருடல்.

அடுத்த முறை, “என்னடி …உன் பொண்ணு பரட்டை தலையோட அங்க பசங்க கூட விளையாடிகிட்டு இருக்கா. விளக்கு வைக்கற நேரம், நல்லா ரெட்டை ஜடை பின்னி போட்டு, பூ வச்சு அழகு பாப்பியா…”, என அடுத்த வீட்டு ‘நலன் விரும்பி அறிவுரை வழங்கினால்,
“ஜடை பின்னி பூவச்சு வீட்டுல மொடங்கி கெடக்கனும்னா, ஒரு பொம்மைய வாங்கி இருப்பனே ஆன்ட்டி. கொழந்தை எல்லாம் எதுக்கு. அவளுக்கும் பெருசா அது பிடிக்கல…என் ஆசை, ஊர் ஆசைக்காக எல்லாம் அந்த கொழந்தைய படுத்த விரும்பல”, என யதார்த்தமாய் விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “இத பாருமா….பொண்ணு பெரியவளாயிட்டா, கொஞ்சம் வெக்கம், அடக்கத்த எல்லாம் சொல்லி குடு. தாந்தோனியா திரிஞ்சுகிட்டு இருந்தா…கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறது குதிரை கொம்பாயிடும்…தெரிஞ்சுக்க”, என பக்கத்து வீட்டு மூதாட்டி காதில் ஓதினால்,
“என்ன பாட்டி….பல்லு மொளைக்கற மாரி …இதுவும் அவ ஒடம்புல நடந்திருக்கற புது விஷயம். “அது நடந்தாச்சு….இனி இப்படி இருக்கணும், அப்படி இருக்கணும்”னு சொல்லி அவள கொழப்ப விரும்பல”, என சாதரணமாய் பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன சார், இத்தனை மார்க் வாங்கி இருக்கு பொண்ணு…ஒரு Arts collegeல போய் சேத்து விட்டிருக்கீங்க “, என ஏளனமாய் வேலையில் நண்பர் ஒருவர் குரல் எழுப்பினால்,
“சார்…அவ future, அவளுக்கு என்ன படிக்கணும்னு தோணுதோ படிக்கட்டும்; மார்க் எடுத்திருக்கானு..இன்ஜினியரிங் படி னு compel பண்ண எங்களுக்கு விருப்பம் இல்ல. அவளே விரும்பி செலக்ட் பண்ணும் போது , விரும்பி படிப்பா பாருங்க”, என புன்னகை ததும்ப விடையளியுங்கள்..

அடுத்த முறை, “அடக்கம்னா கிலோ எவ்வளவு வெலைனு கேப்பா போல உன் பொண்ணு…சரியான ராங்கினு நினைக்க போறாங்க. பொண்ணு கேட்டு ஒருத்தன்கூட தலை வச்சு படுக்க மாட்டான், என ஒரு ‘பெருசு’ வீராவேசமாக சபித்தால்,
“எங்க பொண்ண இப்படித்தான் வளத்திருக்கோம். அவளுக்கும் இப்படி இருக்கத்தான் பிடிச்சிருக்கு; அப்ப…அது மாதிரியான பொண்ண விரும்பறவன் தான அவளுக்கு suit ஆகும். அத விட்டுட்டு…”உன்னை மாத்திக்கோ மா…அப்ப தான் உனக்கு கல்யாணம் ஆகும்”னு எல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கறது…வீண் பேச்சா தோணுது. அப்படியே அவள பிடிச்சு போய் ஒருத்தன் வந்தா கூட…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கான்னு பாக்கறது தான மொறை “, என எளிமையாக விளக்குங்கள்.

அடுத்த முறை, “பையன் வேற ஜாதி போல…நேத்து shopping mallல பாத்தேன்…ஊர் என்ன பேசும் சசி”, என வருத்தத்துடன் ஊர்வம்பு பேச உம் தோழி எத்தனிக்கையில்,
“புரியல கவி…அவளுக்கு புடிச்சிருக்கு. அதுதான முக்கியம். ஒரு responsible parentஆ, 24 வருஷம் அவ கூட இருந்ததுனால, அவளுக்கு ஏத்தவனா னு வேணும்னா பாக்கலாம். அதுல கூட என் judgement எவ்வளவு சரியா இருக்கும்னு தெரியல. Above all she is an Adult. இவ்வளவு வருஷம் கெடைச்ச school education, உலக அறிவ வச்சு முடிவு எடுக்க வேண்டியது அவ பொறுப்பு. ‘அனுபவசாலிங்க’ னு சொல்லிக்கிட்டு, எங்க ஆசைய அவ மேல திணிக்க விரும்பல கவி”, என சட்டென விடையளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “ஒரு நாள் கெழமை அதுவுமா..ரெண்டு நகை நட்டு போட்டு, பொடவை தாவணி ஏதாவது கட்டிக்க கூடாது. ‘என்ன வளத்திருக்கா ஆத்தாகாரி ‘ னு ஒன்னைதான் பேசுவாங்க”, என உங்கள் நாத்தனார் தூற்றினால்,
“பொடவை, நகை எல்லாம் போட்டுக்கறது பாத்துட்டு, “சரி நம்ம வீட்டுக்கு ஏத்த பொண்ணு”, “நல்ல அடங்கி ஒடுங்கி இருப்பா”,னு முடிவு பண்ணுவாங்க வைங்க…அது மாதிரி ஒரு வேஷம் என் பொண்ணுக்கு தேவையே இல்லங்க. வீட்டு நெலமைய புரிஞ்சிகிட்டு தனக்கு புடிச்ச சுதந்திரமான வாழ்க்கைய வாழறா…கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறமும் அதுதான் continue ஆகணும்னு நாங்க விரும்பறோம்”, என பட்டென பதிலளியுங்கள்.

அடுத்த முறை, “என்ன பாஸ்…ஊர் கெட்டு போயிருக்கு…பொண்ண public transportல எல்லாம் போக சொல்லாதீங்க. ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆச்சுனா”, என நல்லெண்ணத்தில் அடுத்த வீட்டு uncle அட்வைஸ் வழங்கினால்,
“என்ன சொல்றீங்க சார்….பஸ் ல மட்டும் தான் இந்த கொடுமை எல்லாம் நடக்குதா…நாளைக்கே அவ பைக்ல போறான்னு வைங்க..ஒரு அசம்பாவிதமும் நடக்காதுன்னு என்ன நிச்சயம்? பொண்ண தைரியமா வளத்திருக்கோம். ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா பயந்து நிக்க மாட்டா…ஊர கூட்டி கூச்சல் போடுவா அப்படியே பிரச்சனை பெருசா போனா கூட….போலீஸ் கிட்ட போறதுக்கோ, கோர்ட்க்கு போறதுக்கோ பயப்பட மாட்டா”, என ‘straight forward’ஆக பதிலளியுங்கள்.

டெல்லி சம்பவம் முடிந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆக உள்ளது. குற்றவாளிகளுக்கு தூக்கு, ஆயுள் தண்டனை, இரவு வேளையில் பெண்களுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்பு போன்ற பல கோரிக்கைகள் முன் வைக்கபட்டாலும், ‘root cause’ எனப்படும் ‘அடிப்படை காரணத்தை தீர்க்காமல், அரசு முன் வைக்கும் எந்த தீர்வும், ஒரு நிரந்தர தீர்வாகப் போவதில்லை.
‘பொத்தி பொத்தி வளர்ப்பது’, ‘அடக்க ஒடுக்கமாய் வளர்ப்பது’ போன்ற பழைய பஞ்சாங்கத்தின் படி பெண்களை வளர்க்கும் போது, வெளி உலகில் தலை நிமிர்ந்து நடக்கும் அந்த துணிச்சல் முடங்கியே கிடக்கிறது. வேலை இடத்திலோ, அல்லது பொது இடங்களிலோ பிரச்னையை எதிர்கொள்ள துணிவில்லாமல், சூழ்நிலை கைதியாக மாறுகின்றனர். சிறு வயதிலிருந்தே, சுயமாய் யோசிக்கும் திறனையும், தவறென தோன்றும் செயல்களை தட்டி கேட்கவும் அவளுக்கு சொல்லித் தரும் போது , முதிர் பருவத்தில் (adulthood), தனக்கு சரி என படும் முடிவுகளை எடுப்பாள். அதற்கு பதில், ‘சமூகம் விடுத்த ‘நல்வழியில்’ அவளை வளர்ப்போம்…நல்ல தாய், தந்தை என பட்டம் வாங்குவோம்’, என உம் சுயநலத்திற்கு உங்கள் மகள் அடிமையாகும் போது , சமூகத்தில் தடி எடுத்தவன் அனைவரும் தண்டல்காரனாவான்…உம் மகளின் அடிமை நிலை வீட்டிற்கு வெளியும் தொடரும்.